Gale Force - Subhuman (2021)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Metal
Uitgebracht in eigen beheer
-
Crash & Burn (3:42)
-
Subhuman (4:35)
-
Master Machine (3:31)
-
Red Line (4:15)
-
Dystopia (4:13)
-
Never Say Goodnight (5:02)
-
Rat Race (4:12)
-
Where Am I Going? (4:07)
-
Fire in the Hole (4:41)
-
Alter Ego (3:59)
-
Riot Act (4:36)
0
geplaatst: 5 mei 2025, 07:45 uur
Alsof Bruce Dickinson bij de groep Dio zingt. Dat is ruwweg hoe Gale Force uit Los Angeles klinkt. Met zanger Mike Drive, voorheen Mike Lee, bekend van Barren Cross én ex-Diogitarist Tracy G(rijalva), te horen op studioalbums Strange Highways en Angry Machines plus livealbum Inferno: Last in Live. In 2021 verscheen hun (tot dusver) enige album Subhuman.
In de meeste gevallen zingt de enorm getalenteerde Drive (hij is onbekend maar wel degelijk één van de beste zangers in de metalwereld) met alle vermogen in muziek als robuuste metal, die niet verwonderlijk op die van de genoemde albums van Dio lijkt.
Nadeel is dat echte uptempo nummers ontbreken, althans, ík mis dat: voor liefhebbers van het Dio uit de jaren '90 is dat juist een aanbeveling. De productie is aangenaam en helder en vet, de stijl in de voetsporen van onder meer Black Sabbath en Judas Priest.
Ik mag dan uptempo werk missen, binnen de stijlgrenzen is er wel degelijk sprake van variatie. Neem bijvoorbeeld het redelijk vlotte titelnummer met bovendien een apart opgebouwde en pakkende gitaarsolo, het stoempende Rat Race, het lome Where Am I Going, de doomriff van Fire in the Hole en track 10 Alter Ego, waar het tempo dan eindelijk omhoog gaat en een sterk refrein klinkt.
G zet de nodige sterke solo's neer, ook in een saaier nummer als slotlied Riot Act. Zijn knap eigenwijs knarsende en vliegende soleerstijl is een voordeel ten opzichte van Break the Silence, het album van Drives volgende project Human Code uit 2024 met gitarist George Ochoa. Maar die heeft dan weer die ijzersterke opener, een knaller die Subhuman ontbeert.
Buitenbeentje - maar wel juweeltje - is Red Line, waarbij ik aan Dio's This Is Your Life van Angry Machines moet denken. Kippenvel, mede doordat Drive ingetogener zingt, waarmee even wordt gevoeld hóé góéd de vocalist is. Het nummer wordt gedragen door een piano en ja, dat komt binnen.
Mijn 3,5 ster verbeeldt de waardering voor een degelijk album. Met het album van Human Code erbij kan ik vervolgens een lekkere afspeellijst fabriceren met het beste van de twee. Laat onverlet dat het beste album dat Mike Drive/Lee ooit opnam de derde van Barren Cross blijft, State of Control uit 1989. Die is gevarieerder, wat zijn zang alleen maar aantrekkelijker maakt.
In de meeste gevallen zingt de enorm getalenteerde Drive (hij is onbekend maar wel degelijk één van de beste zangers in de metalwereld) met alle vermogen in muziek als robuuste metal, die niet verwonderlijk op die van de genoemde albums van Dio lijkt.
Nadeel is dat echte uptempo nummers ontbreken, althans, ík mis dat: voor liefhebbers van het Dio uit de jaren '90 is dat juist een aanbeveling. De productie is aangenaam en helder en vet, de stijl in de voetsporen van onder meer Black Sabbath en Judas Priest.
Ik mag dan uptempo werk missen, binnen de stijlgrenzen is er wel degelijk sprake van variatie. Neem bijvoorbeeld het redelijk vlotte titelnummer met bovendien een apart opgebouwde en pakkende gitaarsolo, het stoempende Rat Race, het lome Where Am I Going, de doomriff van Fire in the Hole en track 10 Alter Ego, waar het tempo dan eindelijk omhoog gaat en een sterk refrein klinkt.
G zet de nodige sterke solo's neer, ook in een saaier nummer als slotlied Riot Act. Zijn knap eigenwijs knarsende en vliegende soleerstijl is een voordeel ten opzichte van Break the Silence, het album van Drives volgende project Human Code uit 2024 met gitarist George Ochoa. Maar die heeft dan weer die ijzersterke opener, een knaller die Subhuman ontbeert.
Buitenbeentje - maar wel juweeltje - is Red Line, waarbij ik aan Dio's This Is Your Life van Angry Machines moet denken. Kippenvel, mede doordat Drive ingetogener zingt, waarmee even wordt gevoeld hóé góéd de vocalist is. Het nummer wordt gedragen door een piano en ja, dat komt binnen.
Mijn 3,5 ster verbeeldt de waardering voor een degelijk album. Met het album van Human Code erbij kan ik vervolgens een lekkere afspeellijst fabriceren met het beste van de twee. Laat onverlet dat het beste album dat Mike Drive/Lee ooit opnam de derde van Barren Cross blijft, State of Control uit 1989. Die is gevarieerder, wat zijn zang alleen maar aantrekkelijker maakt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.