Alice Cooper - The Revenge Of (2025)

Inderdaad . Deze 78 jarige levende legende heeft weer een top album neergezet . Het rockt en scheurt als de ouderwetse neten .
Hoe krijg je het voor elkaar op die leeftijd als je bedenkt wat voor levensstijl deze Legende erop nahield .
Top album 5 sterren en niet minder .

Revenge past uitstekend bij de latere "solo"-albums van de man. Veel invloeden uit de jaren 50, 60 en 70 verpakt in een stapeltje afwisselende rocksongs. Niets nieuws onder de 'Cooper'-en ploert. Maar wel bewonderenswaardig hoe de krasse knar opnieuw met veel energie voor de dag weet te komen.

Het is uiteraard appels met peren vergelijken maar het is toch vrij opmerkelijk dat de onlangs overleden Prince of Darkness en onze Shockrocker met een knipoog, - met beiden een creatief hoogtepunt in de jaren 70 - zo uiteen lopen qua inspiratie, energie en bevlogen songmateriaal.
Daar waar Ozzy - in mijn ogen en oren - na No More Tears een uitgebluste indruk maakte en nooit echt meer wist te verrassen, weet Vincent Furnier tot op heden talloze aardige plaatjes uit te poepen.
Cooper weet met een (letterlijk) nuchtere en tevens ironische houding energieke rocksongs om te zetten in geïnspireerd materiaal.
Ook The Revenge Of tovert een glimlach op mijn gezicht, de talloze verwijzingen naar ouder songmateriaal van Cooper weet de beste man fraai voor het voetlicht te brengen zonder beschuldigd te kunnen worden van zelfplagiaat.
Het album wordt steeds beter en dat Cooper dat op zijn leeftijd weet te bewerkstelligen vind ik een knappe prestatie.

De hoes vind ik ook geweldig, brengt een sfeer-melancholisch gevoel naar boven naar de oude film-en theaterposters uit de jaren 40-50.

Mooi qua stijl-sfeer-en kleur. En de muziek sluit daar wat mij betreft goed op aan.
De stem van Alice is wellicht iets minder uitgesproken en venijnig dan in de jaren '70 maar heeft aan zijn oorspronkelijkheid niets ingeboet.

Een verrassend dynamisch album van deze 'oude' herenclub, heel goed!

En Roxy6 geeft hoeveel sterren aan "The Revenge of Alice Cooper?

Niet alleen de jouwe

Gek genoeg had ik van jou ook wel dezelfde mening verwacht aangaande deze worp

Het album bevalt me nog steeds prima. Toch wil ik even de schijnwerpers richten op Gyasi Heus. Ik kende deze gitarist niet, maar wat kleurt hij de plaat fantastisch in. Zoveel respect voor het materiaal en de nalatenschap van Glen. Petje af hoor.

Meet the Alice Cooper group's new guitarist, Gyasi Heus | GuitarPlayer - Hier wat informatie over hem.

Niet mijn ding maar er staan toch een paar leuke tracks op. Valt me reuze mee.

Towser schreef:Heb het artikel in je link gelezen. De foto's van de man alleen al!
Androgyne is het woord en David Bowie and The Spiders frim Mars of Roxy Music in '73 zijn mijn associaties. Bijzonder verhaal. Ik draai momenteel af en toe Billion Dollar Babies n.a.v. de prachtige associaties van rudiger en daarna gaat deze aan de beurt komen.

En deze dagen bovendien de nieuwe Styx, het oeuvre van Saxon, de 2cd-heruitgave van UFO's No Place to Run en gothic wave van Bauhaus, want de voorbije weken kwam ik niet aan new wave toe.
Wat me opviel zijn de theatrale en vocale overeenkomsten tussen Alice Cooper en Bauhaus. Werelden van verschil en tóch!

Een plaat die aardig aan de prijs is, waardoor ik (geen die-hard fan, wel altijd geinteresseerd in AC) tegen een aanschaf aanhikte. Toch maar gedaan. Niet alle nummers zijn even indrukwekkend, maar in de context van het album is alles prima te genieten. Doet me soms denken aan de restjes-plaat Ghost Stories van Blue Öyster Cult. Old school. Heerlijk gitaarwerk, verassende arrangementen, ik geniet van de koortjes die hier en daar opduiken. Krijg ook zin in The Doors en Mott the Hoople als ik The revenge.... beluister.

Geen groots album, wel een aantal goede tracks.