Foxwarren - 2 (2025)

Een tweede Foxwarren-plaat, daar had ik nou echt niet op gerekend. Het verhaal rond het eerste album was zo intrigerend - jeugdvrienden maken een album dat door een opeenvolging van onfortuinlijke omstandigheden jarenlang op de plank blijft verstoffen en uiteindelijk tegen ieders verwachting in toch nog wordt uitgebracht als de band allang en breed uit elkaar is - dat ik er volledig vrede mee had dat het altijd op zichzelf zou blijven staan. Bovendien leek frontman Andy Shauf elk gemis overbodig te maken, door met een grote productiviteit waanzinnig goede soloplaten uit te brengen. Wat zou het toevoegen om die band dan nog nieuw leven in te blazen, wordt dat mooie verhaal dan niet mogelijk bezoedeld door een geforceerd vervolg? Het tegendeel blijkt waar: 2 maakt het Foxwarren-verhaal er alleen maar intrigerender en fanyastischer op. Ondanks een hoop vertrouwde elementen - de catchy hooks, de droogkomische teksten en natuurlijk Andy's verdwaasde dictie - is dit album namelijk al net zo onderscheidend van Andy's soloplaten als van Foxwarrends debuut. Dat zit 'm in de originele en vernuftige productie, de dromerige manier waarop de nummers in elkaar overlopen met filmische intermezzo's, het geeft deze plaat een associatie die tot dusverre een onbekende leek in het Andy-versum: hiphop. Ergens geeft deze collage-achtige trip van sferen ook wel een White Album-gevoel. Dit is een fris-dromerig plaatje vol liedjes die zich steeds dieper onder je schedel nestelen, om immens blij van te worden. Als het zo kan gaan, mag deze band gerust elke paar jaar als een fenix uit z'n as herrijzen.