1
geplaatst: 6 mei 2025, 19:16 uur
Echt een plaat (ik heb de plaat gekocht) om helemaal in weg te zinken. Na 1x afspelen al helemaal verkocht.
Volume hoog gezet, wat een sound en wat een debuut!
Het gitaarwerk is zo gevarieerd, doordacht, rauw en tegelijk messcherp!
De zang is wat punky en kan wat melodieuzer, maar ligt er toch ook wel weer lekker in.
Ik krijg bij deze plaat dezelfde vibes als bij 'Midas' van Wunderhorse en de eerste van Fontaines D.C.
Allemaal niet te vergelijken, maar wèl het gevoel na 1x luisteren van: WTF???
Erg benieuwd hoe ze live klinken!
5 sterren van mij.
3
geplaatst: 19 mei 2025, 13:46 uur
Marathon is er niet op uit om in een keer een knock-out uit te delen. Alles is doordacht en tot in de puntjes uitgewerkt. Na de volop geprezen gelijknamige Marathon EP verschijnt dan eindelijk na een wachttijd van twee jaar het volwaardige Fading Image. Vanuit de veiligheid van die onzichtbare schaduwen legt bassiste Nina Lijzenga een loeizware basis voor het van zich afschreeuwende Out of Depth neer.
Probeer die doom oerdreun maar te overtreffen. Het Amsterdamse gevaarte grijpt naar de karkassen van de postpunk terug. Kaal, primitief, met punk als basis en de verbetenheid van een grimmige Kay Koopmans die de zorgvuldig gekozen woorden op ons loslaat. De donkere kant van het bestaan kan je slechts dansend overleven, iets wat ze later nogmaals in het sober uitgespeelde herfstig troebele Shadow Raised a Star benadrukken. In deze onzekere vervallen staat van de wereld is er behoefte aan een band als Marathon.
Ze onderstrepen dit statement door er de nodige indierock donderwolken aan toe te voegen. Het accentueert de hardheid en de hopeloze wanhoop. Bijzonder hoe Kay Koopmans het verbaal klaarspeelt om deze hardheid niet in boosheid te uiten. Marathon ventileert die waanzin in het traag opbouwende Idiocy. Een sensuele roes met een veelvoud aan horrorscenario uitspattingen. Hier bewijst de krachtvaardige uptempo drummende Lennart van Hulst zijn meerwaarde, om vervolgens weer gepast afstand te nemen. Marathon speelt op scherp, maar gaat niet over die grens heen.
Het lichtere, melodieuze Gold is het bewuste stapje terug, net wat optimistischer en dromeriger. Het is niet de opzet om de luisteraars direct de gordijnen in te jagen. Laat verdriet de trots niet domineren, al duiken ze vervolgens met For the Better weer die gevaarlijke zwarte dieptes in. Dat een gitaar emoties kan nabootsen wordt duidelijk als Kay Koopmans dit instrument in Shot Away letterlijk laat huilen.
Vanuit de hartslag van de band pakken ze in het instrumentale doordenderende Fall de rust. Die rust is van pure noodzaak om vervolgens genadeloos met Shadow Raised a Star een doorstart te maken. Slepend, doortastend en met een puurheid, waar zoveel behoefte aan is. Het onheilspellende slotakkoord tast volledig in het duister.
Die totale overgave bereikt zijn hoogtepunt in het afsluitende Away from Home. De heimwee van voortvluchtigen, en het verlangen naar de stabiliteit uit een ver verleden. Een anti-oorlogssong, waar Marathon geen partij kiest, maar slechts de onzinnigheid daarvan uitspreekt. Marathon heeft genoeg podiumuren gedraaid om zich nu goed op de kaart te plaatsen. Fading Image voldoet aan de op de Marathon EP uitgezette startlijnen en is een voortreffelijke debuutplaat.
Marathon - Fading Image | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
Probeer die doom oerdreun maar te overtreffen. Het Amsterdamse gevaarte grijpt naar de karkassen van de postpunk terug. Kaal, primitief, met punk als basis en de verbetenheid van een grimmige Kay Koopmans die de zorgvuldig gekozen woorden op ons loslaat. De donkere kant van het bestaan kan je slechts dansend overleven, iets wat ze later nogmaals in het sober uitgespeelde herfstig troebele Shadow Raised a Star benadrukken. In deze onzekere vervallen staat van de wereld is er behoefte aan een band als Marathon.
Ze onderstrepen dit statement door er de nodige indierock donderwolken aan toe te voegen. Het accentueert de hardheid en de hopeloze wanhoop. Bijzonder hoe Kay Koopmans het verbaal klaarspeelt om deze hardheid niet in boosheid te uiten. Marathon ventileert die waanzin in het traag opbouwende Idiocy. Een sensuele roes met een veelvoud aan horrorscenario uitspattingen. Hier bewijst de krachtvaardige uptempo drummende Lennart van Hulst zijn meerwaarde, om vervolgens weer gepast afstand te nemen. Marathon speelt op scherp, maar gaat niet over die grens heen.
Het lichtere, melodieuze Gold is het bewuste stapje terug, net wat optimistischer en dromeriger. Het is niet de opzet om de luisteraars direct de gordijnen in te jagen. Laat verdriet de trots niet domineren, al duiken ze vervolgens met For the Better weer die gevaarlijke zwarte dieptes in. Dat een gitaar emoties kan nabootsen wordt duidelijk als Kay Koopmans dit instrument in Shot Away letterlijk laat huilen.
Vanuit de hartslag van de band pakken ze in het instrumentale doordenderende Fall de rust. Die rust is van pure noodzaak om vervolgens genadeloos met Shadow Raised a Star een doorstart te maken. Slepend, doortastend en met een puurheid, waar zoveel behoefte aan is. Het onheilspellende slotakkoord tast volledig in het duister.
Die totale overgave bereikt zijn hoogtepunt in het afsluitende Away from Home. De heimwee van voortvluchtigen, en het verlangen naar de stabiliteit uit een ver verleden. Een anti-oorlogssong, waar Marathon geen partij kiest, maar slechts de onzinnigheid daarvan uitspreekt. Marathon heeft genoeg podiumuren gedraaid om zich nu goed op de kaart te plaatsen. Fading Image voldoet aan de op de Marathon EP uitgezette startlijnen en is een voortreffelijke debuutplaat.
Marathon - Fading Image | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.