Adrianne Lenker - Live at Revolution Hall (2025)

Wow, 42 nummers. Kijk erg uit naar dit album!

Prachtig album; encapsuleert perfect hoe het voelt om deze magische artiest live te zien.

Ben begonnen met luisteren maar vond de kwaliteit van de opnamen vooralsnog te beroerd om door te zetten. Binnenkort nog maar eens proberen.

‘De beste band van de afgelopen tien jaar,’ zo omschrijf ik Big Thief toch wel met grote regelmaat. En solo is frontvrouw Adrianne Lenker misschien wel nóg beter. Twee keer zag ik haar zonder haar band, de eerste keer in de Tolhuistuin in 2019 toen ze trillend van de zenuwen al haar toehoorders aan het janken wist te brengen, vorig jaar in het Concertgebouw toen ze relaxt en zelfs wat nonchalant overkwam maar ook nu weer in haar uppie (alleen ditmaal zo nu en dan vergezeld door een toetsenist) iedereen in de wonderlijke greep van haar liedjes hield. Van die laatste tour is nu een registratie uitgebracht, Live at Revolution Hall. Naast de pianist speelt hier ook een violist op mee, maar uiteraard staan Lenkers stem en gitaarspel centraal. Over het algemeen ben ik niet zo’n liefhebber van live-albums, ze geven toch vaak het gevoel dat ‘je erbij had moeten zijn’. Deze liveplaat is echter zo pretentieloos, het klinkt haast als een haastig in elkaar gedraaide bootleg, en van de ruim twee uur gaat de nodige tijd op aan foutjes, grapjes en gegiechel. Door prachtlied Indiana zit de hele tijd iemand heen te niezen (en is op de tracklist dan ook omgedoopt tot ‘Indiana & Sneezing’). Maar dat er geen enkele moeite in gestoken lijkt om het ‘je had erbij moeten zijn’-gevoel te verdoezelen, zorgt paradoxaal genoeg juist voor een gevoel van nabijheid. Alsof Adrianne bij mij in de kamer zit te pingelen, en om de haverklap, haast tot haar eigen ongeloof, zo’n wonderschoon liedje uit haar mouw weet te schudden. Symbol vind ik misschien wel haar wonderschoonste lied, de studioversie grenst aan perfectie, maar deze live-uitvoering blaast het een geheel nieuw leven in.

KvKas: Mei 25 — Kasper van Royen - kaspervanroyen.com

Jarenlang doet de Revolution Hall dienst als lesruimte van de Washington High School te Oregon in Portland. Maar als deze school door reorganisatie en fusies in 1981 zijn deuren sluit, wordt dat gebouw niet meer gebruikt. Om de historische panden te behouden verbouwt vastgoedbedrijf Veneral Properties het in 2015 tot een nieuwe bestemming, en krijgt het in gerenoveerde staat de functie van concertzaal. Adrianne Lenker bivakkeert tijdens haar Bright Future tour drie dagen op deze locatie en besluit om die ervaringen in een uitgebreid concertverslag vast te leggen. Het resultaat krijgt de toepasselijke naam Live at Revolution Hall mee.

Verwacht geen gepolijst optreden, dat is niet de opzet van het geheel. Live at Revolution Hall klinkt als een kwalitatieve slecht opgenomen bootleg, eentje die eind vorige eeuw illegaal onder de toonbank verkocht werd. Zo’n gevalletje aan amateuristisch kluswerk met de nodige gebrekkige schoonheidsfoutjes, en waarop het gelach, het gehoest, het langskomende verkeer en het applaus van het publiek niet weg gefilterd wordt. Het heeft zeker zijn charme, al luistert het niet echt gemakkelijk weg. Het wekt echter wel de indruk dat je niet dichter bij de liedjesschrijver kan komen dan op dit punt. Als onderdeel van een gedocumenteerde tourfilm zou Live at Revolution Hall beter tot zijn recht komen.

Zelfs de volgorde van de gespeelde songs is niet relevant. Komt hier Blue Lightning de afsluiter van de laatste Big Thief plaat Dragon New Warm Mountain I Believe in You als eerste voorbij, tijdens het oorspronkelijke optreden zit deze een stuk later in de setlist. Natuurlijk worden de Big Thief nummers niet vergeten. Al ligt de focus dus voornamelijk op haar Bright Future album, de plaat waarmee ze haar eerder opgestarte solocarrière definitief verzilvert. Het balletje gaat aan het rollen tijdens het in pandemie stilte opgenomen Songs And Instrumentals tweeluik. Daarop zoekt ze in de bergen van Massachusetts niet alleen de rust op, maar vindt ze uiteindelijk ook haarzelf. Juist die kleingehouden setting wil ze ook op Live at Revolution Hall overbrengen.

Daar slaagt ze absoluut in, al is het resultaat wel heel rommelig en fragmentarisch. Het geeft een vertekend beeld en met een beetje knippen en plakken blijft er eigenlijk maar een uurtje aan geschikt werkmateriaal over. Het is mij niet helemaal duidelijk welke opdracht geluidstechnicus Andrew Sarlo heeft meegekregen. Beschouw Live at Revolution Hall als een ouderwets fotoalbum, waar sommige vergeelde Polaroid plaatjes vervagen, en waar half mislukte kiekjes ook een plekje naast de wat meer professionele probeerseltjes krijgen. En juist die niet geheel gelukte eindresultaten zijn net zo dierbaar. Ook nu is er sprake van het letterlijk vastleggen van momenten, soms rauw, soms opgepoetst. Live at Revolution Hall verschijnt gelimiteerd op 500 cassettebandjes, wat zijn charme heeft maar wie draait deze tegenwoordig nog?

De sfeer is in ieder geval zeer ontspannen en gemoedelijk. Soms is de weg van de introductie bijna net zo lang als de uitvoering, maar daarna gebeurt er ook daadwerkelijk iets. Het vrij recente Born For Loving You schrijft Adrianne Lenker in 2023 voor Big Thief en belandt dus niet op Bright Future. Met haar schor gezongen stemgeluid schakelt ze hier met gemak naar de Dolly Parton klassieker I Will Always Love You over waar ze weer lief en vrouwelijk van zich laat horen. Och er zitten genoeg fraai uitgevoerde pareltjes tussen. Zo blijft er van de new wave dromerigheid van Big Thiefs Little Things een kaal folk nummer over. Bijzonder wat het elimineren van de opzwepende drums in werking zet. Op papier is het exact dezelfde song, in de praktijk blijkt dat niet het geval.

Ze trakteert ons op het onbekende verstillende Happiness, wat nogmaals haar schrijverskwaliteiten benadrukt. Het fragiele Cut My Hair komt opeens veel volwassener over en het stevig rockende Time Escaping mag je door de live luchtigheid nooit meer serieus nemen. En toch mis je bij dit soort songs het bandgebeuren van de overige Big Thief leden. Van die stabiele basis blijft weinig over. Pianist Nick Hakim en violist Josefin Runsteen zijn dan tevens op Bright Future actief, ze bezitten niet die hechtheid en fundamentele kracht welke van Buck Meek, James Krivchenia en uiteraard Adrianne Lenker wel die drie-eenheid maken. Een gemis wat nogmaals benadrukt hoe goed Big Thief in elkaar steekt. Slechts Orange overtreft door de aanwezigheid van Josefin Runsteen en specifiek haar strijkersaandeel het origineel.

Live at Revolution Hall is een geinig hebbedingetje, vooral leuk voor de echte fans. Die luisteren door de niet altijd zuiver gestemde gitaar heen en kunnen de grapjes tussendoor het beste waarderen. Adrianne Lenker is hier niet de neurotische perfectionist die zich afzijdig en verlegen opstelt. Juist die soms zelfs knullige uitvoeringen verrassen mij in het bijzonder. Je mag gerust fouten maken en stukken teksten vergeten. Het heeft zijn charme al is het zonde dat hier zo de nadruk op ligt. Maar dat vergeet je eenvoudig weer bij het hemelse Ruined, de meesterlijke afsluiter van Bright Future, een nummer wat live zeker niet aan kracht inboet, al is daar het pianospel ook zeker niet vlekkeloos.

Andere hoogtepunten zijn het tevens van die plaat afkomstige naar haar jeugd verlangende Real House en het verdrietige met de treurviool van Josefin Runsteen opgesierde Sadness as a Gift, waar live nog een sprankje aan hoop doorheen wringt. Ook het positieve opruimende Vampire Empire wordt opgewekt vrolijk aangekondigd, en getuigt van de nodige zelfspot. Hier werkt het dus wel, de zeer aanwezige Spud Infinity mondharp roept vooral irritatie en migraine op. Nu eerst nog de overbodige rotzooi van Live at Revolution Hall opruimen tot er een evenwichtige plaat overblijft, en deze alsnog op vinyl en compact disc uitbrengen.

Adrianne Lenker - Live at Revolution Hall | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com