Terence Blanchard - A Tale of Gods Will (2007)

Rare muziekervaring gehad met deze als jazzalbum van de week.

NOOIT zou ik ook maar enige aandrang hebben om zoiets als dit te gaan luisteren, met zo´n hoes, pretentieuze titel, opgelegde mooiheid en bij voorbaat al verplichte waardering vanwege de thematiek (heeft ook zeker bijgedragen aan de aandacht en prijzen die deze plaat gehad schijnt te hebben). Het moet natuurlijk ook nog eens glad, ´romantisch´ en makkelijk te verteren zijn. Ik had bij een snelle skipactie al overal strijkers gehoord, en ik verwacht kortom een soort jazzverzie van ´Candles in the Wind´, of, anders gezegd: muziek waar blabla jeuk en puistjes van krijgt.

Maar dan. Na een avondje stappen in de stortregen naar huis op de fiets een paar nummers helemaal gehoord, en wat blijkt: ik kan het niet slecht vinden

Wel zijn negatieve kwalificaties zeker van toepassing: iemand die het zoete kitscherige muziek voor miljoenen vind, bovendien overdreven gemaakt op het effect, kan ik niet tegenspreken. En er zijn punten waarop zo maar ineens de herkenningsmelodie van Star Trek zou kunnen beginnen, en hoewel ik bepaald Startrekliefhebber ben bedoel ik dat niet positief.

Maar ik voel me hier en daar dus zeker onweerstaanbaar erin getrokken worden, verleidelijke composities en - ja heus - mooi spel, het is niet anders. Ik ben hier nog niet klaar mee.