Sign of the Wolf - Sign of the Wolf (2025)

Sign of the Wolf is een heerlijke ‘ouderwetse’ hardrock plaat! Fijne (jankende) gitaren, lekker drumwerk, prima zang (Andrew Freeman) en de keyboards van Tony Carey. Het titelnummer en Still Me zijn helemaal geweldig. Hard opzetten!

De zoveelste "supergroep" met in dit geval een bezetting om je vingers bij af te likken. Ook het resultaat mag er zijn, classic rock/metal in het straatje van Rainbow/DIO. Het album kent louter sterke nummers met geweldige zang van Freeman en het gitaarwerk is van Aldridge, dat is altijd uitstekend natuurlijk.

Ja dit is wel een kandidaat voor 'album van het jaar'. Man wat lekker! Niks nieuws (hoeft ook helemaal niet) maar zo verrekte fijn gebracht. Zo hoor je ze niet veel meer helaas. Luister je ook even RonaldjK

Jazeker, op dit moment, vielip! Maar doe ik stiekem, ze zijn hier niet dol op wolven.

Ja het is me wat met onze Bor

Het nummer Still me min of meer toevallig beluisterd en dat was dermate goed dat ik het hele album even opgezocht heb. Erg lekker melodieus album in de stijl van Dio, Whitesnake, Rainbow, Blue Murder. Ga er weer even goed naar luisteren de komende week.

De Britse journalist Bruce Mee heeft dezelfde muzikale voorkeur voor Ronnie James Dio als ik. Verschil is dat hij erin slaagde om muzikanten die met de legendarische zanger werkten te verzamelen voor project Sign of the Wolf, die gezamenlijk de muziek van de Zweedse gitarist Fredrik Folkare (ik ken hem van Nordic Union) uit te voeren.

Welke musici dan? Wel, onder meer gitarist Doug Aldrich (Dio) drummer Vinny Appice (Black Sabbath, Dio, Heaven and Hell, Dio) en grootste verrassing is toetsenist Tony Carey (Rainbow).
Dat alles wist ik niet toen ik ging luisteren, nieuwsgierig gemaakt door vielips enthousiasme. Het album opent met ijle klavieren die me onmiddellijk deden denken aan Tarot Woman van Rainbow. Wat volgt is een sterk en uptempo nummer genaamd The Last Unicorn. Het vervolg is er met het Dioaanse en nét iets snellere Arbeit Macht Frei. Heb geen tekst kunnen vinden, maar ik mag hopen dat er enig begrip is van de historische schanddaad die achter die titel schuilgaat; al luisterend haal ik het er niet uit. Wel hoor ik dat de riff aan het werk van Vivian Campbell bij Dio doet denken. Zanger Andrew Freeman van Dio-tributegroep Last in Line zingt in die en navolgende nummers vooral op volle kracht.

Still Me is midtempo en bevat een mooie tekst over je unieke ik, met het slepende Silent Killer is daar het vierde sterke nummer op rij en Rainbows End heeft met de gitaarharmonieën meer weg van de Scorpions dan van de groepen waarin Dio zong.
Dat is een prima nummer, maar ik begin variatie te missen. Verschillen in dynamiek, hard-zacht, tempowisselingen in een nummer. Iets waar Ritchie Blackmore en Tony Iommi zo in schitterden. Het wordt me te power metal dat vaak aan hetzelfde euvel lijdt.

Dan mag Carey nog eens flonkeren in het intro van Rage of Angels, waar die power metal vervolgens domineert. Het is nog altijd een stuk beter dan het felle Murder at Midnight, dat bovendien inspiratieloos wordt weggedraaid. Ook Bouncing Betty lijdt aan de weinige afwisseling in composities, met de dikke 7 minuten van Sign of the Wolf wordt echter sterk afgesloten.

En toch raak ik steeds vanaf track nummer 5 steeds meer verzadigd, mede omdat Freeman bijna uitsluitend voor vol gas kiest. Het zit 'm in de composities, niet in zijn stem. Wat meer ruimte voor toetsen had ook gemogen, al is het smullen voor de fans van snel gitaarsoleren.
Misschien komt mijn reserve mede omdat er maar liefst twaalf muzikanten meedoen die allen hun plek behoeven. Het is me te veel van hetzelfde, soms bereik je immers meer met weglaten dan met volstoppen. Een dikke 7 is het resultaat.