Jalen Ngonda - Come Around and Love Me (2023)

De achternaam van de Amerikaanse singer-songwriter Jalen Putteho Ngonda is eigenlijk N’Gonda en verraadt Afrikaanse roots. Sinds 2014 werkt hij met zijn trio aan zijn populariteit. Eerst vanuit eigen land, sinds maart 2021 is hij echter woonachtig in Londen. Dankzij veel optredens en zijn uitstekende zangkwaliteiten stijgt zijn populariteit gestaag, ook in Nederland. Hij trad hier al geregeld op, vorige maand verzorgde hij nog een geweldig optreden op het North Sea Jazz Festival. Voorafgaande aan zijn debuutalbum Come Around and Love Me verschenen al in 2018 de EP Talkin’ About Mary gevolgd door een aantal uitstekende singles . Ngonda groeide voornamelijk op met de klassieke Motown soul. De opener en titelnummer Come Around and Love Me laat duidelijk de invloed horen van Marvin Gaye ten tijde van diens klassieker What’s Going On, maar ook van Brian Wilson. Zelf typeert hij zijn eigen werk als ”een melange van soul en R&B, met een vleugje Beach Boys en The Beatles”. In zijn nu-soul klinken ook hedendaagse invloeden door. Zijn uitstekende debuutalbum verschijnt op kwaliteitslabel Daptone.

Jalen Ngonda live :

8-11 ROTTERDAM : Bird

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De vergelijking met Marvin Gaye is natuurlijk niet vreemd.

Toch luister ik net wat liever naar Gaye, niet omdat dat zogenaamd 'het origineel' zou moeten zijn, maar vanwege de zang.

Ik vind de stem van Ngonda soms wat te snerpend en schel en schreeuwerig. Ik mis wat warmte. Zodra hij zich wat weet in te houden heb ik daar gelijk minder last van Om die reden voel ik ook niet de bijzonderheid die bijvoorbeeld de laatste albums van Michael Kiwanuka hadden om willekeurig een voorbeeld aan te halen).

Ja, geweldig album, en ja het glijdt soms ook wat makkelijk voorbij en ja soms trek ik de zang ietsje minder.
Kwalitatief sterk? Jazeker. Niet voor niets dat Bird in Rotterdam al lang en breed is uitverkocht.

Heel toffe plaat. That's all I wanted from you staat hier op repeat.

Soms vind ik de zang ook iets te scherp, maar wat een heerlijke plaat.
Wat fijn dat er nog zo'n mooie soulplaten gemaakt worden!

Is Jalen Ngonda de nieuwe grote naam aan de soul-horizon. Zijn EP was al veelbelovend en nu dus tijd voor zijn eerste “echte” album. Waar Jalen zijn inspiratie vandaan haat is eigenlijk vanaf noot één al zeer duidelijk. Zo ongeveer alles aan dit album ademt Marvin Gaye. De zanglijnen, de opzet, het stemgebruik, de lagen, Marvin Gaye all over. Tot aan de dubs aan toe. Naast dus vooral Gaye hoor ik ook wat van Smokey Robinson en/of the Miracles voorbij komen, maar ook de inmiddels bekende Daptone sound. Motown lijkt sowieso door dit album geweven. Maar hoe is dit album dan? Het is een gedegen soul-album geworden. Door die doordrenkte Motown saus klinkt het als een mooi geheel en Jalen heeft een prettige stem om naar te luisteren. Er zijn niet echt losse nummers die opvallen en de nummers staan misschien los ook net wat minder sterk als ze staan in het geheel die het album is. Prima debuut, maar wat meer eigenheid was wel fijn geweest.

Die vergelijkingen zijn wel logisch, maar ik geniet voluit van deze plaat. Zeker na zijn optreden van eerder deze maand. Superalbum, wat sowieso heel erg groeit bij elke luisterbeurt. De liedjes worden steeds beter.

Lekker album een van de betere Soul releases van 2023.

Voor de mensen die zijn stem wat schel / hoog vinden check zijn EP Jalen Ngonda - Talking About Mary (2018) - MusicMeter.nl daarop is zijn stem geluid gematigder. Bevalt mij beter, als hij zijn debuut ook met die zangstijl had opgenomen had dit wel Top 10 materiaal over 2023 kunnen zijn, nu is het zo ergens tussen 15 en 20.

Dit was een fijne ontdekking destijds. Met name de eerste 2 songs geven een Motown sfeertje. Na het horen van die eerste 2 nummers was het al direct het aanschaffen waard. Ik moet dan verder helaas wel concluderen dat het hoogtepunt dan ook alweer is geweest. Maar de rest van het album blijft behoorlijk op niveau. Het enige nummer dat mij niet echt kan bekoren is That's All I Wanted From You. Lost en Please Show Me blijven daarentegen wel goed hangen. Daarna blijf ik ondanks het aangename geluid toch lang steken op een 3,5. Maar met Rapture als vlugge luchtige, maar vooral prettige afsluiter kan ik er toch nog wel een 4* aan hangen. Eindelijk weer terug naar die typische 70's soul.

Conclusie: erg blij met dit prachtige debuut. En ik kijk reikhalzend uit naar zijn volgende plaat. Single Anyone In Love is al een heerlijk voorafje.