Terence Blanchard - A Tale of Gods Will (2007)

Wonderschone jazzplaat. Prachtig emotievol trompetspel en erg mooie en lange composities. Ogen dicht en genieten geblazen, elke noot voelen en nooit meer af willen zetten. Damn!

'Tranen uit een trompet.'

4,5 ster.

Erg leuke plaat, maar ikzelf heb ik het zelden met modene Jazz alleen al door vele tracklists, met lange tijden heb ik geen problemen, een uurtje of meer hou ik vol. Maar 13 composities vind ik wel wat teveel van het goede, persoonlijk dan. Levee, In Need of Time en Mantra zijn érg mooie stukken, de rest van het album verveelt niet en als geheel komt deze plaat erg mooi tezamen.

Van deze man wou ik al erg lang wat luisteren, eigenlijk was ik al erg benieuwd naar zijn JazzScore van 'Malcolm X' maar die vond ik maar nergens, dus Reijersen erg bedankt voor dit album, mijn kennismaking met een erg goede artiest, en dan nog met een erg interessant conceptalbum. Terence wordt mooi vergezelgd door Derrick Hodge als het op blaaswerk aankomt, de rest van zijn Quintet levert ook erg goed werk op dit album, misschien meer dan terecht verkozen tot beste Jazzalbum van 2007, wie zal het zeggen? Ik ken te weinig van 2007. Wel is dit een van mijn favoriete Jazzalbums van de voorbije jaren.

3*, met latere kans op stijging.

Lijkt dit op/heeft dit te maken met Spike Lee's documentaire When The Levees Broke (waar Blanchard ook muziek voor verzorgde)?

Dit is de score van die docu.

Euh, eigenlijk niet. De muziek voor de docu heeft hij in een betrekkelijk korte tijd en op een krap budget opgenomen. Vervolgens is hij met de muziek naar Blue Note gestapt en heeft gevraagd of zij interesse hadden om er een full-length album van te maken waarbij Blanchard nog extra muziek heeft geschreven en wat meer de tijd heeft genomen om het geheel perfect op plaat vast te leggen.

Hoorde dus deels deze muziek in deze schitterende docu waarin Blanchard en nog veel meer zijn moeder nadrukkelijk aanwezig zijn, aangezien zij 1 van de gedupeerden was van de vloedramp in New Orleans. Het moment dat zij haar huis weer ziet is een van de bijzondere momenten in Lee's docu.

Aha, dat wist ik nog niet. Op zijn minst erg interessant zo'n verdere uitbouwing.. Soortgelijks deed ie al eerder met Malcolm X, waar naast een score uitgaven een Malcolm X Jazz Suite cd uitkwam.

Ja en nu stemmen ipv ouwehoeren.

Vond de muziek bij die docu erg tof, maar 'ns achteraan dan.

Ik kom bij deze plaat toch niet verder dan 2,5 sterren.
Op zich vind het nog best mooie composities, maar in plaats van doorleefd of emotioneel komt het op mij juist nogal glad en geproduceerd over.
Na het eerste nummer is de echte luisterlol er voor mij snel af helaas!

In het kader van jazz album vd week:

Goed geproduceerd album inderdaad. kan ook wel begrijpen waarom onze soulliefhebber nr1 voor dit album heeft gekozen.

Ik ben zelf meer liefhebber van eerlijke en werkelijk geimproviseerde jazz....of de soulvolle maar dan wel graag spetterende variant.

Maar om nu weer niet op smaak alles af te kraken kan ik melden dat ik wel een zekere kwaliteit hoor...inderdaad goed geproduceerd.

3*/3,5*

Helaas kan hier niet veel van maken. Met strijkers heb ik al niet zoveel, maar het klinkt hier best stoffig. Daarbij moet nog komen dat ik het geheel nogal ongeïnspireerd vind klinken. Maar ik ben dan ook maar een liefhebber van het meer spannende en geïmproviseerde werk en dit heeft nogal saaie lange nummers (is bij sommige nummer wel mooi, maar naar verloop van tijd vooral saai, helaas).

Rare muziekervaring gehad met deze als jazzalbum van de week.

NOOIT zou ik ook maar enige aandrang hebben om zoiets als dit te gaan luisteren, met zo´n hoes, pretentieuze titel, opgelegde mooiheid en bij voorbaat al verplichte waardering vanwege de thematiek (heeft ook zeker bijgedragen aan de aandacht en prijzen die deze plaat gehad schijnt te hebben). Het moet natuurlijk ook nog eens glad, ´romantisch´ en makkelijk te verteren zijn. Ik had bij een snelle skipactie al overal strijkers gehoord, en ik verwacht kortom een soort jazzverzie van ´Candles in the Wind´, of, anders gezegd: muziek waar blabla jeuk en puistjes van krijgt.

Maar dan. Na een avondje stappen in de stortregen naar huis op de fiets een paar nummers helemaal gehoord, en wat blijkt: ik kan het niet slecht vinden

Wel zijn negatieve kwalificaties zeker van toepassing: iemand die het zoete kitscherige muziek voor miljoenen vind, bovendien overdreven gemaakt op het effect, kan ik niet tegenspreken. En er zijn punten waarop zo maar ineens de herkenningsmelodie van Star Trek zou kunnen beginnen, en hoewel ik bepaald Startrekliefhebber ben bedoel ik dat niet positief.

Maar ik voel me hier en daar dus zeker onweerstaanbaar erin getrokken worden, verleidelijke composities en - ja heus - mooi spel, het is niet anders. Ik ben hier nog niet klaar mee.

Een heel mooi jazz-album van de week. Heel erg lekker om na een drukke en hektische werkdag, s'avonds op naar huis te fietsen. Dan km je echt tot rust (ik tenminste ).
Alleen blijft voor mij het eerste nummer een 'skipper'
Vandaar 3,5* en geen 4*

Het worden 3*

Het is een mooi album, het zit vakkkundig in elkaar. De vraag die ik mezelf echter blijf stellen is in hoeverre dit nog jazz is.

Dat er een trompetje en her en der een warrelig lijntje in zit wil nog niet zeggen dat het ook echt jazz is. Ik zie dit meer als score. muziek gemaakt om een beeld en sfeer te treffen, melodieus en met een overduidelijk sentiment.

edit: Ik zie dat het genre al naar score is gewijzigd

‘Ghost of Congo Square’ een skipper noemen zou ik zeker niet doen: het is een opwindend nummer, dat meteen een bepaalde toon wil zetten. De dialoog via het diepe "This is a tale of Gods will" en Blanchards bevestiging zit meteen erg lekker.

‘Leeves’ is van een gans ander karakter: de magistrale opbouw wordt helemaal afgewerkt door Blanchard’s doorleefde trompetspel. En ok, de strijkers getuigen misschien van goedkoop sentiment, maar Blanchard gelooft er zodanig in dat hij dat “banale” probleemloos overstijgt tot hogere emotionele dieptes. Zijn trompetspel blijft niet ‘clean’, maar mondt uiteindelijk uit in een schreeuwen van pure onmacht. Meteen één van de beste nummer van de plaat...

‘Wading Through’ gaat hierop verder, maar dit keer is de piano het solerende instrument. De climax zwelgt hier net iets te veel in het strijkergeluid, maar opnieuw zijn de eerlijke bedoelingen van de pianist duidelijk.

‘Ashé’ biedt nog eens meer van hetzelfde, maar nu valt het des te meer op dat het strijkarrangement weinig ruimte laat voor een bepaalde eigenheid van de solerende muzikant - hoe mooi het samenspel tussen Blanchard en Parks ook moge zijn.

‘In Times of Need’ slaagt er echter weer in het ‘banale’ te overstijgen: de saxsolo van Winston spreekt voor zich, aangevuld door Blanchard zelf (en het gekreun op de achtergrond).

‘Ghost of Betsy’ is snel in elkaar geramd intermezzo, dat ik op zich niet zo waardevol acht. Zou ‘A Tale Of Gods Will’ al een skipper bevatten, laat het dit nummer dan zijn.

‘The Water’ zit vol onderhuidse melancholie, met zelfs een dosis spanning die uitgaat van de begeleiding. Het geheel mondt uit in een nogal bombastische finale, maar blijft gelukkig suggestief.

‘Mantra’ klinkt Oosters geïnspireerd (logisch ook gezien de titel), al evolueert het langzamerhand tot een swingend jazznummer, dat op zijn beurt weer een diepgaande schreeuw om hulp wordt – merk hier zeker ook de krachtige drums en de prachtige pianopartij op.

‘Over There’ is een compositie die duidelijk filmisch opgevat is: het nummer zwelt enorm aan, en heeft een niet te onderschatten beschrijvende kracht. Desondanks steekt het nummer nogal clichématig in elkaar, een wordt zoveelste bombastische explosie me net iets te veel.

‘Ghost of 1927’ geldt weer als een intermezzo, maar dit keer dient het wel zijn doel: het korte, krachtige saxspel heeft een duidelijke richting.

‘Funeral Dirge’ begint als een wanhopig afscheid, maar langzamerhand sluipt toch een zeker hoop het nummer binnen.

En voor ‘Dear Mom’ geldt net hetzelfde, al eindigt het nummer nogal onbestemd, wellicht als weergave van Blanchards eigen gevoelens bij Katrina – zal hij dit waarlijk voor altijd met zich meedragen?

Uiteindelijk is 'A Tale of Gods Will' uiterst moeilijk om te beoordelen: bepaalde nummers zijn buitensporig sentimenteel, andere krijgen een onpersoonlijk 'Age of Empires'-karakter en nog andere vloeien zo uit het hart van Blanchard en zijn kompanen. De toekomst moet uitwijzen wat ik hier van ga vinden, maar in elk geval heb ik er na 70 minuten meer dan genoeg van. Nu even iets anders, graag.

Het enige wat ik kan zeggen bij dit album is: Tja.....

Opzich vind ik om over deze gebeurtenis een requiem te schrijven een prachtig idee. Alleen vind ik dat deze plaat niet dat gevoel van verwoord. (ook niet als score). Toch jammer, want het idee vind ik geweldig.

Als score waarschijnlijk heel geslaagd maar als muzIek om naar te luisteren zeer saai en slaapverwekkend.

zeer sli(c)k. niet aan mij besteed vrees ik.

Oeps, ik heb deze nog als nakomertje van het jazz-topic beluisterd en vond hem best goed. Net de combinatie van score en jazz kan me bekoren. Ik ben blijkbaar niet zo hardcore jazz-liefhebber en vandaar een voorlopige 3.5*.

Prachtalbum!

Inderdaad een mooi album, dat hier een wat vreemd laag gemiddelde krijgt, misschien ook omdat-ie jazz-album van de week werd en zo wat extra aandacht trok? Ik vond de muziek bij de Spike Lee-docu, jaren geleden al, echt geweldig, en in deze uitvoering op plaat werkt het ook heel goed.