Steve Morse Band - Out Standing in Their Field (2009)

Mooi technisch album. Goed gitaarspel....maar verdraaid moeilijk om het einde te halen.

Here and Now and Then is mijn favoriet en dan vooral vanwege de gitaarsolo (YouTube). Mooie overgang vanuit de melodie die er aan voorafgaat. Enig nadeel is de fade-out die na deze solo van ruim een minuut nog steeds te vroeg komt.

De laatste van de Steve Morse Band tot dusver, schrijf ik zestien jaar na verschijning. Dit in de vaste bezetting met naast gitarist Steve Morse, bassist Dave LaRue en drummer Van Romaine. Het zesde album van de groep in deze bezetting, nadat het trio in 1991 op Southern Steel voor het eerst samenkwam. LaRue en Romaine begeleidden hun baas overigens ook op diens solowerkjes Major Impacts en Major Impacts 2. De heren kennen elkaar dus van haver tot gort.
Uiteraard weer geheel instrumentaal en ten opzichte van vorig werk is Out Standing in Their Field net wat steviger dankzij de nodige scheurende gitaar en de diverse duellen tussen gitaar en bas. Het verscheen vier jaar na Rapture of the Deep, tot dan toe de laatste van Deep Purple, zijn belangrijkste muzikale onderneming. Morse een guitarholic noemen is wellicht een understatement, zo bezig als de man was.

In de stevige, midtempo opener Name Dropping een ingetogen bassolo, in het loom swingende Brink of the Edge de nodige shredding en een snelle basssolo, waarna Here and Now and Then ingetogener is met de melodie voorop. Met Relentless Encroachment keert de groep naar het recept van de eerste twee nummers, in John Deere Letter klinkt vrolijke countryrock met onder meer een duet tussen gitaar en bas. Die laatste titel is weer zo'n woordgrapje: een 'Dear John letter' is een brief waarin de relatie wordt verbroken en een John Deere is een trekker.

De tweede helft van de cd - het album verscheen nog niet op vinyl: More to the Point bevat de nodige shredding en slappende basgitaar, in Time Junction strijden gitaar en bas wederom een fijn duelletje en klinkt een vleugje folk in een gitaarlijn; mijn favoriet van dit album.
Unnamed Sources is ingetogener en draait om lange, zingende gitaarlijnen; Flight of the Osprey begint met Spaanse gitaar, gevolgd door een rockende, swingende riff en weer veel melodie en een gitaar-versus-bas-duel in het slot. Het is mijn tweede favoriet. Het akoestische Baroque 'n Dreams sluit het album verstild af met de polyfonie van barok, mijn derde favo.

Als bonus krijgen we een dikke 9 minuten van Rising Power (live), oorspronkelijk op StressFest. Hier wordt alle souplesse van de groepsleden nog eens herhaald. Morse speelt er ook een ingetogen synthesizerpartij.

Voor degenen die bekend zijn met het werk van Steve Morse klinken hier geen verrassingen of noviteiten. Echter voor de fanatieke liefhebber van (rock)gitaar en -bas en shredding, plús degenen die weinig of onbekend zijn met zijn werk: hier kunt u de oren laten flapperen van vreugde!
In hetzelfde 2009 verscheen de tweede verzamelaar van Morse met bovendien gastklussen bij derden: Prime Cuts Volume 2 .