Wilson Pickett - In the Midnight Hour (1965)

GROOTS IEMAND!

Het titelnummer is echt briljant, één van de beste soulsongs die ik ken.

''Midnight Hour'' is idd een heerlijke song, maar op deze cd staan nog veel meer toppers. Voorbeelden hiervan zijn: ''Take a Little Love'' natuurlijk ''I Found A Love'' en eigenlijk wil ik vanaf hier de hele cd nog wel opnoemen
Gewoon een erg fijne cd, mooie soulvolle muziek op sommige momenten swingend en deze combinatie zorgt voor een typische ''Wilson Pickett'' topper

Het tweede album van Wilson Pickett, maar het eerste album wat hij opnam voor Atlantic of nou ja niet helemaal eigenlijk. Dit album is gewoon een compilatie met A- en B-kantjes van opnames die al dateren van 1961. Nummers als ‘I found a love’, ‘Take this love I’ve got’ en ‘Let’s kiss and make up’ zijn opnames van The Falcons, een groep waarin Wilson toentertijd nog zong. De nummers ‘Teardrops will fall’ en ‘Come home baby’ zijn opnames met Cissy Houston (de moeder van).
Verdere hoogtepunten naast de titeltrack zijn, 'That's a man's way', ‘Take a little love’, het gospelachtige ‘For better or worse’ en ‘I’m gonna cry’. Het laatstgenoemde nummers heeft overigens een soort van Motown-sausje over zich heen gekregen. Eigenlijk is ieder nummer op dit album wel de moeite waard, maar dat schijn ik bij vrijwel al zijn albums te vinden. Hij is dan ook één van mijn favoriete soulzangers.
In ieder geval een werkelijk prachtige plaat die alweer tenminste 46 jaar oud is, en sommige opnames zelfs al 50 jaar oud zijn. Time flies zullen we maar zeggen…

Geen muziek om rustig je hoofd bij stil te houden...haaaah in the midnight hour... Schreeuw soul van de bovenste plank.

Die rauwe stem doet het hem helemaal. En als je dan die songs met zoveel gevoel zingt dan ben je wat mij betreft The Man. Topscorer in de Champions League van de Soul. Jammer dat veel nummers na tweeenhalve minuut geoutfaded worden.

Pickett zal vooral worden herinnerd aan zijn Altantic jaren. Dit is zijn tweede plaat, maar de eerte bij Atlantic. De meeste nummers zijn eigenlijk al voor 1965 opgenomen. Zo vinden we op deze plaat ook nummers die eigenlijk van The Falcons zijn, een vroegere groep van Pickett.
Het prijsnummer is natuurlijk de titeltrack.
1. In the Midnight Hour – de klassieker met de volle blazers, de rauwe stem van Pickett en het aanstekelijke ritme.
2. Teardrops Will Fall – vrolijk nummer qua toon, tekstueel wat meer pijn
3. Take a Little Love – gewoon een prima soulsong waar weinig op aan te merken valt.
4. For Better of Worse – meer rocky en wat vuiger, maar aan de andere kant ook romantisch
5. I Found a Love – vol er door heen gezongen dit nummer. Beetje krakerig en sluimerig
6. That’s a Man’s Way – concept soulsong waar weinig mis mee is.
7. I’m Gonna Cry – primzang, fijn gitaartje en een prima vibe
8. Don’t Fight It – grooven en gaan, recht vooruit
9. Take This Love I’ve Got – nummer voor de dansvloer
10. Come Home Baby – wat troosteloos nummer, mooie blazers vallen op
11. I’m Not Tired – prima nummer, net niet ballad, net niet snel genoeg
12. Let’s Kiss and Make Up – swingend het album afsluiten.

(bron: Opus de Soul)

Teardrop Will Fall is een van mijn favoriete nummers van Wilson. I Found A Love en Come Home Baby vind ik -naast uiteraard de titeltrack- de sterkste nummers op dit leuk album.

Het sterke debuut van de geweldige soulzanger Wilson Pickett bij Atlantic. Er zou nog veel meer moois volgen. Het is dus samengesteld uit al eerder opgenomen nummers en songs die Pickett schreef voor dit album, o.a. samen met Steve Cropper. Dan heb je het over de geweldige en inmiddels beroemde titelsong In the Midnight Hour, het sterke That's a Man's Way, het erg fraaie Don't Fight It (Feel It Feel It: zingt het koortje...) en het heerlijke I'm Not Tired (die piano!). Maar ook de 'oudere' liedjes mogen er zeker zijn, zoals Teardrops Will Fall, Take A Little Love, I Found A Love & duet Come Home Baby, met heerlijke blazers.

De British Invasion maakt bij mij dat ik in mijn stemgedrag iets meer moet relativeren. Ik vind het meeste Britse werk een stuk interessanter dan de muziek uit de VS. Een schaal van 1 tot 5 wordt dan eigenlijk te klein.
Zodoende krijgt dit album slechts 3 sterren ondanks het mooie I'm Gonna Cry en de opener In the Midnight Hour en het swingende Take This Love I’ve Go. Een degelijk album maar er staan geen uitzonderlijk goede nummers op.
32 in de 100 Greatest Albums of 1965 en op dit moment 70e in BestEverAlbums over dat jaar

Leuk debuut van Wilson Pickett, al zet de titelsong de overige nummers meteen flink in de schaduw. Pickett heeft wel een lekkere bite in zijn stem, die de meeste liedjes boeiend genoeg weet te houden, en de tijdsduur is ook beperkt (halfuurtje voor 12 songs), dus de aandachtspanne hoeft ook weer niet zo strak te zijn. Gewoon achteruit leunen en genieten!

3,5 sterrren

Ik kwam Wilson Pickett op het spoor omdat Duane Allman bij/met hem had gespeeld in later jaren (Hey Jude).

Verder kende ik wel de naam Wilson Pickett, maar amper zijn songs. Ook al is deze plaat verschenen via Atlantic, dit is toch een overduidelijke Stax-plaat. Heerlijk die rauwe southern soul. En Wildon kan echt lekker van leer trekken.