The Sick Man Of Europe - The Sick Man of Europe (2025)

Lekker hoor! Post punk / No Wave van stadsgenoten uit Londen.
Hopelijk zie ik ze op 8 juli in The George Tavern

Side project van een aantal Beige Banquet leden. Vette jaren 80 vibe. Gisteren gezien in VERA. FANTASTISCH!

Interessante nieuwe band wat mij betreft. De vergelijkingen met Ian Curtis zijn snel gemaakt omdat de zang er op lijkt, toch is dit weer wat anders. De cd versie telt drie bonustracks die ook zeer de moeite waard zijn. Voorlopig ****. Kan meer worden. Live zijn ze ook goed.

Live

Kennen jullie dit? Juul1998B, deric raven, Chameleon Day, Alicia, RonaldjK

Gaat op de luisterlijst!

Luister nu ff vluchtig. Komt rechtstreeks uit de jaren 80. Eerste inschatting is dat ik denk ik ga afknappen op de zang - te monotoon (zoals zo vaak bij de nu-wave van tegenwoordig). Premonition, DjFrankie, jorro.

Mmmm, meer dark wave dan post punk. Ik hoor Curtis er niet in trouwens. Na 1 luisterbeurt ben ik onvoldoende overtuigd om het nog verdere kansen te geven.

Het is vrij experimenteel, elektronisch, en het heeft een duistere, minimalistische sound die vaag doet denken aan Joy Division, Kraftwerk, Neu en Cabaret Voltaire. Het lijkt een collage van postpunk, krautrock en artrock, maar dan gestript van alles wat ook maar enigszins op een (mooie) melodie lijkt.

Het resultaat is een hypnotiserend, repetitief geluid van het type minimal wave met een koude, industriële ondertoon. Er zitten zelfs sporen van stonerrock in. Maar dan zonder de ‘rock’.

De zang wordt inderdaad vrij monotoon opgediend. Het is meer een rituele herhaling van klanken dan dat er daadwerkelijk wordt gezongen. En daar moet je van houden. Je moet je er dus - h e l e m a a l - aan overgeven. In trance raken. Anders werkt het niet. Denk ik.

Enfin… ik weet het nog niet. Ik ben dan ook geen echte liefhebber van de bands die ik hierboven heb genoemd.

Behalve Joy Division en Kraftwerk. Die mogen blijven.

Het experimentele spreekt me aan, het is weer eens wat anders dan het gangbare. Heeft ook wat weg van een vroege Killing Joke trouwens.

Dat is waar. Het is weer eens wat anders.

Dat zijn de nummers van de EP die in februari al is verschenen.

Michael Gira heeft een nieuwe band . Tenminste zanger klinkt absoluut niet als Curtis maar toch wel als Gira. Nasale monotone zang, die ook past in dit krautrock, minimal wave album.

Klopt. Lijkt het meer op. Heerlijk dit, de basgitaar draagt het hele album in combinatie met die grafstem natuurlijk.

jeanmaurice, dank voor de tip! Al ben ik met mijn drie sterren niet overenthousiast, het is oprecht leuk dat je aan me dacht!
'The sick man of Europe' is een uitdrukking die ik ken uit de economie, hier is het kennelijk een eenmansproject. Qua sfeer ga ik terug naar begin jaren '80 als wapenwedloop en economische recessie de sfeer bepalen en ik word opgeleid om na het voltooien van de studie werkloos te worden. Althans, dat was de sfeer, ik had gelukkig al na twee weken werk en de man van de Sociale Dienst meldde mij na enkele maanden dat hij mij uit zijn papierbak ging verwijderen.

Enfin, The Sick Man of Europe brengt onmiddellijk die herinneringen terug. Als een groep die inspiratie vond in Joy Division, zoals indertijd Modern English dat pad volgde als groep, doet deze "zieke man" dat solo. De nadruk ligt op een basis van sequencers die worden omgeven door ijle synthesizers, een basgitaar die gitaarachtige partijen brengt zoals in Sanguine, plus lekkere gitaarlicks.

Ik vind dit vooral lekker als het voluit uptempo is, wat drie keer gebeurt: in Obsolete, Transactional en Movement. De bijna spraakzang brengt een monotonie die aanvankelijk lekker is, maar bij track 3 begin ik toch naar meer melodie te verlangen, hoe lekker de instrumenten ook klinken, ik houd namelijk van die warme productie.

Is vooral een kwestie van smaak: soms vind ik muziek te melodieus, wat dan binnenkomt als "te lief". Dat effect benoemde ik eerder vandaag bij de laatste van H.E.A.T. Heel ander genre en toch. Maar teveel monotonie trek ik kennelijk ook niet. Zeurkous...
In een enigszins gelijksoortig muzikaal universum als The Sick Man Of Europe bevindt zich Vive La Fête, dat eerder dit jaar, na jaren zonder nieuw werk, de EP Les Sauvages uitbracht. Die ga ik nu eens opzetten.

Ieder zijn smaak hè. Gisteravond vier uur lang op herhaling gezet, mij gaat het kennelijk niet snel vervelen.

hypnotiserend stukje darkwave hoor. De stem doet mij (positief) denken aan michael gira!

Luister nu voor tweede keer. Het bevalt beter. Maar het houdt niet over. Erg veel van hetzelfde. Ik vind dit trouwens helemaal geen darkwave. Wat zijn de kenmerken daarvan eigenlijk precies?

Het album doet me overigens denken aan: Colder - Heat (2005) (heb ik jullie dacht ik al eens eerder getipt)

Je doelt wss op mijn opmerking? Denk aan Clan of Xymox, die stroming bedoel ik.

jeanmaurice schreef:Heb Obsolete in mijn afspeellijst van 2025 gezet en daar knalt ie eruit!

Daar lijkt het wel wat op. Ik vind dit ook geen darkwave, eerder een klein beetje duistere postpunk, minimal wave en krautrock. Live klinken ze wel wat harder en intenser (zie mijn vorige post van woensdag) dan op plaat en zijn ze met zijn vieren. Vind ik eigenlijk nog beter!

Nog even en je hebt de smaak ook te pakken!

Klopt, hallucinant materiaal. Zo zijn ze ook in mijn eindlijst terecht gekomen. Overigens moet de naam DAF hier nog vallen, bij deze.