Ina Forsman - After Dark Hour (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ina Forsman - After Dark Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ina Forsman - After Dark Hour
After Dark Hour is alweer het vierde studioalbum van de Finse muzikante Ina Forsman, die niet alleen een nog aangenamer geluid laat horen maar ook nog maar eens bewijst dat ze een van de allerbeste soulzangeressen van het moment is

Het is een klein wonder en tegelijkertijd een grote schande dat Ina Forsman nog altijd zo onbekend is. De Finse muzikante laat immers al een aantal albums horen dat ze een geweldige zangeres is met meer soul in haar pink dat de meeste van haar tijdgenoten in hun hele lijf. De Finse muzikanten die zijn te horen op After Dark Hour spelen track na track de pannen van het dak op een album dat vooral teruggrijpt op de soul van weleer, maar het is de sensationele soulstem van Ina Forsman die de meeste indruk maakt. Het is echt de hoogste tijd dat Ina Forsman wereldberoemd gaat worden, want soulzangeressen van het niveau van de Finse muzikante zijn er echt maar heel weinig.

In de lijsten met de nieuwe albums van deze week kwam ik het album helaas niet tegen, maar gelukkig wees iemand me op het nieuwe album van Ina Forsman, dat deze week is verschenen. De Finse zangeres leverde de afgelopen tien jaar drie uitstekende studioalbums en een prima live-album af en het zijn albums die haar wat mij betreft wereldberoemd hadden moeten maken. Ina Forsman is immers een geweldige zangeres en maakt muziek waarvan je alleen maar zielsgelukkig kunt worden.

De Finse muzikante trok in eigen land ooit als tiener de aandacht in de Finse versie van Idols, waarna ze de kans kreeg om haar titelloze debuutalbum in Austin, Texas, op te nemen. Het album uit 2016 vermaakte met een aangename mix van soul, blues en jazz en imponeerde met de soulvolle stem van Ina Forsman.

Het is een stem die nog wat meer overtuigde op het wederom in Austin opgenomen Been Meaning To Tell You (2019), waarna Ina Forsman op All There Is (2022) liet horen dat ook Finse muzikanten weten hoe soul en blues moeten klinken. Na het prima live-album van vorig jaar keert Ina Forsman deze week terug met After Dark Hour.

De muzikante uit Helsinki, die momenteel Berlijn als thuisbasis heeft, is nog altijd nog niet wereldberoemd en laat op haar nieuwe album wederom horen hoe onterecht dat is. After Dark Hour volgt op een zware tijd waarin Ina Forsman te maken kreeg met een writer’s blok. Het is een blokkade die ze heeft overwonnen, want de persoonlijke songs op haar nieuwe album zijn van hoog niveau.

Het vierde studioalbum van Ina Forsman werd opgenomen in een ondergrondse studio in Finland, waarin de buitenwereld aan het zicht was onttrokken en er ook geen verbinding was met het Internet. Het zorgde ervoor dat Ina Forsman en de muzikanten die zijn te horen op het album zich volledig konden focussen op de muziek en dat hoor je.

After Dark Hour werd gemaakt met een aantal geweldige Finse muzikanten, die nog maar eens bewijzen dat authentiek klinkende soul niet alleen in het zuiden van de Verenigde Staten kan worden gemaakt. Op haar nieuwe album kiest Ina Forsman nog wat nadrukkelijker voor de soulmuziek en dan vooral de soulmuziek zoals die ook in de jaren 60 en 70 werd gemaakt.

De muzikanten op het album spelen de pannen van het dak in de meer ingetogen soulsongs en in de wat meer uptempo soulsongs met een vleugje Motown en wat klinkt dat lekker. De broeierige soul op het album slaat zich als een warme deken om je heen, waarna je verpletterd wordt door de weergaloze stem van Ina Forsman.

De Finse muzikante zong op haar vorige albums al de sterren van de hemel, maar op After Dark Hour doet ze er nog een schepje bovenop. In de wat door Motown geïnspireerde songs hoor je wat van Amy Winehouse, maar het mooist zijn wat mij betreft de slepende soulballads waarin ze zang bijna buitenaards goed is en kippenvel met geen mogelijkheid is te voorkomen. In de akoestische slottrack horen we weer een andere kant van Ina Forsman en ook dat is prachtig.

Het is moeilijk te geloven dat een zangeres van het kaliber van Ina Forsman nog altijd zo onbekend is en het feit dat het nieuwe album niet eens wordt genoemd in de meeste releaselijsten is geen goed teken. Ook After Dark Hour is echter weer een fantastisch album van de Finse zangeres die de lat in vocaal opzicht nog een stukje hoger legt en echt tien klassen beter is dan de meeste andere soulzangeressen van het moment. Ga dat horen!. Erwin Zijleman

Amen, kan bovenstaande slechts volledig beamen. En een regelrechte schande inderdaad. De beste (soul)zangeres van de laatste jaren.

En festival programmeurs; zet deze Finse onstuitbare krachtbron eens op 1 van jullie podia, misschien dat het spreekwoordelijke kwartje dan wel gaat vallen. Aan mij zal het niet liggen hihi, in mijn roman De erfenis van Karlijn straalt deze heel bijzondere dame al volop.

Dank erwinz, want ik neem tenminste aan dat jij dit album hebt geplaatst. Een teken aan de wand dat het album nog niet was aangekondigd.
Dit album past gelukkig meer in mijn straatje dan het vorige. Niet dat het vorige album slecht was, maar het was minder mijn smaak. Dit album staat voorlopig op repeat en bevalt uitstekend; ik ben weer helemaal verliefd.

Forsman stelt nooit teleur. Nu ook niet. Vooral de uptempo nummers swingen de pan uit en de langzame nummers zijn geweldig. Een heel dikke 4* voor nu met kans op verhoging.

Gelukkig ook weer een plaat die zijn geheimen, pluimen per luisterbeurt (nog) beter loslaat. Of terwijl een groeiplaat, dat zijn de heerlijke albums.

Op haar 2de album had je Sunny als hemels einde en nu weer zo'n weergaloos en meeslepend slot met First of June, na een verder ook enorm indrukwekkend album. Wat moet je nog meer doen om op te vallen, om huizenhoog uit te steken boven het maaiveld! Zou het met de beste wil van de wereld niet weten, echt wereldklasse in Finse fluwelen fonkeling.

Via Jalen Ngonda's Come Around and Love Me (2023) bij dit album terecht gekomen. Kende de dame niet maar wat een heerlijke frisse ontmoeting. Album verveelt geen moment en doet geregeld 60/70 aan. Volle pond en nu al een muzikaal hoogtepuntje van 2025

Ja, zowel in de breedte als diepte haar beste album en tot nu toe mijn favoriete plaat uit 2025. Het is authentiek, fris, origineel ingevuld, gekleurd en gedragen door een overdonderend fraaie en krachtige stem. Gelukkig, nog schoorvoetend, komen de optredens hier ook los. In september in Enschede en Lelystad, het vuurtje lijkt meer en meer aan te zwellen. Zelf ga ik haar zien in Helsinki, op 7 mei (cadeautje dochters).

Wow! Wat is dit. Nog nooit van deze dame gehoord maar dit overtuigd vanaf de eerste track. Prima stem en lekkere muziek.

Zangeres Ina Forsman heeft al een aardige fanschare aan zich weten te binden. Vooral haar sterke stem is daar debet aan. Mij persoonlijk heeft ze nog niet helemaal kunnen overtuigen, maar wellicht dat nieuwe album daar verandering in brengt. Opener Four Seasons kent een vrij poppy aanpak en biedt je als luisteraar een mooie serene sfeer. After Dark Hour is een meer uptempo nummer in de stijl van Daptone. Stubborn is midtempo, prima muziek maar niet heel verrassend. Pass You Bye blaast je lekker door het nummer heen. Freedom Manifesto is lekker funky, uitstekend nummer. That is All is vocaal uitpakken voor Forsman, al is het soms wat te schel in haar stem naar mijn smaak. Alone is ook weer veel leunend op die stem, waar het andermaal vocaal rammen is op As Long as it Takes. Good Man biedt dan wat meer groove, waar Mama’s Groove lekker funky en vol met blazers is. We Made It kenmerkt zich met een traditionele aanpak. Een fijne vintage sound met sterke zanglijnen. Het album sluit af met First of June waarin ze een ballad aanbiedt met vocale acrobatiek.

Op donderdag 6 november in de Q-Factory in Amsterdam. Deze vulkaan uitbarsting, stoomtrein zorgt telkens weer voor een wow wauw wind. Krachtig, prachtig en machtig, heb haar nu zo'n 7 keer live meegemaakt de afgelopen jaren en nee niet 1 concert is hetzelfde ( haar album bevestigt de gestage groei en power die deze dame kenmerkt).

Zonder Lura (waar is die gebleven ?) en Erwinz was deze positieve 'storm' misschien wel aan Nederland voorbij geraasd. Nog mijn oprechte dank en complimenten hiervoor. Veel muzikanten/artiesten hebben een bijzondere gebeurtenis of gelukje nodig om definitief de achterkant van de coulissen te verlaten ( ja ook zangers die al 50 of meer jaren floreren). Nieuwsgierig, dan is de rood muzikaal gekleurde roman De erfenis van Karlijn wellicht een surprise idee.

Door de hier gemaakte vergelijking met Amy Winehouse werd ik getriggerd.
Maar…… ik hoor het niet.

Ben, zelfs jaren na haar tragisch overlijden, nog steeds een groot liefhebber van de muziek van Winehouse, maar deze Finse dame kan wat mij betreft niet aan dat niveau tippen.

Vergelijken is altijd lastig Chet en ook niet altijd fair. Daar waar Amy Winehouse een soort van mythische status had opgebouwd is Ina Forsman meer een 'basic' lady als het gaat om haar way of life. Beiden erg fijne strot en imponerend op het podium. Beiden intrigerend op hun manier en waar Amy Mark Ronson aan haar zijde had doet Ina het dit album met nog onbekende muzikanten uit eigen land. Authentieke soul uit de jaren 60 en 70, met een fris en origineel jasje, aangewakkerd door een fenomenale stem kunnen beiden wel overleggen. Probeer eerst altijd een nieuw talent live te gaan luisteren ( Amy helaas nooit live mogen meemaken) en ja als je dan zo overtuigt als Ina dan zit je bij mij alvast in de goede richting.