shame - Cutthroat (2025)

Titel nummer:

Cutthroat

2de single:

Quiet Life

Poah, de tracks die vooraf al uitgekomen zijn vind ik wel heel erg goed! Deze gaat morgen op repeat!

shame.... ooit een weergaloos optreden in Rotown meegemaakt. Ik was verslaafd aan het debuut en dat optreden wist de boel wel te versterken. Opvolger Drunk Tank Pink was ietsje minder, maar vond ik nog goed te doen. Halfje minder wel. Food for Worms was weer een halfje minder dus eigenlijk hield ik mijn hart vast voor dit nieuwe album.

Maar opener Cutthroat bevalt me prima, doet me wat aan Kasabian denken. Dansbaarder wellicht?! De hoop dat dit album de zakkende lijn niet verder zou hoeven voort te zetten werd wel wat groter.

En ik kan zeggen dat ik zeker niet teleurgesteld ben: dit album is best veelzijdig te noemen (Quiet Life heeft wel wat weg van Fontaines D.C. met wie de band op tournee is geweest, dus wellicht niet zo vreemd).

Het luistert best lekker weg allemaal en voelt niet meer aan als de opgefokte jonge mannen rock van het debuut. Het is wat flauw: maar ze zijn ouder geworden en dat is wel hoorbaar aan het meer volwassen geluid.

Verrassend lekker album geworden!

Twijfel om ze live te zien. Lijkt me erg gaaf wel, hele energieke band ook!

Zeker een aanrader, live zijn ze nog een stuk beter met inderdaad heel veel energie.

Op dit moment schat ik in dat dit mijn favoriete album tot op heden gaat worden. 'Songs Of Praise', het debuut staat daar nu nog, maar Cutthroat bevalt heel erg goed.

Wildenthousiast van de singles werd ik nog niet, maar het album bevalt al een stuk beter. Het album is relatief toegankelijk en mist wat rafelrandjes die op eerdere albums wel aanwezig waren. Maar dat maakt het niet minder genietbaar. Ik kan ook vooral het atypische Lampião wel waarderen.

Cutthroat is een vrij toegankelijke shame album. Een dagje op de kermis met genoeg te besteden, waardoor je alle attracties uitprobeert. Lekker tekeer gaan bij de botsautootjes, de achtbaan adrenalinekick, de hoogtevrees overwinnen in het reuzenrad, en de nostalgische suikerspin na afloop. Allemaal heel herkenbaar en ouderwets genieten. De verrassing is er ondertussen wel af, maar eigenlijk geeft dat niks. Fijne plaat weer!

Mmmm, ik weet het niet helemaal. Hier en daar wel een vrij gelijkvormige brij van gebrul, woeste gitaren en manisch drumgestamp. Soms ook wel weer lekker, zo'n plaat die ik niet helemaal te pakken krijg.

Een halfje erbij vandaag. Ik blijf de plaat spelen en hij bevalt gewoon heel goed. Laat ik het woord volwassen gebruiken. Het druistige is er hier en daar af en dat staat Shame heel goed. De plaat eindigde op nummer 11 in mijn lijst van 2025. Terecht? Goede vraag. De tijd zal het leren.