Human Code - Break the Silence (2024)

Zanger Mike Drive was/is zanger bij metalgroep Barren Cross, een groep die vooral actief was in de jaren '80 en nog incidenteel voor optredens bij elkaar komt. Maar de man met longen als kanonslopen is daarnaast met andere projecten bezig, waarbij hij vreemd genoeg slechts incidenteel werk uitbrengt, de vorige onder de vlag van Gale Force.
Zomer 2024 verscheen Break the Silence van Human Code, waarbij verder gitarist George Ochoa, net als Drive in de jaren '80 actief in wat toen white metal heette, in zijn geval in de groepen Recon en Deliverance; bassist Todd Libbey en drummer Terry Russell, in de jaren '80 op de drumkruk bij Holy Soldier.

Maar toen is toen, de vraag is of Break the Silence het gehoopte droomalbum is met deze cv's. Ik kwam vorig jaar het vooruitgeschoven openingsnummer tegen; titellied Break the Silence blies me aardig omver met z'n loodzware riffs en knallende zang. Massieve metal. Producer is Dino Elefante, die na enige jaren weer eens zo'n klus deed. Hij kan het nog, wát een geluid zet hij neer: zwaar en toch transparant.
Na de opener daalt het niveau echter geleidelijk; Say What You Mean is net wat minder pakkend, Rain is een ballade die mede dankzij Drives zang nog goed werkt ook - het schuift naar aor maar toch. In Genetic Dysfunction echter overtuigen noch riff, noch melodie. Het uptempo Don't Kill the Messenger is dan weer lekker.
Evermore is langzaam en zwaar maar pakt niet, met 40 Seconds volgt een tweede ballade maar die heeft het níet. Mede omdat de tempo's laag blijven, opnieuw bij het zware Socially Incorrect.
Blame Me wordt gered door de melodieën in zang en gitaar, Lying Whispers is meer van het langzame waarmee het album geen knallend slot bevat. Jammer.

Ja, het album is heavy, maar kent te weinig uptempo werk; ik moest denken aan hetgeen Ronnie James Dio deed in zijn latere carrière, waar ik dat ook een gemis vond. Diens briljante zang ten spijt bracht dat middelmatige albums.
Ben desondanks benieuwd of gouden keel Drive en riffman Ochoa op een volgend album met Human Code de lat hoger weten te leggen. Voor nu een (voor mij teleurstellend) zeventje.

nou RonaldjK ik ben je heel dankbaar dat je deze plaat genoemd hebt bij Barren Cross laatste studioplaat Rattle Your Cage! Ik kende deze plaat met Mike Lee (bij Human Code heet ie ineens Michael Drive?) dus niet. En tot in tegenstelling van jou vind ik deze een wereldplaat! Jou grootste makke is dat er te weinig uptempo werk in zit en dat is ook zo maar ik mis dat helemaal niet. Omdat zowat alle tracks van een constante hoog niveau zijn. Laagst scorende is de ballad Blame Me met 3 sterren omdat het vrij standaard is. Voor de rest is het groots van sound, ultra heavy waarin de bas zeker geen bijrol speelt, het plukt en trekt zo nu en dan alsof zn leven ervan afhangt! En wat me opvalt aan zanger Mike (Michael... whatever) is dat hij zn stem meer "eigen" heeft gemaakt. Hij schreeuwt niet meer zo als bij Barren Cross en werd mede daardoor ook vaak vergeleken met ons aller Bruce Dickinson. Hij zingt ook wat lager meen ik maar het komt nog steeds vol overgave uit zn strot! En dat maakt de totaalsound helemaal af. De tranentrekker Rain schuurt tegen het randje van kitsch net zo als 40 seconds maar ze blijven staan als een huis. De kaskrakers voor mij zijn Genetic Dysfunction en het tikkeltje oosterse Evermore, wat geweldige nummers zijn dat dan! Ik heb zo'n vermoeden dat er weer christelijk conservatieve teksten vertolkt worden (Lying Whispers is een echte pro Life track) en dat mag. Je hoeft er niet mee eens te zijn om het toch toptracks te vinden....toch? Behalve als er geweld en dood verheerlijkt worden, dan gaat het echt te ver. Mede daarom heb ik de plaat ook bestelt (en dan maar hopen dat de teksten erbij zitten) want op spotify worden de teksten niet vermeld. Zelden ben ik de laatste jaren zo enthousiast geweest over een plaat als deze!

Graag gedaan, leuk dat jij er meer mee kan! Die nieuwe achternaam is volgens mij omdat hij zichzelf op gegeven moment een soort van opnieuw heeft uitgevonden, in de periode dat hij in Parijs woonde (hij heeft meen ik een Franse moeder en ging op zoek naar zijn wortels). Daar hoorde de naam Drive bij.

PS OzzyLoud, hier weer het voordeel van dit forum: één album, twee smaken. Handig voor de lezer. En misschien ligt Gale Force jou dan ook beter?

Enn bedankt hoor voor de extra huiswerk in mn vakantie...
Dus nog een project van Mike, Gale Force. Die kende geen lang leven want een jaar later was deze alweer ter ziele. Maar ze zijn zeker wel vergelijkbaar. Met diens verschil dat Human Code wel een dikke punt beter scoort bij mij. Ten eerste is het songmateriaal iets minder en ten tweede is Mike's stem hier weer een stuk geforceerder (lees schreeuwend). Dat hij een paar machtige longen heeft bewijst hij wel in het nummer Where Am I Going (vanaf 2.33 min.). goeiendag zeg!
Intussen heb ik Human Code op cd binnen en jawel er zitten songteksten bij, dus ik ben in mn nopjes.

Hier hun set (1 uur) op een festival in Ohio, vorige maand. De geluidskwaliteit is bepaald niet top, maar wellicht leuk om er eventjes een beeld bij te hebben.