Paul Sies - Mein schöner Hals (2025)

Met Geträumt verwachtte ik een Duitse echo van de globale Sehnsucht naar melancholie en nostalgisch liefdesverdriet. Een wat meer locaalgebonden variant van de (eveneens Duitse) band Milkey Chance, of een soort mannelijke versie van Billie Eilish. Maar die verwachting was toch wat hoog gegrepen. De rest van Mein schöner Hals voelt wat voorzichtig, minder origineel, en vooral vaak onnodig. De tussentijdse “reflecties” van Simon Sies op het album veroorzaken zelfs wat plaatsvervangende schaamte bij mij. Nu zijn de Duitsers vaak juist heel goed in bewust bedoelde Fremdschämen opwekken, maar deze lijken onbedoeld, en voelen daardoor aan als kleinkunst-achtige pretenties of, zoals Billie Eilish had waarschijnlijk zou zeggen: cringe. Jammer, maar ik heb zeker nog hoop in Simon. De twee hoogtepunten op het album - Geträumt en Licht zijn hopelijk tekens aan de wand voor zijn toekomstig werk: houd het klein, simpel en krachtig. Er zijn maar weinig singer-songwriters die complexiteit goed aan de man kunnen brengen, en meestal is het helemaal niet nodig.