CMAT - EURO-COUNTRY (2025)

Dit is wat bizarre Celticpopfolk of zoiets, gejodel, fleetwood mac-vocals, indie, een slide gitaartje, beetje Lana del rey en teksten zoals

" I waited for love, With a cricket bat "

En het werkt wel. Blijft folkpop maar het is leuk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: CMAT - EURO-COUNTRY - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: CMAT - EURO-COUNTRY
De Ierse muzikante CMAT wist te verrassen met haar debuutalbum, maakte vervolgens indruk met haar tweede album en imponeert nu met EURO-COUNTRY dat een even briljant als volstrekt eigenzinnig popalbum is

CMAT maakte de afgelopen weken een onuitwisbare indruk op diverse zomerfestivals waar ze haar nieuwe album EURO-COUNTRY presenteerde. Dat het een goed album zou worden was dus al bekend, maar ik vind het album nog beter dan ik had verwacht. Ciara Mary-Alice Thompson heeft het geluid van haar debuutalbum en haar tweede album verder geperfectioneerd. Ze combineert een vleugje Keltische folk en net wat meer Amerikaanse country met een flinke hoeveelheid pop en smeedt deze invloeden aan elkaar in een uniek maar ook bijzonder aanstekelijk geluid. De maatschappijkritische maar ook bijzonder humoristische teksten zijn de kers op de taart.

De Ierse muzikante Ciara Mary-Alice Thompson wist in 2022 absoluut op te vallen met haar onder de naam CMAT uitgebrachte debuutalbum If My Wife New I'd Be Dead (geen typo). Het is een debuutalbum dat flink wat invloeden uit de countrymuziek laat horen, maar de muziek van CMAT klinkt toch flink anders dan de country(pop) die destijds in Nashville werd gemaakt.

Ik vond het debuutalbum van CMAT bij vlagen uitstekend, maar het niveau was nog niet erg constant en de onderbroekenlol won het hier en daar van de memorabele popsong. Het een jaar na het debuutalbum uitgebrachte Crazymad, For Me vond ik een stuk beter en onderstreepte wat mij betreft het enorme talent van Ciara Mary-Alice Thompson, dat gelukkig ook wereldwijd werd erkend.

Op haar tweede album zingt de Ierse muzikante een stuk beter, maar vooral de songs op Crazymad, For Me vallen in positieve zin op. Het zijn songs die afwisselend klinken als Adele en Lily Allen met een countrysnik en een flinke dosis humor en dat klinkt heerlijk. CMAT werd met Crazymad, For Me terecht een ster en kan deze status bevestigen met haar deze werk verschenen derde album.

Dat doet ze op overtuigende wijze, want op EURO-COUNTRY doet CMAT echt alles goed. Het album verschijnt in dezelfde week als het nieuwe album van Sabrina Carpenter, die vast een veel groter publiek gaat bereiken met haar nieuwe album, maar EURO-COUNTRY van CMAT is echt in alle opzichten klassen beter. EURO-COUNTRY is ook beter dan zijn voorganger.

EURO-COUNTRY bevat een aantal wereldhits in de dop, CMAT zingt echt geweldig op haar derde album en ook in muzikaal en productioneel opzicht wordt alles uit de kast getrokken. Je hoort het bijvoorbeeld in de titeltrack van het album, waarin CMAT zowel in muzikaal opzicht als met haar stem alle registers open trekt. Het klinkt bij vlagen bijna bombastisch, maar wat klinkt het ook aanstekelijk.

Het is een track die laat horen dat CMAT geweldige popsongs kan schrijven, maar ze kan ook nog altijd uit de voeten met invloeden uit de country als in When A Good Man Cries, dat ook weer omhoog wordt getrokken door de krachtige strot van de muzikante uit Dublin. Invloeden uit de country hebben ondanks de titel van het album op EURO-COUNTRY een stapje terug gedaan, maar zijn zeker niet verdwenen en hetzelfde geldt voor invloeden uit de Keltische folk.

CMAT zet op haar derde album alles behoorlijk zwaar aan en dat moet je aan kunnen als zangeres. Ciara Mary-Alice Thompson kan het aan en levert een album af dat anders klinkt dan de albums van de grote popsterren van het moment, maar dat er zeker niet voor onder doet. Van deze grote popsterren komt Chappell Roan heel af en toe in de buurt, maar het geluid van CMAT is wat mij betreft volkomen uniek.

Het unieke karakter van de songs van de Ierse muzikante zit niet alleen in haar krachtige stem en de uitbundige muziek en productie, maar ook in de teksten, die aan de ene kant maatschappelijke betrokkenheid laten horen en het niet schuwen om misstanden aan de kaak te stellen, maar ook zijn voorzien van een flinke dosis geweldige humor.

Twaalf songs CMAT is een behoorlijk heftige luisterervaring wat mij betreft, maar iedere keer als ik naar het album luister, hoor ik weer nieuwe geniale dingen opduiken in haar songs, die alleen maar onweerstaanbaarder worden. De wereld ligt inmiddels aan de voeten van Ciara Mary-Alice Thompson en dat is echt volkomen terecht. Erwin Zijleman

Heel erg sterk en sympathiek album dat geen moment verveelt. De nummers balanceren perfect op het randje van pop/country en folk zonder dat het voorspelbaar word. Hele leuke verrassing dit.

Ik ben in de ban van deze plaat. Wat een banger! Alleen maar goede nummers met grappige, dubbelzinnige teksten en een aantal fijne uitschieters zoals The Jamie Oliver Patrol Station, Lord, Let That Tesla Crash, Running/Planning…en eigenlijk kan ik er nog wel een paar noemen.

Ken je dat als je lekkere snoepjes eet; de eerste smaakt heerlijk, de tweede ook aangenaam, bij de derde is effect tanende, de vierde is niet lekker meer en bij de vijfde denkt je, nee nee stoppen. Dat had ik bij deze plaat. CMAT stem is geweldig, ik vond haar optreden bij Glastonbury heel grappig. Maar haar muziek is op den duur to much for me

Ik had jou hier wel verwacht Gretz
Ik ben aangenaam verrast!

Er zijn heden ten dage nog pure pop of mainstreamalbums die ik kan waarderen en dit is een goed voorbeeld van. Weliswaar poppy, een beetje neigend naar folk maar nooit melig en het biedt - zowel melodisch als tekstueel - voldoende om te blijven boeien. Ook goed gezongen, dit moet het grote publiek wel aantrekken.

Ik ken CMAT uiteraard, heb haar ook al eens live gezien en heb een deel van de singles gehoord. Aan het album nog wel niet toegekomen, wordt vervolgd.

Er staan echt een paar hele goede nummers op deze plaat. Ik worstel (merk ik) nog een beetje met het hele image eromheen. Dat leidt mij juist af, terwijl het muzikaal best heel goed is.

Een beetje teveel nummers klinken zwaar overgeproduceerd. Euro-Country en Lord, Let That Tesla Crash zijn voor mij de tracks die er meteen met kop en schouder bovenuit steken. Verder heel veel geluid, lawaai zelfs, maar weinig dat eruit springt dat verfijnd is. Ik begrijp niet dat een muzikaal talent als zij zo'n middelmatig productie van 12 in een dozijn heeft moeten accepteren. Het had allemaal zoveel geraffineerder gekund. Als ze dit zelf niet ziet gaat het nog moeilijk worden de internationale hitlijsten te bestormen. Jammer, ze heeft veel talent.

Dit gaat me ook steeds meer tegenstaan inderdaad. Ik begrijp dit ook niet zo goed. Heeft dat met onzekerheid te maken? Al die tierelantijntjes heeft ze helemaal niet nodig namelijk.

Wel ben ik het album meer gaan waarderen en heb het regelmatig beluisterd, vooral in de auto. Vooral goed aan haar zijn de composities, die ze net wat verder trekt wat structuur betreft dan het gemiddelde popliedje. Jammer dat de steelgitaren zover naar achteren zijn gedrukt door de immense geluidsmuur, waarvan je de onderdelen niet van elkaar kan scheiden. Dit album had haar kraker moeten worden, aan de liedjes en dr stem ligt het niet. Helaas stond het maar 3 weken in de album charts in de UK.

Het gaat iets te ver om te stellen dat de laatste twee nummers overbodig zijn, maar ik vind het wel verreweg de twee zwakste nummers van deze verder heerlijk vrolijkmakende plaat die gelijkenissen oproept met The Last Dinner Party: buiten de lijntjes kleuren en soms over-the-top, zonder zichzelf te overschreeuwen.