Robin Kester - Dark Sky Reserve (2025)

Ook nieuws in Amerika:
Robin Kester Announces New Album 'Dark Sky Reserve': Hear “Happy Sad (It’s A Party)” - stereogum.com

Ik zag haar twee weekenden terug nog shinen op het podium naar Remi van Kesteren op Best Kept Secret terwijl ik haar de keer daarvoor nog tijdens een double bill heb gezien met Amber Arcade (met Mjuman!) waar ze nog een LP voor me signeerde. Dat stereogum nu opeens over haar schrijft verrast daarom wel een beetje. Ook als ik naar de luistercijfers op Spotify kijk.

Anyway, het is hopen dat deze plaat in het verlengde van de vorige ligt. Die vind ik nog steeds te gek.

Jij hebt op 18 april dit hele album geluisterd, joko16?

De Volkskrant is enthousiast met 5*
Ben benieuwd!

‘Dark Sky Reserve’ van Robin Kester is zo mooi dat je er tegen buitenlanders over wilt opscheppen
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Wat een rare recensie in De Volkskrant, de 5 sterren, dat is nogal wat, worden nauwelijks onderbouwd. De recensenten van deze krant zijn wel vaker niet wars een een vleugje chauvinisme (kijk maar wat de gemiddelde Excelsior act krijgt aan sterren)

Ik vind de gemiddelde recensies van de Volkskrant erg slecht geschreven. Of ze nou in jubelstemming zijn of een album neersabelen, er wordt nauwelijks iets onderbouwd en soms schrijven ze ronduit foutieve informatie.
Vroeger was dat wel anders want werden er wekelijks (op dinsdag ) een aantal albums gerecenseerd. Dat was ook kort en bondig, maar inhoudelijk sterker.
Ik lees nauwelijks meer Nederlandse recensies, maar soms kom je nog wel eens een aardige tegen in het Parool of de Trouw.

Of topic: nog niks van dit album gehoord, maar de hoes intrigeert. Deze komt dus zeker op de stapel van nog te luisteren albums.

Heb een nummer of 5 gehoord, het klinkt niet slecht, maar op een of andere manier typisch Nederlands, weet niet wat dat is. Is ook niks mis mee, maar het pakt me niet, net als het vorige album.

En wat dacht je aan het volslagen gebrek aan stilistische vaardigheid in deze recensie? Dit is gewoon Menno Pot-GPT:



Dit had elke over muziek bloggende beunhaas ooit kunnen schrijven. Sterker nog, ik heb dit soort formuleringen honderden keren voorbij zien komen hier op MuMe.

Yo, take it eazy - lijntjes trekken en vakjes inkleuren lijkt me niet zo lastig. Deze nog niet gehoord, gaat gebeuren, tickets voor concert (nov) zijn wel binnen

Wat is 'typisch Nederlands', hoe definieer jij dat (zeker als je 'een nummer of 5 hebt gehoord')?
Juist van een NL artiest die het goed doet in buitenland (Engels label, vaak op Amerikaanse en UK blogs/radio) vind ik dat een gekke observatie.

En die onderbouwing in de VK las ik juist wél, hoewel kort – maar dat is helaas de status quo van cultuursupplementen en besprekingen; er is gewoon heel weinig ruimte.

Ik zeg niet dat het een goede recensie is. Het is sowieso maar één mening, maar een recensie van De VK, OOR of hier op MM kunnen me wel aanzetten tot een luisterbeurt. Muziek is sowieso niet objectief te beoordelen. Naast alle technische aspecten heeft het ook met smaak en persoonlijke voorkeur te maken.

Na één luisterbeurt ben ik minder overtuigd dan Menno Pot. Slecht is het zeker niet, maar of het me pakt? Nog maar een paar keer luisteren.

Mooie plaat, de muziek heeft sterke Radiohead invloeden (ten tijde van In Rainbows). Haar stem doet soms aan die van Beth Gibbons denken, maar wat meer fluisterend/hees. “Typisch Nederlands” hoor ik er helemaal niet in terug. Die ene keer draaien vandaag doet in ieder geval naar meer verlangen!

Fijn dat jij mijn stukjes zo trouw leest.

Paar keer gehoord nu, erg mooi, lijkt wat op The Weather Station
Maar te vroeg voor een beoordeling

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Robin Kester - Dark Sky Reserve - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Robin Kester - Dark Sky Reserve
Met Honeycomb Shades leverde Robin Kester in 2023 een prachtig album met internationale allure af, maar met het deze week verschenen Dark Sky Reserve laat de Nederlandse muzikante horen dat de lat nog veel hoger kan

Direct bij eerste beluistering van het nieuwe album van Robin Kester weet je dat je naar een heel bijzonder album aan het luisteren bent. De Nederlandse muzikante heeft ook haar nieuwe album weer voorzien van een geluid dat bestaat uit vele lagen waarin van alles gebeurt. Ook als Dark Sky Reserve voor de zoveelste keer voorbij komt word je nog verrast door al het moois en bijzonders dat voorbij komt. De avontuurlijke instrumentatie van het album wordt gecombineerd met de bijzonder mooie stem van Robin Kester en alles komt samen in aansprekende popsongs, die lekker in het gehoor liggen, maar je ook steeds weer weten te verbazen. Jaarlijstjesmateriaal, dat is zeker, en niet alleen in Nederland.

Het is indrukwekkend hoeveel groei de Nederlandse muzikante Robin Kester in slechts een paar jaar tijd heeft laten horen. Het mini-album This Is Not A Democracy was precies vijf jaar geleden mijn eerste kennismaking met haar muziek en het was er een die veel indruk maakte.

Op het mini-album maakt Robin Kester fantasievol ingekleurde en vooral dromerige popsongs, waarin ze een flink aantal invloeden verwerkt en die opvallen door haar bijzonder mooie stem. Ik vergeleek This Is Not A Democracy met het werk van Kate Bush en dat is vergelijkingsmateriaal dat ik maar zeer zelden noem.

Het mini-album werd aan het begin van 2023 gevolgd door het officiële debuutalbum van de Rotterdamse muzikante en Honeycomb Shades bleek nog een stuk beter dan zijn voorganger uit 2020. Ook Honeycomb Shades maakte Robin Kester samen met Marien Dorleijn, bekend van de band Moss, en met zijn tweeën voorzagen ze het album van een prachtig geluid.

Het is een gelaagd geluid waarin zowel organische als elektronische klanken een rol spelen en waarin zowel invloeden uit de jaren 80 en 90 als invloeden uit het heden zijn te horen. Het past wederom prachtig bij de zang van Robin Kester, die nog wat meer indruk maakt als zangeres.

Na de uitstekende EP Patch van vorig jaar is deze week het uitstekende tweede volwaardige album van de Nederlandse muzikante verschenen. Dark Sky Reserve laat direct vanaf de openingstrack het inmiddels bekende Robin Kester geluid horen, maar het klinkt allemaal weer net wat mooier en beter en toch ook net wat anders dan op haar vorige album.

Voor de productie deed Robin Kester dit keer een beroep op de Britse producer Ali Chant, die eerder werkte met onder andere King Hannah, PJ Harvey, Katy J Pearson en Aldous Harding. Dark Sky Reserve ligt deels in het verlengde van Honeycomb Shades en This Is Not A Democracy. Ook op het nieuwe album worden organische en elektronische klanken op fraaie wijze gecombineerd en ook dit keer hoor je op zijn minst flarden uit de popmuziek van de jaren 80 en 90.

Ook de stem van Robin Kester is inmiddels bekend, al vind ik de zang op Dark Sky Reserve weer net wat mooier en indringender. Het geluid is nog altijd dromerig, maar ook wat directer en ook voorzien van net wat andere accenten, waaronder bijdragen van blazers, strijkers en echt heerlijke basloopjes. Het klinkt nog altijd onmiskenbaar als Robin Kester, maar de Rotterdamse muzikant heeft haar muziek ook verder verrijkt met invloeden uit de jaren 70 en hier en daar wat Franse pop, waaronder zeker de muziek van Air.

De concurrentie in het genre waarin Robin Kester opereert is momenteel moordend, maar Dark Sky Reserve klinkt echt anders dan de meeste andere albums van het moment. De muziek van Robin Kester was altijd al rijk en gelaagd, maar op haar nieuwe album duiken nog veel meer mooie verrassingen op en ook de haar stem is zeker onderscheidend.

Dark Sky Reserve had van mij veel langer mogen duren dan ruim een half uur, maar in het ruime half uur dat het album duurt zit je op het puntje van je stoel. Het is dan ook niet zo gek dat Robin Kester met haar nieuwe album ook internationaal opduikt in lijstjes met nieuwe albums, maar het is nog even wachten op een jubelrecensie van bijvoorbeeld Pitchfork, dat toch ook alleen maar concluderen dat Robin Kester een prachtalbum heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

Gezien de hoge score Robin vandaag een draaibeurt gegeven. Op m'n vakantieadres met m'n oortjes. Eerdere albums hebben mij nooit echt kunnen bekoren. Dat geldt ook voor dit album. Haar stem is zo vreselijk zeurderig en de composities weten me niet te pakken. Ben blij als een liedje voorbij is. Enfin, poging gewaagd en niet mijn kopje thee. Op naar de volgende.

Ik zit ook meer op de lijn van Broem. Na 2 draaibeurten valt het kwartje hier ook (nog) niet, hoe graag ik het ook zou willen. Het is vrij vlakjes, ik mis wat scherpe kantjes en een echt goede track a la Sweat and Fright heb ik ook nog niet kunnen ontdekken. Voorlopig 3*

Ik sla het scoren maar over. Is gewoon niet mijn ding. Niet helemaal eerlijk wat mij betreft. Ach ja. 1.5* voor de moeite dan maar. Echt vreselijk dit

Mooie plaat, prachtige stem en composities. Maar ik ben ook langer wél fan. Ik verbaas me beetje over de nogal badinerende comments van hierboven. ‘1.5 ster voor de moeite’. Ik heb moeite om mensen die zó over muziek schrijven serieus te nemen. Smaken verschillen, prima. (In dat kader: zie de 4 sterren op het gerenommeerde Allmusic, die gelukkig ‘de moeite’ namen iets meer diepgang op te tekenen Dark Sky Reserve - Robin Kester | Album | AllMusic.

Je hebt gelijk, dat was flauw. Neem mezelf soms niet serieus en zal het niet meer doen. Veel luisterplezier met dit album.

Dit lijkt niet op Portishead.
Dit IS Portishead.
Blijkt ook als je 5x heel snel achter elkaar "Robin Kester" zegt. Heb ik net gedaan. Krijg je vanzelf "Portishead". Hier:
RobinKester RobinKest PortinKest Portishest Potishead

Ik kan het slecht onderbouwen. Het zijn de melodien, het gevoel, de sfeer. Ik vind het bijv overlap hebben met Nina June, die ook veel met buitenlandse producers opneemt.

Ik gun haar het beste overigens, het is alleen niet mijn kopje thee (in goed Nederlands )

Eerste luisterbeurtmet koptelefoon en bij mij komt het album daardoor beter tot zijn recht.
Op basis van wat ik nu hoor prachtig en gelaagd. Zang past hier prima bij. 4*, maar of dit een album zonder koptelefoon langs laat komen betwijfel ik.

Fijne plaat, paar keer luisteren, en het wordt steeds beter. Klinkt idd soms als the weather station, bv het nummer Departure. Lekker geproduceerd, klinkt heel vet. Binnenkort even scoren op vinyl.

Voor mij blijkt dit een groeibriljantje. Lijkt allemaal zo kabbelend, maar elke luisterbeurt ontdek ik weer wat nieuws. Een invallend instrument hier, een subtiele tweede stem in een zin, een strijkorkest aan het eind van een nummer.
Oordeel niet te snel en geef een album de kans te groeien; prachtig!

Ik heb weinig toe te voegen aan het bovenstaande. Tot op zekere hoogte kan ik de schrijvers volgen die zeggen dat deze muziek hen niet raakt. Die dromerigheid heeft het on zich en dat pakt je of niet. Mijn indruk is dat Robin Kester op dit nieuwe album een laag dieper in haar muziek gegraven heeft en daardoor gelaagdere muziek maakt dan op haar debuutalbum.

Ja, dit is een mooi album, maar zeker niet voor alle dagen. Je hebt albums voor feesten, voor de behoefte aan herrie en een plaat als deze om heerlijk rustig naar te luisteren. In die categorie scoort het album heel goed.

Mooie, dromerige, in laagjes opgebouwde arrangementen, waar de fraaie stem van Robin Kester zich in wentelt. Soms wat vleugjes Beth Gibbons. Hele fraaie plaat van vaderlandse bodem.

Ik zag haar live met band in het voorprogramma van Air in Eindhoven. Ondanks de belabberde geluidskwaliteit (engineer achter de PA met overduidelijk ver gevorderde gehoorschade), viel op dat Robin Kester, die ik tot dat moment niet eerder gehoord had, in control was over de muziek die ze bracht. Ik was meer dan aangenaam verrast, het was simpelweg een boeiend optreden.

En nu is dit album uit. Ik kan niet anders zeggen dan een hele competente plaat. In iedere song zitten elementen die mijn aandacht vasthouden en me doen luisteren. Goed geschreven songs, opname laat de verschillende laagjes en instrumenten goed horen. Het is echt een ‘ik ga er voor zitten om even goed te luisteren’ album. Ja, haar stem doet erg denken aan Beth Gibbons, maar dat kan je iemand moeilijk nadragen.

Ik ben verbaasd over de ‘typische Hollandse zeikerigheid’ in veel van de reacties hier. Tsjonge. Onverdiend. Het mag misschien niet je ding zijn, maar ik hoor veel verassingen in de instrumentatie en arrangementen.
Ik sluit me aan bij de voorgaande reactie: een hele fraaie plaat van vaderlandse bodem. Eentje waar je nieuwe dingen in kan ontdekken met herhaalde luisterbeurten. Puike productie, goed gemixed en gemasterd.

Verzameling van mooie liedjes waarvan de kwaliteit duidelijk te horen is, maar toch voelt het nog een beetje afstandelijk voor mij en mis ik nog klik.

Ik vind haar stem wel leuk, kan dit album derhalve ook goed hebben. Muzikaal ook dik in orde.

Bijzonder sfeervolle plaat met een naar mijn mening toepasselijke titel: muziek die gedijt bij duisternis, zwevend tussen melancholie en hoop. Al is het ook prima kost voor overdag. Ze heeft haar "sound" nog wat verdiept en verbeterd t.o.v. de vorige plaat en verdient daarom ook een halfje hoger.