Chameleons - Arctic Moon (2025)

Met recht een 'comeback' oftewel een nette terugkeer van deze Chameleons. Ik ben alleen (nog) niet helemaal overtuigd. De liedjes Free Me en Magnolia vind ik vooralsnog niet echt lekker klinken. De twee laatste liedjes en de opener zijn inderdaad de betere songs van deze Arctic Moon.

Enfin... ook ik ga hier nog wel eens een keertje goed over nadenken.

Ff kort reageren. Dromen mag maar wat was is het vaak niet meer. Logisch? Ja logisch. Andere tijd. Andere muziek. Etc. Edoch dit geschreven hebbende kan, mag en wil ik stellen dat hun "comeback" plaat zeker niet teleur doet stellen. De grandeur van wat ooit was, ja dat was dus ooit en komt meestal niet meer terug. Wellicht ook te maken met gewoon te hoge verwachtingen. En dan valt het altijd niet mee. Herkenbaar zeker, zowel de muziek als ook de hoes ja. De muziek dan. Nou die is grotendeels zeker oki te noemen. De eerste 2 nummers en zeg maar kant B, vinyl ja, beklijven meteen. Wat meer moeite tot nu toe heb ik met Feels like the End of the World en Free me, die blijven niet zo hangen. Daarmee scoort deze gewoon een dikke voldoende en ga ik voor nu voor ☆☆☆. Wie weet wie weet komt daar nog positieve verandering in.

Deze plaat heb ik tegen beter weten in toch aangeschaft, als liefhebber van de oorspronkelijke Chameleons. De verwachtingen waren bescheiden en helaas worden die volledig bevestigd. Dit is simpelweg een andere band dan de originele incarnatie, en dat is onmiskenbaar hoorbaar. Waar vroeger spanning, melancholie en gelaagdheid de boventoon voerden, horen we hier vooral vrij conventionele rock, slechts af en toe opgeluisterd met een vluchtig spoor van de oude signatuur. Mark Burgess is daarbij de duidelijke uitzondering. Zijn stem is nog altijd verrassend sterk en overtuigend; daar valt weinig op af te dingen. Het probleem zit hem elders. De rest van de band blijft te anoniem en mist karakter. Dat geldt, hoe pijnlijk ook, zelfs voor Reg Smithies, die in de oorspronkelijke bezetting juist zo bepalend was. Hier klinkt hij inspiratieloos en nauwelijks onderscheidend.

Het was een betere keuze geweest om Yves Altana als tweede gitarist naast Smithies te plaatsen. Hij begrijpt wél hoe je de klassieke Chameleons-sfeer oproept zonder te vervallen in goedkope nostalgie. Die noodzakelijke chemie ontbreekt nu volledig. Burgess is hoorbaar op zoek naar een muzikale tegenhanger die hem uitdaagt en optilt, maar vindt die hier niet. Per saldo blijft er een teleurstellend magere plaat over. Fijn om te horen dat Burgess vocaal nog zo sterk is, maar dat alleen is onvoldoende om dit album echt te laten overtuigen. Voor een band met zo’n rijk verleden voelt dit als een gemiste kans—respectabel uitgevoerd, maar emotioneel en muzikaal veel te vlak om een hoge waardering te rechtvaardigen.