Manu Chao - Clandestino (1998)
Alternatieve titel: Esperando La Ultima Ola...
mijn stem
390 stemmen
Frankrijk
Wereld
Label: Ark 21
-
Clandestino (2:28)
-
Desaparecido (3:47)
-
Bongo Bong (2:38)
-
Je Ne T'Aime Plus (2:03)
-
Mentira ... (4:37)
-
Lagrimas de Oro (2:58)
-
Mama Call (2:21)
-
Luna Y Sol (3:07)
-
Por el Suelo (2:21)
-
Welcome to Tijuana (4:04)
-
Dia Luna ... Dia Pena (1:30)
-
Malegria (2:55)
-
La Vie a 2 (3:01)
-
Minha Galera (2:22)
-
La Despedida (3:10)
-
El Viento (2:26)
-
Clandestino * (2:41)
met Calypso Rose
-
Bloody Bloody Border * (2:54)
-
Roadies Rules * (3:11)
-
Clandestino [Remix] * (3:43)
-
Bienvenido a Tijuana * (2:37)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
45:48
(1:00:54)
3
geplaatst: 11 januari 2023, 02:26 uur
Het is niet de beste muziek ooit gemaakt. Het is zeker niet het best geproduceerde album. De teksten zijn simplistisch grenzend aan dom. Maar dat doet er in de verste verte niet eens toe.
Dit album is 100% sfeer. De mix van samba, latin, Cubaanse ritmes met Franse, Spaanse, Engelse, Portugese en Italiaanse teksten over de geneugten van het leven (seks, drugs & muziek) maken dit tot een verfrissend, open, ontspannend maar ook dansbaar album. Als er ooit een album was dat de spirit van backpacken weergeeft, dan is dit het.
Het album laat zijn nummers in elkaar overvloeien. Alsof je een nieuwe stad op hetzelfde continent bezoekt, niet te ver weg. Soms gewoon een ska-orgel verwisselen voor een bossanova-gitaar en van taal wisselen, terwijl je de onderliggende klanken in elkaar laat overlopen en ineens realiseer je je dat je ongemerkt in een nieuw nummer bent gestapt.
Ik herinner me de zomer van 1999 toen dit album overal op het vasteland van Europa en waarschijnlijk elders in de wereld te horen was. Het legde een sfeer en geest vast en nu ik er opnieuw naar luister, kan ik zien waarom. Het is slim, werelds en een genot om naar te luisteren.
Dit album is 100% sfeer. De mix van samba, latin, Cubaanse ritmes met Franse, Spaanse, Engelse, Portugese en Italiaanse teksten over de geneugten van het leven (seks, drugs & muziek) maken dit tot een verfrissend, open, ontspannend maar ook dansbaar album. Als er ooit een album was dat de spirit van backpacken weergeeft, dan is dit het.
Het album laat zijn nummers in elkaar overvloeien. Alsof je een nieuwe stad op hetzelfde continent bezoekt, niet te ver weg. Soms gewoon een ska-orgel verwisselen voor een bossanova-gitaar en van taal wisselen, terwijl je de onderliggende klanken in elkaar laat overlopen en ineens realiseer je je dat je ongemerkt in een nieuw nummer bent gestapt.
Ik herinner me de zomer van 1999 toen dit album overal op het vasteland van Europa en waarschijnlijk elders in de wereld te horen was. Het legde een sfeer en geest vast en nu ik er opnieuw naar luister, kan ik zien waarom. Het is slim, werelds en een genot om naar te luisteren.
* denotes required fields.