The Black Keys - No Rain, No Flowers (2025)

Zojuist twee keer geluisterd. Er staan geen "hits" tussen, maar ook geen "album vulling". Gewoon een goed, consistent, album van de Black Keys.

Deze band was nieuw voor mij. Ik koos dit album als Album van de Week en heb ’m daarna heel vaak opgezet. Tot mijn verrassing bevalt het me enorm.

Korte, pakkende liedjes met veel melodie; een mix van bluesrock, pop en een beetje soul. Het klinkt warm en direct, met af en toe zo’n lekker vuige gitaarsolo. De titeltrack pakt me meteen: melancholiek maar licht. “The Night Before” heeft fijne popdrive, “Man on a Mission” is een gruizige stamper, en “Babygirl” valt op door die aparte, bijna macabere pianolijn — voor mij een hoogtepunt. “Make You Mine” ademt jaren-70 R&B en “On Repeat” had Al Green kunnen zingen. “Down to Nothing” broeit prettig. Mooi slot met “A Little Too High” en “Neon Moon”.

Minpuntje: Auerbach zingt niet overal even fel; soms had ik iets meer bite gewild. Maar de songs zijn zó goed geschreven dat ze toch blijven hangen. Ik merk dat ik ’m blijf draaien.

Aanraders: Babygirl • Man on a Mission • Make You Mine • No Rain, No Flowers • The Night Before
Eindoordeel: ★★★★½ (4,5)

Week 34/2025: “The Night Before” nieuw op #20 en “No Rain, No Flowers” nieuw op #29 in mijn Hitlijst. Zie ook MuMe-Afrekening hier op het forum.

The Black Keys doen gewoon waar ze heel goed in zijn, een bovengemiddeld album afleveren, met ditmaal een soulvolle component. Ik sluit **** niet uit,als ik het album nog wat vaker heb gehoord, want dat gaat zeker gebeuren. En voor iedereen die vindt dat het zo glad klinkt. Ik zou eens beter luisteren naar hoe de sologitaren door de nummers heen gieren. Echt heel lekker.