Helloween - Giants & Monsters (2025)

Oei, die eerste single This Is Tokyo belooft weinig goeds…. Wat een gedrocht.

Ik vind 'This is Tokyo' juist één van de betere singles die Helloween in jaren heeft uitgebracht. Fijne hardrock, energiek, lekker refrein.

Ik heb begrepen dat de rest van de plaat (op een ballad na) ronkende powermetal is. 'This is Tokyo' is dus niet representatief voor de rest van het album. Ben benieuwd!

Nou dat belooft wat inderdaad. "Universe (Gravity of Hearts)" is in ieder geval een machtig staaltje powermetal waar Helloween bekend om staat met een Michael Kiske die vocaal duidelijk in topvorm is. Tikt met gemak het niveau van de Keeper-platen deel 1 en 2 aan en dat zegt nogal wat!
Als de rest van de plaat net zo goed is, wordt dit een moderne Helloween-klassieker.
En ik heb ook een zwak voor "This is Tokyo", niets mis mee wat mij betreft.

Laat maar doorkomen deze nieuwe Helloween!

Ik was ook niet zo heel erg onder de indruk van This is Tokyo eerlijk gezegd. Beetje gezapig nummer. Ook niet heel slecht ofzo maar vrij gewoontjes. Dan is Universe wel even andere koek! Ik ga het maar gewoon zeggen; het ligt aan de zangers. Deris hangt me na amper 2 minuten al een beetje m'n strot uit. Als je daarna Kiske hoort dan wordt het me weer rap duidelijk.

Tja, dat heb ik dus ook, heb helemaal niks met die Deris. Kiske daarentegen, dat is weer genieten

Hier nog eentje. Andi Deris was bij Pink Cream 69 heel behoorlijk. Bij Helloween op een paar uitzonderingen na heel irritant.

Ja bij Pink Cream 69 past hij op de één of andere manier (veel) beter. Daar zingt hij veel relaxter voor m'n gevoel. Veel minder geforceerd.

Volgens een aantal bladen wordt dit aankomende nieuwe album van Helloween grote kanshebber om het metal album van het jaar te worden. Ik heb er zelf het grootste vertrouwen in.

Dan over Deris.... ik was er ook nooit een heel groot fan van maar ik heb hem de laatste jaren toch wel meer kunnen waarderen. Er zijn echt wel een aantal hele goede albums uitgebracht waarbij Deris ook gewoon prima zingt. Better than raw is natuurlijk een heel goed voorbeeld. Daarbij schijnt het zo te zijn dat voornamelijk Deris ervoor heeft gezorgt dat bijvoorbeeld een Kiske en Hansen weer terug zijn op het nest. De nodige credits verdiend de beste man dus wel!

vind beide nrs goed , ben benieuwd naar de rest van het nw album!

Into the Sun zou zomaar een James Bond-song kunnen zijn.

Dan waren die Duits of dronken (of beide) neem ik aan? Ik draai 'm op dit moment voor het eerst en ik vind het allemaal vrij gezapig klinken eerlijk gezegd.

Bijzonder dat jij het pas bijzonder lijkt te gaan vinden bij wat naar mijn mening 1 van de zwakste nummers (zoniet de zwakste) van het album is. Dan ben je waarschijnlijk niet echt een hele grote fan van Helloween. Er staan een aantal nummers op die erg aan het Keeperstijdperk doen denken. Ik zeg niet dat ik alle nummers even sterk vind maar dat kan nog wel komen als ik een aantal luisterbeurten verder ben maar er staan echt een aantal hele sterke nummers op.

Bij mij bevalt dit album na een luisterbeurt eigenlijk al beter dan het vorige album uit 2021. Prijsnummers zijn voor mij nu Into the Sun en de 2 lange nummers Universe en Majectic. Morgen gaat dit album nog een paar rondjes maken denk ik.

Ik had mijn tekst ook een beetje aangepast na een tweede luisterbeurt Er gebeuren best een paar vermakelijke dingen op Giants & Mosters, maar om nu gelijk van "album van het jaar" te spreken is mij wat overdreven.

Ik ben inderdaad geen fanatieke Helloween fan, maar van het tijdperk "Keeper" kan ik nog altijd erg genieten.

Ik had inderdaad al gezien dat je je tekst wat had aangepast. Helloween is trouwens mijn meest favoriete band van de wereld dus het is voor mij lastig een onbevooroordele mening te hebben maar ik ga het toch proberen.

Of het het beste album van dit jaar is/gaat worden vind ik ook lastig te zeggen. Ik heb voor mezelf daar in ieder geval ook al andere kanshebbers voor. Om er bijvoorbeeld even 2 te noemen zijn dat :

Sacred-fire to ice
Majestica-Powertrain.

Ik ben dan ook echt een powermetal en heavy metalfan

Vooralsnog vind ik op het nieuwe Helloween album in ieder geval een stuk of 6 a 7 sterke nunmers staan maar ik wil hem nog even wat vaker luisteren om hem hier echt te waarderen.

Ik denk dat dit album net wat sterker is dan het vorige album, maar op het vorige album stond naar mijn mening wel 1 enorme topper die beter is dan alle nummers op dit nieuwe album. Dat gaat dan om het nummer Skyfall.

De vlucht van Duitslands meest bekende metalband Helloween (in de 80s althans) nam rond 2018 een bijzondere vlucht. Na lange omzwervingen werden oudgedienden Kai Hansen en Michael Kiske weer teruggehaald bij de band en werd er niemand uitgeschopt. Het leverde een serie shows op waar zowel oud en nieuw werk als vanouds wervelden. Natuurlijk werd dit vereeuwigd op een geluidsdrager. Tot zover is het allemaal te volgen. Maar dat deze bezetting gewoon doodleuk verder ging met een album in elkaar knutselen, had ik niet verwacht. Enfin, het leverde in 2021 een titelloos album op dat er mocht zijn., maar dat mij maar voor een gedeelte inpakte. Persoonlijk ben ik geen heel groot fan van Andi Deris en het werk met hem contrasteert me net wat teveel met datgene wat voorgezeten wordt door Michael Kiske.

"Halte mein Bier" zullen ze gedacht moeten hebben. Want dat gebrek aan synergie wordt ruimschoots goedgemaakt op Giants & Monsters. Want als het nummer goed en wel op overrompelende Helloweenwijze van start is gegaan, moet ik drie keer luisteren of het wel echt Deris is die zijn scheur daar opentrekt. Wat een kracht en wat een energie. Het openingsnummer rolt als een dolle stier de speakers uit herinnert aan de hoogtijdagen van de band.

Savior Of The World haakt nog eens vrolijk in op het de niet misselijke opener. Hier horen we dat Kiske nog steeds in topvorm is. Daarna wordt er met het poppy A Little Is a Little Too Much wat gas teruggenomen. Samen met This Is Tokyo toont het de gladdere kant van de band, maar wat mij betreft passen ze heel goed tussen het andere werk. De snelle stukken komen juist goed tot hun recht wanneer ook andere noten gekraakt worden. De samenzang tussen Kiske en Deris is waanzinnig. Alsof ze al jaren met elkaar zingen.

De ballad Into The Sun en het slome Hand Of God hadden daarentegen weer niet zo gehoeven. Het zijn beiden oninteressante powerballads die weinig toevoegen aan dingen als A Tale That Wasn't Right enWe Got The Right ofzo. Andi Deris begint mij hier weer voor het eerst op de zenuwen te werken. Dan hoor je dat het Michael Kiske is die wel heel goed iets flauws als Under The Moonlight kan dragen.

Maar dat alles wordt weer goedgemaakt met de epische krakers Universe en Majestic. Wat een feestelijkheden bieden deze spektakstukken zeg. Alles zit er in: gillende vocalen, waanzinnige duels en algehele meeslependheid. Helloween overtreft zichzelf in deze samenstelling en komt kwalitatief erg dicht bij het oude spul. Wat me het meeste opvalt is de honger en het enthousiasme dat ik meen te horen. Als dat er maar inzit, hoor je mij verder niet klagen over de irritant digitale drums die klinken als de schoten die je op je Nintendo loste met Duck Hunt.

Enfin, ik had niet gedacht dat iknog eens zo enthousiast zou worden van een nieuw album van Helloween. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Prima album, vind hem ietsje beter dan het vorige album, alleen nummer 3 vind ik een absoluut misbaksel, wat een zeiknummer zeg pffffffffff

Ik vind dit wel een lekkere plaat. Heb hem pas een paar keer beluisterd. Savior of the world vind ik erg sterk , Hands of god blijft in je hoofd zitten. Ga hem de komende tijd vaker beluisteren.

Inmiddels dit album al de nodige keren gedraaid en ik ben bijzonder enthousiast over dit album. Des te vaker ik hem luister des te beter ik hem vind. Ik krijg er eigelijk wel een beetje het "Keeper of the seven keys" gevoel bij. Het is bovendien een erg afwisselend album waarbii telkens de juiste zanger voor het juiste stukje muziek wordt ingezet. Dr staan echt een behoorlijk aantal pareltjes op dit album, en verder kan ik ook geen slecht nummer aanwijzen. Ik heb zo links en rechts gelezen dat sommige mensen het nummer " a little is a litte too much" een wat minder nummer vinden, maar voor mij is dat ook gewoon een echt Helloweennnumer.

Voor nu 4.5* maar dat kunnen er in de nabije toekomst maar zo nog 5 gaan worden.

Ik vind het toch weer wholesome hoor. De Duitse boomers gaan gewoon nog even door met z'n drietjes (plus band). Veel negativiteit rond Deris altijd, maar ik vind hem geweldig. Een beetje buiten de lijntjes kleuren is niet altijd erg in de metal. Hij is fantastisch in combinatie met de even zo sterke Kiske; water en vuur. Ik vind Kiske juist door de jaren beter geworden en nog wat ongecontroleerd ten tijde van de Keeper-albums. Hansen is ook prima ingezet, ook gewoon een prettige en krachtige zanger. Prima songs ook, veel energie. Wat een openingstrack, zeg. Ook de ballad is meer dan prima. Ik vind alleen 'A Little is A Little Too Much' iets minder. Supertoll dus en minstens een evenaring van de self-titled.

Ik heb vandaag toch maar dit album een digitaal rondje laten draaien, aangemoedigd door de positieve kritieken hier. Helaas deel ik het optimisme over dit album vooralsnog niet helemaal.

Giants On The Run opent het album nog vurig en energiek en Savior Of The Word doet het ook aardig, maar daarna zakt het album als een plumpudding in, met als dieptepunt het verschrikkelijke This Is Tokyo. Alleen bij Universe en Majestic veer ik weer op. Vier sterke nummers van de 10 is te weinig.....

Wat mij verder stoort aan de plaat is de productie en dan met name de drums. Ook de zang klinkt me te digitaal. Het is duidelijk te horen dat de heren zangers proberen de grenzen van hun bereik te overtreffen en dat dit her en der is gecorrigeerd. Daar heb ik op zich geen moeite mee als het subtiel gebeurt, maar hier hadden de vocalisten af en toe beter andere keuzes kunnen maken.

Bij Majestic (geweldig nummer overigens) hebben ze bij het piano-intro goed naar UFO's "love to love" geluisterd. (ook een geweldig nummer overigens )