Mario Fasciano, Steve Morse, Ian Paice, Don Airey - E-Thnik (2005)

Een Italiaanstalige, vreemde eend in de bijt van zowel Deep Purple als Steve Morse, wiens discografie ik aan het doorspitten ben. Geen idee hoe de samenwerking met Italiaan Mario Fasciano tot stand kwam, maar feit is dat E-Thnik een aangenaam album is met daarop vooral folk en pop alsook enige rock.
Rate Your Music typeert dit als progressive rock, waar het album echter slechts kleine raakvlakken mee heeft. Naast Morse doen van Purple mee drummer Ian Paice en toetsenist Don Airey. Verder is een enkele onbekende gastmuzikant te horen. E-Thnik is te vinden op YouTube.

Nu kan ik wel enigszins begrijpen dat RYM het tot progressive rock rekent. Fasciano werkte namelijk ook samen met Rick Wakeman op een tweetal albums, vertelt Discogs. Wellicht dat iemand die dit leest meer weet over Fasciano en daarover kan vertellen? Lijkt dit bijvoorbeeld op werk van Angelo Branduardi? Ik hoop op Roxy6, die weleens in het land komt .

'O Nainana' is een akoestische ballade in twee delen. Eerst gitaar en zang, later ondersteund door een toetsentapijtje. In het tweede deel speelt een accordeon (of is het een bandoneon?) een pakkende solo, gevolgd met strijkers in het slotakkoord. De stem van Fasciano (of is het een ander die zingt?) is warm als de muziek; niet opvallend, wél aangenaam. Ook La Notte delle Stelle is een ballade met wederom akoestische gitaar en accordeon/bandoneon.
Met Tarantella a Dispetto horen we voor het eerst drums, welkom Ian Paice. Morse dartelt op akoestische snaren in folkstijl. Na ruim een minuut valt Don Airey bij op Hammond en wordt het rockend, waarna achtereenvolgens een saxofoon- en fluitsolo volgen. De zanger blijkt ook deze stijl aan te kunnen.

L'amore Quando C'è is met een dikke 5 minuten het langste nummer van E-Thnik. Voor het eerst elektrische gitaar, warm en zeer ingetogen: de vierde ballade van het album. Een mooie zanglijn met mandoline die onmiddelijk aan Italië of Griekenland doet denken. Een elektrische gitaarsolo met lange noten volgt: Morse kan zich werkelijk aan iedere muzikale kleur aanpassen, hoe knap!
Een tweede solo van hem is beduidend sneller, het nummer is verrassend opgebouwd, buiten de kaders van zijn werk of dat van Deep Purple. Het zit 'm in de Italiaanse zon, want daarna pakt de mandoline zijn kans.

Het dromerige Che Sogno begint met fluit, waarna piano en zang toewerken naar een passievol slot. Met het instrumentale 'A Notte klinkt pas voor de tweede maal percussie: eerst conga's, dan drums. Het Hammond van Airey scheurt, waarna Morse voor het eerst zijn gitaar hetzelfde laat doen. Saxofoons vallen bij in een swingend nummer.
In het drumloze Sulo eerst piano, zang en synthesizer, als een symfonische rockballade; op 1'31" spelen hoorns een prachtig thema dat me aan The Man with the Child in His Eyes van Kate Bush doet denken.

Tu Si' Accussì wordt gedragen door een relaxte drumcomputer en zwoele synths; relaxte zang volgt. L'ala Della Musica is een weemoedig nummer met wederom synths en akoestische gitaar, dat langzamerhand steviger wordt met digitale drums. Progsynthpoprock.
Slotlied 'O Mare e L'anema is het stevige slot, maar nog steeds geen sprake van progrock. Een nummer in de stijl van Deep Purple en pas de derde keer dat Paice aan de bak mag, in dit geval om een rockende riff te ondersteunen. De stem van Fasciano schiet de hoogte in.

Eindoordeel: titel E-Thnik is vast een verwijzing naar 'ethnic', oftewel de kruisbestuiving tussen volken en culturen. Een verrassende en gevarieerde ontdekking, die me een 8 waard is.
Op YouTube is meer werk van Fasciano te vinden, zoals deze met Rick Wakeman. Maar sta me toe om vier jaar verder te reizen, als Steve Morse met zijn Band Out Standing in Their Field het licht doet zien.