Een terugkeer naar het geluid van Sorni Nai en de sfeer van Kaiho, zo zou ik deze nieuwe van Anton het best kunnen omschrijven.
De productie is kraakhelder, al had mijn eerste luisterbeurt me bijna op het verkeerde been gezet. Via mn airpods en de Atmos-versie op Apple Music klonk het te zeer als een brei bij de hardere stukken. Ik was serieus teleurgesteld.
Tot ik hem thuis opnieuw beluisterde op mijn 2.1-set, toen viel alles op zijn plaats. (De ‘altijd Atmos afspelen’ optie op mijn telefoon staat ondertussen uit

).
Ik ontdekte Kauan destijds met Sorni Nai, vlak voor de release van Kaiho, en daarna ook Pirut (waar ik tot mijn verbazing nog geen score had gegeven op MuMe).
Ik versta er nog altijd niets van en dat is net wat me zo aanspreekt. Ik geef niet zozeer om wat er gezongen wordt, maar wel hoe de zang klinkt. Kauan is daar perfect voor.
Deze moet je net zoals Sorni Nai van begin tot einde luisteren.
Per nummer dit album beschrijven heeft weinig zin naar mijn gevoel.
Het is gewoonweg 1 zalige trip die dan weer zo idyllisch klinkt om even later de harde weg op te gaan.
Ideaal album om te beluisteren tijdens een wandeling door het bos met alle herfstkleuren en vallende bladeren om je heen, zonder atmos welteverstaan.
4,5*