Rob Goodwin brengt zijn eerste solo album uit en we kunnen rustig stellen dat het niet enorm afwijkt van wat hij met The Slow Show doet.
Maar laten we eerlijk zijn: zijn karakteristieke praatzang is zo bepalend dat die vergelijking onvermijdelijk gaat zijn, zeker als de liedjes die hij maakt nu ook niet ineens van een compleet ander kaliber zijn.
Leonard Cohen is zeker enorm aanwezig en qua sfeer mag Nick Drake best genoemd worden, maar door de zang voel ik die link toch wel wat minder.
Peekaboo is iets kaler dan The Slow Show (waar de orkestratie soms wat weelderig is), maar eerlijk gezegd vind ik ook op dit vlak het verschil niet enorm groot. Nog ingetogener ook, maar genoeg fraaie inkleuringen op dit album om het boeiend te houden.
De timing van release is niet verkeerd: pure, desolate herfstmuziek.