James Newton Howard - Atlantis: The Lost Empire (2001)

Howard bouwt op met een eerst nogal lichte,vrolijke en zeer lichtelijk avontuurlijke toon. Milo Meets Kida is het echte begin van de omzwaai naar het grote spektakel, en overigens niet onderdoend voor hetgeen daarvoor te horen. Genoeg overeenkomsten met andere scores: van Dinosaur, Vertical Limit, Unbreakable en Waterwold.In principe is grof bekeken Dinosaur zonder exotische elementen en groter koor. Toch zijn er ritmisch en exotisch gezien wat overeenkomsten met Waterworld. Neem de track ''Swimming'' van Waterworld als de perfecte vergelijking met vooral een track als The Secret Swim.

Water is een sleutelwoord in de score.De klokjes/bellen kunnen een link oproepen met water. Howard symboliseert met deze instrumenten ook het kristal, hoe goedkoop het ook is. Water en de zee produceert geluid, dat is duidelijk, kristallen in de eerste plaats niet.Hetzelfde geld voor het ''spiegeleffect'' in scores. Probeer eens bij een spiegel te gaan staan en wacht tot die geluid maakt. En toch is er een geluid voor, een geluid dat reflecterend is in orkest indeling en geluid. Het water wordt verwoord door glas-achtige instrumenten. Neem een klokkenspel, die in plaats van gewone plaatjes, van glas zijn.Daarmee kan je zeer rustige, kalme tonen produceren.Op momenten dat een score aan vaart wint en actiestukken gebruikt worden zal ook opvallen dat het snelle, spektakel niet begeleid gaat met glass-achtie geluiden, enkel op rustpunten of kalme momenten.

4.5 sterren

Goede avontuurlijke orkestrale soundtrack van James Newton Howard.

De soundtrack begint met het liedje Where the Dream Takes You. Ik vind het op zich wel een aardig liedje, maar het liedje is niet echt in de stijl van de rest van het album. De track The Submarine is een leuke redelijk vrolijke track. In deze track wordt ook een mooi groot opzwepend thema geïntroduceerd wat nog wel een aantal keer terugkomt. Een leuke binnenkomer deze track. Eigenlijk is de eerste helft van de soundtrack avontuurlijk en licht vrolijk van toon. Beste track van de eerste helft is The Leviathan. Dit is een erg goede actie track.

De soundtrack is naar mijn mening op zijn best in de tweede helft. Die tweede helft begint met de track Milo Meets Kida. Vanaf die track word eigenlijk de soundtrack nog beter en spectaculairder. Howard weet vanaf deze track ook een exotische sfeer te geven aan de score.

The City of Atlantis is echt een geweldig nummer. Vanaf 1.42 laat het orkest zich even helemaal gaan. Het thema wat voluit wordt gespeeld in dit nummer is ook geweldig. Dit thema komt ook een aantal keer terug op de soundtrack. Zoals bijvoorbeeld in de track The Crystal Chamber. Dit nummer is voor mij het hoogtepunt van de score. Het orkest ( en het koor ) laat geweldig van zich horen. Het eerder besproken thema komt geweldig terug. Going After Rourke doet het wat rustiger aan, maar vindt ik ook een mooie en op sommige momenten ook een emotionele track. De track eindigt actievol en is zo een mooie opstap naar de track Just Do It. Die track begint lekker actievol met veel koperblazers als vanaf 1.03 het koor erbij komt wordt het nummer past echt geweldig. De muziek wordt zeer groots en bombastisch en ergens ook wel emotioneel.

Met track 18 sluit de soundtrack op een mooie grootse wijze af.

Al met al vindt ik dus een erg goede soundtrack.

4,5 ster.