Wilson Pickett - In the Midnight Hour (1965)

Pickett zal vooral worden herinnerd aan zijn Altantic jaren. Dit is zijn tweede plaat, maar de eerte bij Atlantic. De meeste nummers zijn eigenlijk al voor 1965 opgenomen. Zo vinden we op deze plaat ook nummers die eigenlijk van The Falcons zijn, een vroegere groep van Pickett.
Het prijsnummer is natuurlijk de titeltrack.
1. In the Midnight Hour – de klassieker met de volle blazers, de rauwe stem van Pickett en het aanstekelijke ritme.
2. Teardrops Will Fall – vrolijk nummer qua toon, tekstueel wat meer pijn
3. Take a Little Love – gewoon een prima soulsong waar weinig op aan te merken valt.
4. For Better of Worse – meer rocky en wat vuiger, maar aan de andere kant ook romantisch
5. I Found a Love – vol er door heen gezongen dit nummer. Beetje krakerig en sluimerig
6. That’s a Man’s Way – concept soulsong waar weinig mis mee is.
7. I’m Gonna Cry – primzang, fijn gitaartje en een prima vibe
8. Don’t Fight It – grooven en gaan, recht vooruit
9. Take This Love I’ve Got – nummer voor de dansvloer
10. Come Home Baby – wat troosteloos nummer, mooie blazers vallen op
11. I’m Not Tired – prima nummer, net niet ballad, net niet snel genoeg
12. Let’s Kiss and Make Up – swingend het album afsluiten.

(bron: Opus de Soul)

Het sterke debuut van de geweldige soulzanger Wilson Pickett bij Atlantic. Er zou nog veel meer moois volgen. Het is dus samengesteld uit al eerder opgenomen nummers en songs die Pickett schreef voor dit album, o.a. samen met Steve Cropper. Dan heb je het over de geweldige en inmiddels beroemde titelsong In the Midnight Hour, het sterke That's a Man's Way, het erg fraaie Don't Fight It (Feel It Feel It: zingt het koortje...) en het heerlijke I'm Not Tired (die piano!). Maar ook de 'oudere' liedjes mogen er zeker zijn, zoals Teardrops Will Fall, Take A Little Love, I Found A Love & duet Come Home Baby, met heerlijke blazers.