James Newton Howard - Atlantis: The Lost Empire (2001)

Atlantis wordt dus echt elke keer bij het beluisteren beter en beter. JNH overtrof hemzelf met dit in de trilogie van scores voor Disney. Dinosaur was indrukwekkend, maar Atlantis os gewoon zo goed. Sterke thema's en prachtige instrumentatie. De klokjes/bellen die verschijnen zo rond track 9 doen me altijd denken aan water ...

Hoogtepunt is track 14 waarin JNH het koor volledig laat openbarsten met het orkest. Machtig gewoon. Track 15 met het koor lijkt erg op wat Debney later met The passion of the Christ zal doen.

Een van de beste scores van JNH.

Howard bouwt op met een eerst nogal lichte,vrolijke en zeer lichtelijk avontuurlijke toon. Milo Meets Kida is het echte begin van de omzwaai naar het grote spektakel, en overigens niet onderdoend voor hetgeen daarvoor te horen. Genoeg overeenkomsten met andere scores: van Dinosaur, Vertical Limit, Unbreakable en Waterwold.In principe is grof bekeken Dinosaur zonder exotische elementen en groter koor. Toch zijn er ritmisch en exotisch gezien wat overeenkomsten met Waterworld. Neem de track ''Swimming'' van Waterworld als de perfecte vergelijking met vooral een track als The Secret Swim.

Water is een sleutelwoord in de score.De klokjes/bellen kunnen een link oproepen met water. Howard symboliseert met deze instrumenten ook het kristal, hoe goedkoop het ook is. Water en de zee produceert geluid, dat is duidelijk, kristallen in de eerste plaats niet.Hetzelfde geld voor het ''spiegeleffect'' in scores. Probeer eens bij een spiegel te gaan staan en wacht tot die geluid maakt. En toch is er een geluid voor, een geluid dat reflecterend is in orkest indeling en geluid. Het water wordt verwoord door glas-achtige instrumenten. Neem een klokkenspel, die in plaats van gewone plaatjes, van glas zijn.Daarmee kan je zeer rustige, kalme tonen produceren.Op momenten dat een score aan vaart wint en actiestukken gebruikt worden zal ook opvallen dat het snelle, spektakel niet begeleid gaat met glass-achtie geluiden, enkel op rustpunten of kalme momenten.

4.5 sterren

Een tegenvallende eerste helft wordt voor mij goedgemaakt door een erg sterke tweede helft. Beginnen met een popnummer van Maya is nooit slim, waarna James Newton Howard vooral van start gaat met onoriginele Mickey Mousing die hij later in Treasure Planet ook zal toepassen.

Gelukkig worden hier al hints gegeven voor de tweede helft, die vanaf Milo and Kida's Questions pas echt goed van start gaat en steeds interessanter wordt. Het zijn die exotische elementen, zoals het duidelijkst in vooral The Crystal Chamber, die, gemengd met het koor, Atlantis zijn eigen geluid en meerwaarde geeft en zich onderscheid van Dinosaur en Treasure Planet.

Toch liet Newton Howard duidelijk een dalende lijn zien in zijn scores. Zo memorabel als Dinosaur is Atlantis helaas niet, maar Treasure Planet is weer een stapje naar beneden.

Tot de track Fireflies is de score mij te druk en vind ik het niet al te indrukwekkend. Hierna komen we mijninziens in JNH heaven. Geweldig sfeervolle tracks om bij weg te dromen.

Prachtige Score, ik kan merken dat de stijl van JNH hierachter zit. Nummer 4 vindt ik persoonlijk ook heel mooi vanwege het feit dat er een vrouwenkoor in zit. Ik zal maar zeggen:"Kort maar Krachtig".

Helemaal mee eens !!!!!!

Prachtige muziek dit, Disney muziek vind ik bijna altijd prachtig maar ook deze vind ik zeer goed de film vond ik ook wel leuk dus leuke muziek een leuke film, zeer vermakelijk voor kinderen!

* * * * *

James N. Howard is een Magische filmmuziek maker als ik het zo mag omschrijven Hij gebruikt prachtige instrumenten en klanken. Hij word naar mijn mening steeds beter. Hij staat bij mij op een gedeeltelijke 2e plaats (James N. Howard) samen met Hans Zimmer. En op nummer 1......tsja laat maar zitten.

Ik heb de Muziek nog eens beluistert en hij is één Sterretje gezakt maar dat haalt nog niet weg dat ik de Muziek nog steeds goed vindt.

Gezakt? Waarom?

Ik vond van mezelf dat ik te veel 5* gaf, deze verhoog ik nu trouwens naar een 4,5*.

4,5* is een juiste beslissing

Zo heel goed vond dik deze niet. Hij is goed maar om te zeggen wow vond ik niet. Er is ook niet echt een nummer dat er bovenuit steekt. ik zal hem achtereen nog eens beluisteren en mss vind ik deze dan wel beter.

Ik heb de film gezien en ik vond de muziek daar heel mooi in overkomen. Daarom dat ik de score nog eens beluisterd heb. De score vind ik wel iets minder mooi maar ik geef nu toch een halve ster meer.

Dit is één van de betere disney scores. JNH overtrof hem zelf. Vooral in het nummer "The Christall Chamber" als het orkest op volle toeren draait. DIt is echt een prachtig gedeelte in de score. Ook "Just Do It" is prachtig, de thematiek en het beschrijft perfect wat er in de film gebeurd. The Villian is dood en alles wordt terug als gewoon. Prachtig gewoon. Alleen jammer dat het begin redelijk zwak is.

Daarom een 4*

Ik had eerst "Treasure Planet" beluisterd. De eerste helft klinkt dan ook vrij gelijkaardig. Ik herinner me dat ze op zijn concert de twee albums samen hebben behandeld in één suite. Van zodra we echter Atlantis binnen vallen (tweede helft) verdwijnen de eenvoudige avontuur-thema's en wordt de score echt volwassen. Nu krijgen we de werkelijke waarde van dit album te horen. Je waant je echt in Atlantis in nummers als "Milo and Kila's questions" en in de "Christal Chamber" verkent JNH dan weer onbekende hoogtes in drama. Zeker bij dit album vind ik het woord "Pareltje" toepasbaar.

Goede avontuurlijke orkestrale soundtrack van James Newton Howard.

De soundtrack begint met het liedje Where the Dream Takes You. Ik vind het op zich wel een aardig liedje, maar het liedje is niet echt in de stijl van de rest van het album. De track The Submarine is een leuke redelijk vrolijke track. In deze track wordt ook een mooi groot opzwepend thema geïntroduceerd wat nog wel een aantal keer terugkomt. Een leuke binnenkomer deze track. Eigenlijk is de eerste helft van de soundtrack avontuurlijk en licht vrolijk van toon. Beste track van de eerste helft is The Leviathan. Dit is een erg goede actie track.

De soundtrack is naar mijn mening op zijn best in de tweede helft. Die tweede helft begint met de track Milo Meets Kida. Vanaf die track word eigenlijk de soundtrack nog beter en spectaculairder. Howard weet vanaf deze track ook een exotische sfeer te geven aan de score.

The City of Atlantis is echt een geweldig nummer. Vanaf 1.42 laat het orkest zich even helemaal gaan. Het thema wat voluit wordt gespeeld in dit nummer is ook geweldig. Dit thema komt ook een aantal keer terug op de soundtrack. Zoals bijvoorbeeld in de track The Crystal Chamber. Dit nummer is voor mij het hoogtepunt van de score. Het orkest ( en het koor ) laat geweldig van zich horen. Het eerder besproken thema komt geweldig terug. Going After Rourke doet het wat rustiger aan, maar vindt ik ook een mooie en op sommige momenten ook een emotionele track. De track eindigt actievol en is zo een mooie opstap naar de track Just Do It. Die track begint lekker actievol met veel koperblazers als vanaf 1.03 het koor erbij komt wordt het nummer past echt geweldig. De muziek wordt zeer groots en bombastisch en ergens ook wel emotioneel.

Met track 18 sluit de soundtrack op een mooie grootse wijze af.

Al met al vindt ik dus een erg goede soundtrack.

4,5 ster.