2
geplaatst: 29 mei 2025, 22:25 uur
Avant garde is wel toepasselijk ja. Niet echt toegankelijk. Doet me denken aan Matthew Barney als hij muziek zou maken in plaats van films.
2
geplaatst: 19 september 2025, 14:39 uur
Verrassend weinig berichten hier voor zo'n fantastisch stuk muziek, ookal had The Lamb as Effigy helaas ook niet al te veel aandacht.
Toen ik hoorde dat Sprain uit elkaar ging schrok ik nog al maar ik begreep het wel. Zulke heftige emotionele muziek lijkt me lastig vol te houden als muzikant. Maar dan ineens: het bestaan van Shearling wordt aangekondigt! En een nieuw album met slechts 1 nummer van 1 uur! Toen het uitkwam bedacht ik te wachten met luisteren tot "een goed moment", maar dat kon mijn nieuwsgierigheid tuurlijk niet aan. Gelijk 5 sterren zonder twijfel, meesterwerk.
Maar toen gebeurde iets grappigs: Shearling is natuurlijk niet al te bekend, dus zoals veel bands uit deze tijd zijn ze erg actief op social media en herplaatsen zij ook veel van fans! Om een lang verhaal kort te maken, ze hadden iets herplaatst van een Nederlander dus ik dacht 'Hey! Een Nederlandse Shearling fan! Wat een toeval...", en zo maak je ineens nieuwe vrienden.
Nu eventjes doorspoelen naar 3 september 2025, Shearling treedt op in het ACU in Utrecht (prachtige venue) met 2 opening acts: een drone act van ene Nederlandse Youri Lentjes (die normaal blijkbaar brave pop maakt) en de Poolse Post-Punk/Noise Rock band Allarme. Beide waren fantastisch, maar dit stuk tekst gaat over het album en niet alleen het concert!
Na 2 fantastische (en luide) shows begon Shearling dan eindelijk. Daar sta je dan met een groep van 12 mensen die je kent door een random noise rock band uit Amerika, wat moet je dan verwachten? Spelen ze alleen maar wat herrie? Wat ik toen heb mogen meemaken was onvergetelijk. De band speelde zo ongekend luid (durf te zeggen dat ze harder waren dan Swans bij alle 3 keer dat ik ze heb gezien (mijn ervaring!!)) en fantastisch strak. Ongekend hoe alle 5 de leden een uur lang zo intens en meeslepend kunnen spelen. Meerdere keren in een trance geraakt en emotioneel (en fysiek) gesloopt. Zo'n persoonlijke ervaring maakt Motherfucker, I Am Both: "Amen" and "Hallelujah"... nog beter dan het al was.
Voor de mensen die mijn lapje tekst niet willen lezen of niet begrijpen zal ik het kort samenvatten: Shearling is fantastisch, dit album is fantastisch, Shearling is luid en fantastisch. Motherfucker, I Am Both: "Amen" and "Hallelujah"... is voor de mensen die Sprain te soft of te normaal vonden. Of voor de mensen die smaak hebben. Luisteren!!
Ik tag gelijk Juul1998B
Toen ik hoorde dat Sprain uit elkaar ging schrok ik nog al maar ik begreep het wel. Zulke heftige emotionele muziek lijkt me lastig vol te houden als muzikant. Maar dan ineens: het bestaan van Shearling wordt aangekondigt! En een nieuw album met slechts 1 nummer van 1 uur! Toen het uitkwam bedacht ik te wachten met luisteren tot "een goed moment", maar dat kon mijn nieuwsgierigheid tuurlijk niet aan. Gelijk 5 sterren zonder twijfel, meesterwerk.
Maar toen gebeurde iets grappigs: Shearling is natuurlijk niet al te bekend, dus zoals veel bands uit deze tijd zijn ze erg actief op social media en herplaatsen zij ook veel van fans! Om een lang verhaal kort te maken, ze hadden iets herplaatst van een Nederlander dus ik dacht 'Hey! Een Nederlandse Shearling fan! Wat een toeval...", en zo maak je ineens nieuwe vrienden.
Nu eventjes doorspoelen naar 3 september 2025, Shearling treedt op in het ACU in Utrecht (prachtige venue) met 2 opening acts: een drone act van ene Nederlandse Youri Lentjes (die normaal blijkbaar brave pop maakt) en de Poolse Post-Punk/Noise Rock band Allarme. Beide waren fantastisch, maar dit stuk tekst gaat over het album en niet alleen het concert!
Na 2 fantastische (en luide) shows begon Shearling dan eindelijk. Daar sta je dan met een groep van 12 mensen die je kent door een random noise rock band uit Amerika, wat moet je dan verwachten? Spelen ze alleen maar wat herrie? Wat ik toen heb mogen meemaken was onvergetelijk. De band speelde zo ongekend luid (durf te zeggen dat ze harder waren dan Swans bij alle 3 keer dat ik ze heb gezien (mijn ervaring!!)) en fantastisch strak. Ongekend hoe alle 5 de leden een uur lang zo intens en meeslepend kunnen spelen. Meerdere keren in een trance geraakt en emotioneel (en fysiek) gesloopt. Zo'n persoonlijke ervaring maakt Motherfucker, I Am Both: "Amen" and "Hallelujah"... nog beter dan het al was.
Voor de mensen die mijn lapje tekst niet willen lezen of niet begrijpen zal ik het kort samenvatten: Shearling is fantastisch, dit album is fantastisch, Shearling is luid en fantastisch. Motherfucker, I Am Both: "Amen" and "Hallelujah"... is voor de mensen die Sprain te soft of te normaal vonden. Of voor de mensen die smaak hebben. Luisteren!!
Ik tag gelijk Juul1998B
* denotes required fields.
* denotes required fields.