Walg - V (2025)

Walg heeft met V een plaat afgeleverd die lijkt op een gitzwart schilderij waar toch licht onder vandaan sijpelt. Alsof er bewust geen zuurstof meer over mocht blijven, is het geluid in navolging van eerdere releases weer behoorlijk dichtgeplamuurd. Echter, in die verstikkende productie vinden de nummers dit keer meer kracht dan ooit. De gitaarharmonieën snijden door de modder als barsten in beton. Scherp, richtinggevend, en vooral memorabel. De opener De Vlinder En De Dromer windt er wat dat betreft geen doekjes om, maar pakt je gelijk in met prikkeldraad. Dat niveau blijft wel omhoog het hele album en in die zin vind ik het echt het beste werk van Walg tot nu toe.

Walg beschikt over het geluid van Dimmu Borgir, en dreigt daarmee haar eigen ideeën op de achtergrond te zetten. Tegelijkertijd weet het buitengewoon goed om te gaan met het doseren van additieven en blijft het vanwege het tempo bij vlagen bloedagressief.

Onder de laag bombast, die nergens gratuit voelt, sluimert iets diepers. Melancholie. Geen sentimenteel zelfbeklag, maar een onderhuidse droefenis die zich pas na meerdere luisterbeurten echt openbaart. Dat maakt de beleving intenser en geeft de plaat een zekere tragiek die beklijft. Vooral in combinatie met de spaarzame doch effectieve tokkels die her en der opduiken.

In die zin mag het duo achter Walg tevreden zijn met deze vijfde revelatie. Het is overstijgt in alles het voorgaande werk. Zo wordt het nog wel wat met het nog wat magere muziekjaar dat 2025 tot nog toe was.

Vanaf de eerste akkoordenprogressie van De Vlinder En De Dromer is duidelijk dat we van Walg op hun vijfde album geen koerswijziging hoeven te verwachten. De band blijft trouw aan hun herkenbare stijl: grootse, meeslepende en compromisloze symfonische black metal. Het openingsnummer klinkt wat voorspelbaar, en dat geldt voor meerdere tracks op deze plaat. Toch werkt het — en hoe.

Walg weet ook zonder vernieuwing te overtuigen dankzij hun sterke uitvoering. De gitaarlijnen zijn opnieuw leidend, maar de weidse keyboardpartijen geven de nummers grandeur. V is geen revolutionair album, maar wel een ijzersterke bevestiging van de kwaliteit die we inmiddels van deze band gewend zijn.