Nourished by Time - The Passionate Ones (2025)

Zin in! Baby baby en 9 2 5 zijn alvast heerlijke nummers!

Zo dit is wel goed zeg. Een hele erge 80's early vibe, soms bijna clubby en soms klinkt het bijna als jodeci in hun beste dagen.

Zidaan en davevr

is dit niet ook iets voor jullie?

Absoluut! Vind zijn voorgaande werk zelfs nog iets sterker; maar deze moet ook nog groeien. 9 2 5, When the War is Over zijn sowieso te gek. Tip: hij staat in de EKKO eind dit jaar!

Oh vet, in de Ekko voor nog geen twee tientjes.
Daar ga ik zeker heen!

Speciaal dit. Ik moet wel wat luisteren nog

Ja, no brainer! Ondertussen verhoog ik 'm naar 4*, gaat steeds beter in het gehoor liggen.

Serieus vette plaat dit, wat jammer dat dit (nog) niet breder is opgepikt. Een donkere sound vol verregende lichtpuntjes, gecombineerd met een uiterst knap staaltje songwriting: ik blijf ervan versteld staan hoe snel bijna al deze nummers zich in mijn hoofd hebben weten te nestelen. Bevind zich in de richting van Frank Ocean, Blood Orange, vroege The Weeknd... maar is wel zijn eigen beestje. Zeker een van mijn AOTY-kanshebbers!

Morgen live, zin an! Één van de leukste ontdekkingen van het jaar.

Ik vond het live ook echt genieten! EKKO blijft een charmante plek ook, en goede programmering de laatste tijd (iig dat het mij opvalt, waarschijnlijk daarvoor ook al)!

Ai wel balen dat ik dit gemist heb, ik kon er helaas niet bij zijn. Was hij een beetje goed live, wel benieuwd of de live sound een beetje overeen kwam met hoe hij dit op plaat doet?

Dit album staat vrij hoog in mijn jaarlijst. Het blijft echt goed en heeft een hoge replay value.

Fantastisch.

Ik zie deze plaat op verschillende en uitlopende plekken (The Quietus, theneedledrop, Resident Advisor) genoemd tussen de beste van het jaar, en de kwalificaties daarbij zijn niet mis en passen redelijk in mijn straatje. De artiest die bij mij het eerste omhoog komt bij het beluisteren is Genesis Owusu, die ook zo knap het midden vindt tussen funk, R&B, pop, hiphop, en postrock, maar de muziek doet ook aan andere prominente b(l)enders van de grenzen tussen genres, tijdperken, en identiteitsvormen denken: inderdaad Blood Orange, maar ook Yves Tumor. Mooie referenties dus die deze act op de cutting edge van hoogwaardige popmuziek plaatsen.

Ik vind het wel ok maar de spanningsboog verlies ik soms. Waar ik dat bij een Genesis Owusu wel had. Er staan een paar echt heel goede nummers op, maar sommigen die wat minder zijn. Als ik het vergelijk met wie hij vergeleken wordt (Frank Ocean, Blood Orange, ...) Dan valt het toch een pak minder uit. Nu is dat misschien wel geen faire vergelijking. Ik zou het een 3.8 scoren. Afgerond naar 4* omwille van de originaliteit.