Sprain - The Lamb as Effigy (2023)

Oh mijn god, de drie voorgesnelde singles zijn alledrie ronduit perfect, op verschillende manieren. Echt een oneindige power-up van hun al niet verkeerde vorige album. Daar was de kwaliteit van de langere nummers niet helemaal in verhouding met hun lengte, dus ik hoop dat ze deze fout hier niet nog eens herhalen. Als de langere nummers hier hun speelduur wel verdienen, zie ik dit makkelijk mijn persoonlijke album van het jaar worden! Extreem vette hoes overigens.

Ik ben ook benieuwd. De vorige plaat was op wat overtollig vet na heel erg tof. Maar je moet wel wat in huis hebben om een song van 24 minuten boeiend te houden. De totale speelduur stoot me ook wel af, ik ben wel een beetje klaar met hele lange platen. De laatste Bell Witch, Liturgy, Swans (voor die laatste lijk hele lange platen maken een doel op zich te zijn geworden), het is allemaal wel heel leuk en aardig, maar door de bank genomen zal ik het na de eerste beluisteringen niet vaak meer opzetten.

OMG. WFT. Holy moly! Sprain spuwt hier conform de verwachtingen een monster van een plaat uit, waar dikke klodders ambitie vanaf druipen. Maar wordt het ook waargemaakt? Kort samengevat: ja, met een paar mitsen en maren.

The Lamb as Effigy werd net als de veelbelovende voorganger uitgebracht op het hard aan de weg timmerende duistere/moeilijke-muzieklabel The Flenser dat niet zo lang geleden mijn meest recente 5* plaat (van Chat Pile) afleverde.
Dit is een doorbijter waarbij op de achtergrond draaien bij het oplossen van een kruiswoordpuzzel geen enkele zin heeft. Bij deze plaat word je geacht een serieuze blik op te zetten, de oren te ontvetten en op de punt van je stoel plaats te nemen. Je krijgt veel te verwerken: math, noise, drone, feedback, en een mentale breakdown op het einde (sowieso van de zanger, hopelijk niet van jezelf). Volgens de band zelf zijn er ook invloeden van Iannis Xenakis. Zou kunnen, het staat in elk geval heel interessant. Ik zal de mening van Charlemagne Palestine vragen als ik hem weer eens spreek.

De plaat opent met twee relatief korte nummers, waarbij je duidelijk hoort hoe goed deze band is geworden en waarbij tot mijn hele grote blijdschap nog steeds een Unwound-invloed aanwezig is. Dit waren dan gelijk de twee meest toegankelijke nummers van de plaat. Privilege of Being is een soort modern-klassieke overgang naar het heel erg mooie Margin For Error dat gedragen door een stemmig orgel bijna religieus begint en uiteindelijk via trage omwegen ontaardt in een climax die te kort wordt gedaan als ik de afgekloven term 'postrock' van stal zou halen. In de twee 'nude' nummers worden avantgardistische elementen toegevoegd. Mooie langgerekte nummers met daardoor veel ruimte om in te verdwijnen. We Think So Ill Of You is een nummer in de lijn van de eerste twee, maar én (spijker)harder én een soort overgang naar God, or Whatever You Call It. Die afsluiter is een nummer met twee gezichten: de eerste helft conventioneel (conventioneel als naar de maatstaven van deze monsterplaat) en de tweede helft: beoordeel zelf...

The Lamb as Effigy maakt de verwachtingen waar. Zanger Alexander Kent zoekt af en toe op Buckley-achtige wijze de theatraliteit op. Vaak kan ik dat niet hebben, maar hier wel. Wel blijf ik bij wat ik eerder schreef over hele lange platen: alsjeblieft laat dit geen trend worden...

Tot slot nog een geheim-tip/gateway voor wie meer van dit soort muziek zoekt: A Minor Forest - Flemish Altruism (1996) - MusicMeter.nl

Juul1998B dit album ga jij sowieso vet vinden, een beetje Swans achtig met een beetje Daughters, maar toch origineel en goed (en hard natuurlijk)

tytyty, deze gaat ook zekersteweten op de luisterlijst

Overweldigend, maximale rock, ik wist niet dat er nog rockplaten waren die mij konden interesseren, maar deze en die met die silversurfer cover van een paar jaar geleden verassen zeer. Gaat dit luisteren, gaat dit luisteren, gaat dit luisteren, gaat dit............

Spuit elf, maar de band is een maandje geleden alweer uit elkaar gegaan, zie ik nu pas. Wie maakt er een grap over postrockbands geleid door getergde zangers die na het doorbraakalbum uit elkaar gaan?

Wat is spuit elf?

En tja, wss gewoon uit elkaar gegaan omdat ze dachten zo even legendarisch te worden als een Slint ofzo. Mislukt. Ik heb de opener gehoord van deze plaat maar ik vind het echt niet zo bijzonder als een BNCR of een black midi. Lijkt me ook een hele zit, 96 minuten. Is de opener "Man Proposes, God Disposes" een goede blauwdruk voor het hele album of moet ik het toch eens een kans geven?

Ik vind dit een heel toffe, weerbarstige plaat. Tot ik bij het laatste nummer aanbeland en het plots jammer vind dat ik oren heb.

Had deze waanzin graag nog een keertje live meegemaakt maar het zit er dus kennelijk niet meer in (voorlopig). Jammer maar helaas!

Eigenlijk is het totaal geen goede blauwdruk voor de rest, ookal is het misschien wel mijn favo nummer van dit album. Het is inderdaad erg anders dan iets als black midi en bc,nr maar het probeert ook iets heel anders. Nummers als Margin for Error en God, or Whatever You Call It zijn echt grote post-rock stukken en andere nummers als We Think So Ill of You zijn dan weer wat hardere nummers. Ik kan snappen dat dit zeker niet iedereens ding is maar het is wel het proberen waard, ookal als je verwacht dat het minder goed is. Maar ja het is zeker niet voor iedereen dit

Ha Arthur, vreemd! Door je opmerking was ik wel heul benieuwd geworden naar dit nummer. Het staat nu op, maar ik vind het meteen reuze veel interessanter dan het eerste nummer. Wat staat je juist tegen hier? De lengte? Want zo ontoegankelijk is het toch ook weer niet? Ik had echt een dik 20 minuten brutal noisefest verwacht, maar ik kreeg een heel mooie rocktrack voor de kiezen - en naar wat ik gehoord heb, iets dat jou toch ook wel zeker zou moeten liggen?

In mijn herinnering gaat het er op een gegeven moment helemaal over dat het niet mooi meer is (voor mij tenminste). Maar was toch al van plan om het plaatje nog eens te draaien binnenkort, zal ik ook meteen eens zien of het nu misschien beter binnenkomt.