Cory Hanson - I Love People (2025)

Fijne '70s kwaliteitspop-geluid de eerste single. En ook mooi dat zo'n natuurtalent zo productief is; alleen de laatste 4 jaar al 3 hoogstaande solo albums.

Ik word nog niet direct wildenthousiast van de single, maar heeft mogelijk wat meer tijd nodig om te rijpen.

Paar mooie liedjes, maar toch ook wel veel matige. Het niveau van Pale Horse Rider (toen mijn album van het jaar) gaat hij niet snel meer halen vrees ik.

Fijne plaat, de stem (en ook de muziek) doet wel wat denken aan James Taylor, Bad Miracles vind ik echt top!

WelIswaar met een andere muzikale mindset vind ik dit album toch weer fijn. Meer een klassiek jaren '70 popalbum, zoals al hier eerder gezegd, maar daardoor voor mij zeker niet minder. Prachtig!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Cory Hanson - I Love People - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Cory Hanson - I Love People
De Amerikaanse muzikant Cory Hanson blijft maar verrassen met soloalbums die iedere keer weer anders klinken en levert nu een album met tijdloos klinkende singer-songwriter muziek met een jaren 70 vibe af

Ik was ruim vier jaar geleden zeer gecharmeerd van Pale Horse Rider van Cory Hanson. Op dit album maakte de Amerikaanse muzikant countryrock die zo leek weggelopen uit de jaren 70 en dat klonk echt fantastisch. Na een wat steviger en complexer album (Western Cum) goot Cory Hanson het dit keer weer over een andere boeg. De muzikant uit Los Angeles vindt de inspiratie dit keer in de jaren 70 en vooral bij de grote singer-songwriters uit dit decennium, al is het werk van Frank Sinatra volgens Cory Hanson ook een belangrijke invloed. Het levert een album op dat weer totaal anders klinkt dan zijn voorgangers, maar wat mij betreft minstens net zo makkelijk vermaakt.

In het voorjaar van 2021 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse muzikant Cory Hanson. Zijn eerste soloalbum, The Unborn Capitalist From Limbo uit 2016, kende ik niet en ook het werk van zijn band Wand was mij eerlijk gezegd niet bekend, maar met zijn tweede soloalbum, Pale Horse Rider, maakte Cory Hanson op mij een onuitwisbare indruk.

Op het album vermaakte de Amerikaanse muzikant meedogenloos met countryrock die zo leek weggelopen uit de jaren 70. Het was countryrock met dromerige vocalen, heerlijk gitaarwerk en uiteraard een prominente rol voor de pedal steel, maar Cory Hanson verrijkte zijn countryrock ook nog eens met uitstapjes richting 60s psychedelica en 70s singer-songwriter muziek, waardoor het album van de eerste tot en met de laatste noot onweerstaanbaar klonk.

Pale Horse Rider werd in 2023 gevolgd door het album Western Cum. Het is een album dat af en toe herinnerde aan de terecht zo warm onthaalde voorganger, maar Cory Hanson koos op Western Cum ook met enige regelmaat voor veel steviger gitaarwerk, voor invloeden uit de rock en voor complex werk met een vleugje progrock. Het was absoluut even wennen, maar uiteindelijk vond ik ook Western Cum weer een indrukwekkend album.

Het is een album dat deze week wordt gevolgd door I Love People. Het is een album dat een stuk minder steviger opent dan Western Cum twee jaar geleden. Cory Hanson laat direct vanaf de eerste noten een loom en warm geluid horen, dat mij direct aansprak. Het is een geluid dat je direct mee terugneemt naar de jaren 70, waar ook Pale Horse Rider zo vaak uit kwam.

Invloeden uit de countryrock zijn nog altijd hoorbaar in de muziek van Cory Hanson, maar I Love People verwerkt vooral andere invloeden. Ik hoor zeker wat Westcoast pop en ook wat 70s softrock, maar de belangrijkste invloeden komen dit keer van de grote singer-songwriters uit de jaren 70 en uit de Laurel Canyon folk uit deze periode, met hier en daar een hint naar The Great American Songbook.

Het klinkt allemaal opvallend warm en verzorgd met veel instrumenten, af en toe een heerlijke saxofoon en nog wat extra strijkers en blazers om het geluid op I Love People nog wat voller te laten klinken. Het nieuwe album van Cory Hanson laat zich hier en daar bijna beluisteren als een vergeten Harry Nilsson album, maar de meeste grote singer-songwriters uit de jaren 70 zouden zich niet hebben hoeven schamen voor een album als I Love People.

Cory Hanson had van mij best nog een paar albums als Pale Horse Rider mogen maken, maar het is knap hoe de Amerikaanse muzikant steeds weer andere wegen in weet te slaan. Het siert de muzikant uit Los Angeles bovendien. Ik vond het stevige materiaal op Western Cum uiteindelijk toch net wat minder dan de countryrock op Pale Horse Rider en ook het tijdloze singer-songwriter materiaal op I Love People bevalt me net wat beter.

Zeker wanneer de strijkers aanzwellen is het aan de zoete kant, maar Cory Hanson blijft wat mij betreft aan de goede kant van de streep en overtuigt mij meer dan Father John Misty, die op zijn laatste albums vergelijkbare muziek maakt. Voor liefhebbers van geweldig gitaarwerk is I Love People niet het meest logische album, maar voor fans van dromerige en wat weemoedige songs met een 70s vibe is I Love People elf songs lang smullen. Erwin Zijleman

Zwaar onderschatte artiest vind ik dit. Super veelzijdig en iedere keer weer verrassend, zowel met WAND als solo. In de VS toert ie met WAND en solo als voorprogramma . Briljant!
Deed ie overigens ook al met zzz top.

Die opplakbaarden en de rups over het podium, vergeet ik niet licht.

Kaartjes voor Cinetol gekocht en de nieuwe plaat staat in bestelling. Nu ik dit hier plaats zie ik dat de hoes spot-on is met de actualiteit.

Warme tonen en de stem van Cory Hanson weet mij sowieso wel al snel te raken, maar komt bij lange na niet in de buurt bij Pale Horse Rider. Desalniettemin een fijn plaatje voor de feestdagen bij t haardvuur.

Voor mij helaas teveel een plaat die voortkabbelt. Nergens ondermaats maar ook geen uitschieters.

En ik begrijp dat dat in Europa ook zo zal zijn. Mogelijk wordt deze alleraardigste plaat dan wat potiger voor het voetlicht gebracht.

Hoe kom je aan die info Dix? Ik zie Cory volgende maand, maar dat is een solo show, met band, maar geen WAND, voor zover ik weet.