The Sick Man Of Europe - The Sick Man of Europe (2025)

Het is vrij experimenteel, elektronisch, en het heeft een duistere, minimalistische sound die vaag doet denken aan Joy Division, Kraftwerk, Neu en Cabaret Voltaire. Het lijkt een collage van postpunk, krautrock en artrock, maar dan gestript van alles wat ook maar enigszins op een (mooie) melodie lijkt.

Het resultaat is een hypnotiserend, repetitief geluid van het type minimal wave met een koude, industriële ondertoon. Er zitten zelfs sporen van stonerrock in. Maar dan zonder de ‘rock’.

De zang wordt inderdaad vrij monotoon opgediend. Het is meer een rituele herhaling van klanken dan dat er daadwerkelijk wordt gezongen. En daar moet je van houden. Je moet je er dus - h e l e m a a l - aan overgeven. In trance raken. Anders werkt het niet. Denk ik.

Enfin… ik weet het nog niet. Ik ben dan ook geen echte liefhebber van de bands die ik hierboven heb genoemd.

Behalve Joy Division en Kraftwerk. Die mogen blijven.

jeanmaurice, dank voor de tip! Al ben ik met mijn drie sterren niet overenthousiast, het is oprecht leuk dat je aan me dacht!
'The sick man of Europe' is een uitdrukking die ik ken uit de economie, hier is het kennelijk een eenmansproject. Qua sfeer ga ik terug naar begin jaren '80 als wapenwedloop en economische recessie de sfeer bepalen en ik word opgeleid om na het voltooien van de studie werkloos te worden. Althans, dat was de sfeer, ik had gelukkig al na twee weken werk en de man van de Sociale Dienst meldde mij na enkele maanden dat hij mij uit zijn papierbak ging verwijderen.

Enfin, The Sick Man of Europe brengt onmiddellijk die herinneringen terug. Als een groep die inspiratie vond in Joy Division, zoals indertijd Modern English dat pad volgde als groep, doet deze "zieke man" dat solo. De nadruk ligt op een basis van sequencers die worden omgeven door ijle synthesizers, een basgitaar die gitaarachtige partijen brengt zoals in Sanguine, plus lekkere gitaarlicks.

Ik vind dit vooral lekker als het voluit uptempo is, wat drie keer gebeurt: in Obsolete, Transactional en Movement. De bijna spraakzang brengt een monotonie die aanvankelijk lekker is, maar bij track 3 begin ik toch naar meer melodie te verlangen, hoe lekker de instrumenten ook klinken, ik houd namelijk van die warme productie.

Is vooral een kwestie van smaak: soms vind ik muziek te melodieus, wat dan binnenkomt als "te lief". Dat effect benoemde ik eerder vandaag bij de laatste van H.E.A.T. Heel ander genre en toch. Maar teveel monotonie trek ik kennelijk ook niet. Zeurkous...
In een enigszins gelijksoortig muzikaal universum als The Sick Man Of Europe bevindt zich Vive La Fête, dat eerder dit jaar, na jaren zonder nieuw werk, de EP Les Sauvages uitbracht. Die ga ik nu eens opzetten.