Natalia Lafourcade - Cancionera (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Natalia Lafourcade - Cancionera - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Natalia Lafourcade - Cancionera
De Mexicaanse muzikante Natalia Lafourcade haalde in 2022 de jaarlijstjes met het prachtige De Todas Los Flores en maakt ook op haar nieuwe album Cancionera weer indruk met een stem vol gevoel en weemoed

Ik luister niet heel vaak naar Spaanstalige albums, maar had een paar jaar geleden opeens een stapeltje persoonlijke favorieten. Hiertussen zat De Todas Los Flores van Natalia Lafourcade, die deze week opduikt met een nieuw album. Het is een album waarop de Mexicaanse muzikante de traditionele muziek uit haar vaderland veel steviger omarmt. Het vijf kwartier durende album, dat in één take live werd opgenomen, is voorzien van buitengewoon stemmige klanken en die passen perfect bij de prachtige stem van de Mexicaanse muzikante. Het levert een wat traditioneel en nostalgisch klinkend album op, maar het is ook een album vol gevoel, passie en weemoed, dat hard binnen komt.

De Mexicaanse muzikante Natalia Lafourcade timmert al zo’n 20 jaar aan de weg, heeft inmiddels een flinke stapel albums op haar naam staan en is in eigen land een grootheid, maar ik ken haar eigenlijk alleen van het in 2022 verschenen De Todas Los Flores. Mijn Spaans is wat roestig, maar het breakup album van Natalia Lafourcade wist me drie jaar geleden stevig te ontroeren.

Op De Todas Los Flores verwerkte Natalia Lafourcade flink wat invloeden uit de traditionele Mexicaanse muziek, maar het album verwerkte ook invloeden uit de folk en jazz, hier en daar verrijkt met een vleugje Bossa Nova. Op het album waren een aantal uitstekende jonge muzikanten te horen, waarna meestergitarist Marc Ribot de muziek naar een nog wat hoger plan tilde.

Het indrukwekkendst was echter de emotievolle stem van Natalia Lafourcade, die een album lang zorgde voor kippenvel. Sindsdien verscheen een live album van de Mexicaanse zangeres, maar sinds deze week is er ook een nieuw studioalbum, Cancionera.

Natalia Lafourcade stond op haar vorige album open voor invloeden van buiten de Mexicaanse muziek, maar op haar nieuwe album drukt ze de muziek waarmee ze opgroeide weer wat dichter tegen zich aan. Naar verluidt werd Cancionera in één take opgenomen met analoge apparatuur. Dat is een leuk weetje, maar het heeft ook daadwerkelijk effect gehad op het album, dat een bijzondere sfeer heeft.

Cancionera opent met stemmige pianoklanken, waarna nog wat stemmiger klinkende strijkers invallen en later ook nog blazers worden toegevoegd. Het klinkt bijna als filmmuziek bij een dramatisch familie epos, zodat je de stem van Natalie Lafourcade nog niet direct mist. De stem van de Mexicaanse muzikante komt in de openingstrack van het album alleen terug in achtergrondzang, die het filmische karakter van de muziek versterkt.

Wanneer de stem van Natalia Lafourcade opduikt in de tweede track, is er direct weer het kippenvel dat ik nog kende van het vorige album van de Mexicaanse muzikante. Natalia Lafourcade zingt met ongelooflijk veel kracht en gevoel, maar zingt ook met veel precisie. De instrumentatie is vooral stemmig, nostalgisch en melancholisch met een combinatie van gitaar, piano, veel strijkers en af en toe blazers en dat past perfect bij de stem van de Mexicaanse muzikante, die ook vol weemoed zit.

Cancionera klinkt als een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn, maar de urgentie spat er van af. Ik was op zich onder de indruk van het wat moderner klinkende geluid van de Mexicaanse zangeres op haar vorige album, maar ik heb ook zeker wat met Cancionera, dat anders klinkt dan alle andere albums die ik de laatste tijd heb beluisterd.

Het is een album waarop met heel veel gevoel en smaak wordt gemusiceerd en waarop songs staan die een bijzondere sfeer oproepen. Het is een sfeer die wordt versterkt door de prachtige stem van Natalia Lafourcade, die veertien songs en bijna vijf kwartier met hart en ziel zingt.

Het is bijzonder indrukwekkend en nog wat indrukwekkender wanneer je je bedenkt dat het album in één take werd opgenomen. Natalia Lafourcade is in Mexico beroemd en ook in de Verenigde Staten zeer geliefd. Hoogste tijd dat we ook in Nederland vallen voor haar bijzondere muziek. Erwin Zijleman

Al heeft Natalia Lafourcade zo'n mooi Frans ogende artiestennaam, voluit heet ze María Natalia Lafourcade Silva. Ze is spaanstalig en is al vele jaren een gerespecteerde, gevierde, sociaal betrokken Mexicaanse zangeres, pianiste, gitariste en songwriter. Haar muziek werd omschreven als mix enerzijds van pop, rock en jazz met invloeden van Fiona Apple en Björk en anderzijds van de Mexicaanse en Latijns-Amerikaanse muziekstijlen die ze ook zo graag wil in stand houden. Met succes, want ze blijft de Grammy's en Latin Grammy Awards binnenrijven.

Na de pandemie, in 2022, kwam ze met 'De Todas las Flores' voor het eerst met een album met enkel zelfgeschreven songs. Over de cyclus van leven en dood en de energie van Moeder Aarde. Naar aanleiding van dat etherische succesalbum had men het over 'haar poëtische teksten, teder en kwetsbaar, recht uit het hart, met een stem met de kracht om de oceaan over te steken en door taalbarrières heen harten te raken.'

Net zo wordt ook dit nieuwe album weer een hoogtepunt. Nog meer dan ooit voert de intimiteit van haar stem en haar gitaar die aangename klank van vervlogenheid mee. Een geheel eigen sound versterkt met een volstrekt latijns instrumentarium en daarmee bevindt ze zich ergens tussen Lhasa de Sela en Ry Cooder met Omara Portuondo en Buena Vista Social Club.

Het begint met die prachtige instrumentale ouverture 'Apertura Cancionera'. Piano, fluiten, strijkers en meeneuriënd koor, ze had van een Mexicaanse Morricone kunnen zijn. Alles is dan ook o zo filmisch, alsof je het antieke bioscoopgordijn al ziet openschuiven en je middenin die zuiderse taferelen komt te staan. Ze neemt je qua sound dan ook mee naar de jaren 1930 tot 1950, de jaren dat de Mexicaanse filmindustrie met al zijn symboliek en surrealisme floreerde. Dit zit ook allemaal in haar album, in de thema's van liefdesverdriet, verlies, vrouwelijkheid en viering van het leven. Songs over het leven zoals het is, in Mexico. Met alle kenmerkende, krioelende veelkleurigheid in de teksten en haar muziek verwerkt. Lafourcade, intussen 41 en in een overgangsmoment in haar leven, zag in deze songs van 'Cancionera' haar mystieke alter ego geboren worden.

Weer zitten er songs tussen die helemaal de traditionele muziek van Veracruz, haar geboortestreek ademen. In de son jarocho-stijl, zoals in het feestelijk trompetterende 'Cocos en la Playa'. Of in de regionale evergreen 'La Bruja' (de heks) met zijn gewijzigde tekst. De 'cancioneras', de zangeressen als zijzelf, aldus een raadselachtige Lafourcade, dat zijn nu de moderne 'brujas'.

Spontaniteit is op 'Cancionera' het sleutelwoord en daarmee valt het album in al zijn ruwe schoonheid en dichte aanwezigheid over je heen. Een Lafourcade die blijkbaar pas begint te leven op het podium, haar veilige ruimte om te creëren waar ze de energie kan laten stromen. Zo bracht ze dus ook haar achttien muzikanten samen. Strijkers, riet- en koperblazers en verschillende genodigden als El David Aguilar, Israel Fernandez, Hermanos Gutiérrez en Diego del Morao. Ze nam met hen het hele album op in één sessie, op analoge tape en mixte het direct helemaal live met de Adán Jodorowsky die ook haar vorige album produceerde.

Zonder enige afbreuk te doen aan al die andere voortreffelijke songs, probeer in al zijn verscheidenheid alvast, naast de genoemde opener 'Apertura Cancionera', zeker de nachtelijk zwoel slepende titelsong 'Cancionera', het lieflijke duet met El David Aguilar 'Cómo Quisiera Quererte', 'Mascaritas de Cristal' met die heerlijk vervlechtende cello en contrabas, het vrolijke 'El Palomo y la Negra', zalig à la Buena Vista Social Club naar de tristesse van 'Lágrimas Cancioneras' of de akoestische versie op het einde van het passionele 'Amor Clandestino - Acústica' met flamenco-tenor Israel Fernandez en Diego del Morao.

Al die levende emotie, intensiteit en intimiteit mooi verenigd. Al die nummers met hun eigen vorm en uitstraling. De Mexicaanse cultuur die Natalia Lafourcade hier zo goed als live uitdraagt, wat een aangrijpende Cancionera.

Fijn dat Lux van Rosalía nu zo in de schijnwerpers staat, want hierdoor heb ik ook dit album opgepikt.

Op moment van schrijven is het een zondagmiddag in november. Het zonnetje schijnt naar binnen in de late middag, de blaadjes aan de bomen voor de deur zijn roodbruin, welke extra opgelicht worden door de zon en dan Cancionera als soundtrack.

Een gelukzalig moment overvalt me. Mensen om me heen die ernstig ziek zijn, kwakkelen met hun gezondheid en nu voel ik heel even een moment waarin ik kan ontsnappen aan die narigheid en mijn eigen sombere buien die hiermee samengaan.

Ja, je zou denken dat deze melancholie het juist versterkt. Maar de combinatie van genoemde elementen zorgen bij mij juist even voor rust en een soort terugtrekken in mezelf waar ik even behoefte aan had. Na de uitbundigheid van Rosalía's Lux valt Natalia Lafourcade's Cancionera helemaal op z'n plek.

Prachtig!