Big Thief - Double Infinity (2025)

Incomprehensible

Laraaji

De live versie is toch zoveel beter

Ik vind de studioversie beter. Tempo wat hoger.

Los Angeles
Grandmother (Feat. Laraaji)

Er blijven zo weinig nieuwe nummers te ontdekken wanneer het album officieel uit is. Ik heb nog niet echt een wow gevoel bij de nieuwe nummers, maar dat zegt wat over het enorme hoge niveau dat de band de afgelopen jaren haalde.

Los Angeles & All Night All Day vind ik prima Big Thief nummers.
Grandmother een van de minste nummers die ik al van hen gehoord heb. De toevoeging van Laraaji wekt vooral irritatie bij mij op vrees ik...

Los Angeles is wederom een pareltje!

Wat een prachtige nummers zijn er weer te ontdekken op dit album. En die teksten van Adrianne Lenker, die staat wat dat betreft toch op eenzame hoogte hoor… De klasse en het spelplezier druipt eraf; perfect voor een tijdens een avondwandeling vol introspectie en overpeinzingen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Big Thief - Double Infinity - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Big Thief - Double Infinity
Bij Big Thief wist je zo langzamerhand wel wat je moest verwachten van een nieuw album, maar deze verwachtingen komen niet uit bij beluistering van Double Infinity, dat in meerdere opzichten flink anders klinkt

Big Thief werd aan het begin van 2022 definitief een grote band dankzij het prachtige Dragon New Warm Mountain I Believe In You, maar eigenlijk was de Amerikaanse band al een grote band sinds haar debuutalbum. Dat Big Thief echt een hele grote band is laat het horen op het deze week verschenen Double Infinity. Big Thief slaat op haar zesde album immers nieuwe wegen in en kiest voor een complexer en zweveriger geluid dan we van de band kennen. In muzikaal opzicht zijn flinke stappen gezet en ook de zang van Adrianne Lenker is wat mij betreft beter, maar ondanks alle vernieuwing is Double Infinity ook een typisch Big Thief album. Wat mij betreft het zesde prachtalbum van de Amerikaanse band.

Net iets meer dan negen jaar geleden schreef ik voor het eerst een recensie over een album van de band Big Thief. Masterpiece, het in 2016 verschenen debuutalbum van de Amerikaanse band, was misschien geen onbetwist meesterwerk, maar liet al wel horen dat Big Thief heel groot zou kunnen gaan worden, wat vervolgens ook gebeurde.

Ik luister de afgelopen jaren vooral naar de latere albums van de band uit Brooklyn, New York, maar toen ik Masterpiece de afgelopen week weer eens beluisterde was ik behoorlijk onder de indruk van het eerste album van Big Thief. Het debuutalbum van Big Thief laat eigenlijk al horen waar de band op Capacity (2017), U.F.O.F. (2019), Two Hands (2019) en Dragon New Warm Mountain I Believe in You (2022) naar toe zou gaan, al slaat Big Thief ook op ieder album weer nieuwe wegen in.

Deze week is het nieuwe album van Big Thief verschenen en bij beluistering van Double Infinity hoor ik voor het eerst nauwelijks meer iets van Masterpiece. Door het vertrek van bassist Max Oleartchik is Big Thief gereduceerd tot een trio, maar Adrianne Lenker, Buck Meek en James Krivchenia krijgen op Double Infinity gezelschap van een flink aantal gastmuzikanten, van wie er een aantal uit de jazzscene komen. Verder is er een rol weggelegd voor new age muzikant Laraaji, die nog wat zweverigheid toevoegt aan de band.

Het heeft flink wat invloed gehad op het geluid van de band, want Double Infinity is een complexer album dan de vorige albums van Big Thief. Het is bovendien een wat psychedelischer of zelfs zweveriger album, al verwerkte de band op het album U.F.O.F uit 2019 ook al flink wat invloeden uit de psychedelica.

In muzikaal opzicht heeft Big Thief stappen gezet, wat er wordt knap gemusiceerd op het nieuwe album. De gastmuzikanten geven de band vooral in ritmisch opzicht een impuls, maar Double Infinity laat ook een geluid horen dat bestaat uit meerdere lagen, waardoor het ruwe karakter van de vorige albums heeft plaatsgemaakt voor een complexer en voller geluid. Het is allemaal weer fraai vastgelegd door producer Dom Monks, met wie de band ook op de vorige albums werkte.

In muzikaal opzicht heeft Big Thief stappen gezet, zeker wanneer de band lijkt te improviseren en de tijd neemt voor experiment, maar ook in vocaal opzicht heeft de band zich ontwikkeld. De soms wat onvaste zang van Adrianne Lenker gaf de songs in het verleden wel iets charmants, maar de wat verzorgdere en wat mij betreft ook mooiere zang op Double Infinity heeft ook wel wat en wordt nog verder opgetild door fraaie achtergrondvocalen van Hannah Cohen, June McDoom en Alena Spanger.

Double Infinity klinkt niet alleen in muzikaal en vocaal opzicht duidelijk anders dan zijn voorgangers, maar laat in een groot deel van de songs ook nauwelijks meer invloeden uit de indierock en de Amerikaanse rootsmuziek horen, een typische Big Thief tracks als Los Angeles uitgezonderd. Ondanks het feit dat er heel veel anders is op het zesde album van de band uit New York klinkt Double Infinity op een of andere manier toch onmiskenbaar als Big Thief en dat is knap.

Het is misschien even wennen aan het nieuwe geluid van de band, maar ik vond Double Infinity eigenlijk direct prachtig en het album wordt zeker niet minder wanneer je het vaker hoort en ook de teksten van Adrianne Lenker steeds meer binnen komen. En is vernieuwing niet precies wat je van een grote band verwacht? Erwin Zijleman

Bij het luisteren van dit album komen de tientallen variaties van memes bij me op die allemaal neerkomen op de boodschap dat als het goed gaat met een artiest, hun kunst eraan onderdoor gaat. Ik weet niet of het daadwerkelijk een verband bestaat in dit geval, maar ik weet in ieder geval wel dat dit album met stip Big Thiefs saaiste is tot nu toe.

Double Infinity pakt precies de bij vlagen ongeïnspireerde songwriting die Dragon New Warm Mountain inconsistent maakte, en strekt het uit over albumlengte. De sterkste nummers van deze band blinken allemaal uit in hun onverwachte muzikale keuzes (Little Things), hun ruige randjes (Not) of juist hun kaalheid (Orange). Niets van dit alles is aanwezig op dit album: het zijn veertig minuten aan aansteker-in-de-lucht-en-schuifelen-maar-knuffelrock, zoals Change en Sparrow op hun vorige album ook waren. Net zoals in die nummers leunt Lenker hier overigens veel te veel op dezelfde combinatie van twee a drie akkoorden die voorbij overdone is in de pop/rockmuziek op dit punt. Het is een holle versie van wat de band ooit was, en al helemaal Lenkers solomuziek.

Ik ben blij voor hoe mijn muzikale idool nu in het leven staat, maar ik vrees dat ze muzikaal een weg zijn ingeslagen waarbij ze me kwijt zijn. Ik had het 2.5 ster gegeven voor Grandmother, wat nog wel een ontroerend liedje is, maar het meteen daaropvolgende Happy with You is misschien wel het irritantste nummer dat de band heeft uitgebracht.

Ja ik hoor helaas ook niet veel bijzonders. Je aandacht wordt bijna nergens getrokken door een spannend, afwijkend muzikaal idee zoals dat op de vorige platen met regelmaat gebeurde. Dat eerste, instrumentale gedeelte van No Fear boeide me nog het meest denk ik, maar verder kroop het allemaal wat onopvallend voorbij.

Leuk al die oordelen op basis van een enkele keer luisteren!

Gister de hele dag aangestaan. Zowel met volle aandacht als op de achtergrond tijdens het werk bijzonder fijne muziek. Geen seconde de behoefte gehad om iets anders op te zetten. Aan de andere kant ook weinig dat mij echt deed opveren. Incomprehensible is het sterkste nummer en aangezien dit het eerste nummer is, wordt het ook niet meer overtroffen. Al is de samenwerking met Laraaji ook erg goed geslaagd.

Het punt is dat de eerste indruk bij eerdere albums al een stuk positiever was.

Daar kan ik me wel iets voorstellen. Bedoelde zelf ook meer dat de pracht van de nummers van Big Thief zich vaak ontluikt na enkele luisterbeurten, dus geef me zelf altijd wel wat tijd. Positief tot nu toe vind ik dat het meer een geheel is qua sfeer dan de vorige, en juist de wat uitgesponnere intro's en outro's vind ik erg fijn op deze plaat. Daar staat tegenover inderdaad dat het allemaal wat minder opvalt.

Dat Big Thief nog altijd tot de crême de la crême van de indie(-folk) behoort staat voor mij buiten kijf, ook na deze plaat.

Ja, dit is verreweg het minst spannende album van Big Thief dusver, maar toch hoor ik toch ook wel weer een bepaalde magie op deze plaat. De verfijnde organische instrumentatie met de prachtige zangstem van Adrienne blijft een magische combinatie. De fijne samenhang van de nummers zorgt er ook nog eens voor dat je deze plaat makkelijk opzet en dat 'ie lekker wegluistert.

Double Infinity is een prima album, waarbij nummers die in de basis vrij simpel van opzet zijn, met onderhuidse geluiden een mystieke laag en spanning meekregen. Dit is een album dat geheimen heeft die zich over de tijd gaan prijsgeven. Nieuwe geluiden die ontdekt kunnen worden. Misschien omdat ik niet zo heel veel kon met de eerste albums en pas aan boord kwam bij 'Dragon' etc., dat deze plaat meteen heel goed valt. Het begint met vier sterren, maar wie weet...

Mijn ervaring is dat juist bij geliefde bands de eerste luisterbeurt vaak tegenvalt. Zeker als ze iets nieuws doen. Het is niet zo raar, want het zijn nogal schoenen om te vullen na alles wat er voor kwam. Heel vaak komt het daarna toch goed, omdat kwaliteit zich niet verloochend. Daarbij moet ik de aantekening maken, dat naar mate ik ouder wordt, dit fenomeen zich steeds minder vaak voordoet. Mijn verklaring is dat met alle bagage die ik (muzikaal) meesleep, het steeds lastiger wordt om een onuitwisbare indruk te maken. Dat gebeurt zeker nog wel, maar spaarzamer dan in de periode dat alles nieuw was, ontdekt werd, etc. Lang geleden dus.

Double Infinity is een plaat die direct goed landde. Er waren wel verwachtingen, maar geen onuitwisbare indruk om over heen te moeten gaan.

Ook wel verfrissend om eens een Big Thief-album te luisteren zonder gelijk een potje te moeten janken

Heb je dit al met jouw psycholoog besproken?

Nee. Weet je wel niet hoe duur die mensen zijn

Tot en met het titelnummer vind ik dit misschien wel de beste Big Thief-plaat (niet dat ik enorme fan ben). Maar daarna wordt het best wel weer saaiachtig.

Nee, dan liever een Big Thief-plaat inderdaad. Heb je ook nog eens meer aan.

Gek, ik vind dit misschien wel het beste Big Thief album dat ik tot nu toe geluisterd heb.
Voelt wat spannender aan dan een ''normale'' Big thief plaat.
Het eerste nummer gaat erg vaak op repeat!

Double Infinity vind ik - samen met Masterpiece & U.F.O.F. - ook hun beste plaat.

Big Thief is zo'n band die elke keer net iets anders doet dan je op basis van de voorganger zou verwachten. De folkrock van 'U.F.O.F.' werd gevolgd door de rauwe rock van ' Two Hands'. En daarna kwam de Americana van 'Dragon New Warm Mountain I Believe In You'. En nu, wat komt er nu? Meanderende, bijna spirituele en verstilde folk en rock. Maar er is ook een constante als eeuwig herkenningspunt, de indringende en intense zang van Adrianne Lenker. Ik heb de plaat nog niet helemaal te pakken, maar vind het nu al een ronduit fascinerend album.

Gaat hoog eindigen in mijn AOTY lijstje!
Bliss

Mooie opvolger van het fantastische album uit 2022, waarmee ik ze eigenlijk pas goed heb leren kennen. Het album voelt rustiger en zweveriger - geen volledig nieuwe sound, maar wel een andere focus. Toch blijf ik zitten met het gevoel dat Big Thief hiermee niet op de hoge hoogten blijft die ze in 2022 hadden bereikt. Hoewel Dragon New Warm Mountain ook wel een aantal mindere nummers bevat, zijn er geen nummers die ik standaard skip op die plaat. Op dit album staat wat mij betreft 1 echte draak van een nummer, namelijk Happy With You. Wat is dat nummer saai en irritant. Ook het nummer No Fear vind ik ondermaats. Deze nummers zijn zouteloos en ongeïnspireerd met slechte teksten en lijken daarmee meer op sommige nummers op de soloalbums van Adrienne Lenker (vooral Evol komt in eerste instantie bij mij op). Daarmee wordt het gemiddelde behoorlijk naar beneden gehaald helaas, terwijl dat op Dragon New Warm Mountain minder het geval is, ook omdat het zoveel meer goede nummers bevat. Desalniettemin een van mijn favoriete albums van dit jaar.

Na drie weken met dit album geleefd te hebben, denk ik dat ik mijn gedachten erover voldoende gevormd heb om deze te kunnen delen. Op de eerste plaats vind ik het toch wel een verrassend vertrouwd Big Thief-album. Die vertrouwdheid is verrassend omdat alles wat ik erover las en hoorde in aanloop naar de release, juist zo benadrukte hoe 'anders' deze plaat zou zijn. En ook de band zelf lijkt maar al te graag die indruk te willen wekken, meest in het oog springend toch wel met die a-typische fantastisch-foeilelijke hoes. En op zich lijkt het ook wel in de lijn der verwachtingen te liggen, dat wanneer zo'n hecht muzikaal kwartet een bezettingswisseling ondergaat, en het vertrouwde basgeluid inwisselt voor een breed pallet aan gastmuzikanten, dit wel moet leiden tot een grote sonische stap. In hoeverre zou de band zichzelf muzikaal opnieuw uit moeten vinden? Natuurlijk hoor ik de nodige subtiele veranderingen wel, maar zulke subtiele veranderingen zijn er altijd al geweest: élk Big Thief-album is verschillend ten opzichte van elkaar. En ook al is de Big Thief-sound altijd wel direct herkenbaar (en niet alleen vanwege Lenkers typische stemgeluid) hebben ze nooit een tweede Masterpiece of tweede UFOF willen maken. Elke plaat staat op zich, en Double Infinity doet dat duidelijk ook. Maar geen enkel nummer verschilt al te zeer van wat ze al eerder hebben gedaan. En dat hoeft ook helemaal niet, want daarvoor is hun sound te uniek. De genialiteit van Lenkers teksten, gitaarspel en gevoel voor melodie - niet enkel voorbehouden aan haar band, maar ook resulterend in sublieme solowerken - blijven een constante, evenals James' ritmische geluidenpallet en Bucks gitaarsound plus hartverwarmende tweede stem. Die elementen blijven ook op deze plaat de kar trekken, vormen de essentie, het hart en de ziel, en maken dat wat verdwenen en alles wat er zich voor even bij gevoegd heeft tot niet meer (hoewel ook zeker niet minder) dan fascinerende details.

Maar goed, als ieder Big Thief-album zich van elkaar onderscheidt, wat kenmerkt Double Infinity dan? Wel, de band heeft naast gepijnigde en weemoedige songs ook altijd ruimte in hun repertoire geboden voor bedwelmend lieve liedjes waarin harmonie en verbondenheid centraal staan. Op deze plaat voeren die songs de boventoon, waarin de hypnotiserende melodieën soms uitmonden in hippie-achtige mantra's (meest duidelijk nog wel op Grandmother, waarin de legendarische Laraaji de band helpt om steeds verder boven zichzelf uit te stijgen). Maar hoe vredig Adrienne ook klinkt, er blijft altijd een weerhaakje in haar stem zitten, een ingehouden snik, waardoor je die vredigheid niet voor lief zal nemen en een volledig hosanna nét buiten bereik blijft. Dat maakt het ook zo spannend, hoe dat wringt. Haar teksten blijven ook te specifiek persoonlijk om ooit sentimenteel of weeïg te kunnen worden; de klanken kunnen me nog zo meevoeren naar dromerige oorden, haar hemelse stem houdt me verbonden met de grond.

Twee songs wijken af: Happy With You is springerig dan de rest, bijna een new wave-song, en omdat we zulke lyrische overvloed van Adrienne gewend zijn werkt het verrassend spannend als zij het opeens bij twee constant herhaalde regels houdt. Zo verliefd hebben we haar nooit gehoord, dan schieten woorden nu eenmaal ook te kort. Een geslaagd experiment dat nieuwe mogelijkheden opent. En dan is er No Fear, dat behoorlijk duister en dreigend klinkt. Al die zogenaamde lievigheid moet even flink verbleken. En hoe meer ik me voorbereid op dat einde, hoe meer ik er elke keer toch weer van schrik. Nachtmerrie-hoogtepunt van een zoete droom, geniaal.

Double Infinity vind ik misschien wel nog meer dan hun andere platen een solide geheel. Ik merk dat ik minder vaak naar losse tracks teruggrijp - wat ik al een beetje voorvoelde bij de voorproefjes, die wat langs me heen gingen maar zoals verwacht helemaal op hun plek vallen in de albumcontext - dan op hun andere platen het geval was. Nu ben ik ook wel echt een albumluisteraar, maar met name bij Dragon... (die ik voor zo'n rijk en vele kanten opvliegende dubbelaar toch ook wel een verrassend sterk geheel vond) bleef ik ook regelmatig losse liedjes opzetten. Bij DI voel ik die behoefte aanzienlijk minder, maar het werk als geheel (inclusief die vreemde spaarzame contrasten) heeft een magische uitwerking op mij. Ik ben een muzikale veelvraat, maar deze plaat heeft de draaitafel nauwelijks nog kunnen verlaten. Uiteraard zie ik er ook enorm naar uit dit weer live mee te mogen maken, want zoals de ware fan weet zijn Big Thief-albums polaroids die zich op het podium steeds verder blijven ontwikkelen. Maar tot die tijd blijf ik wel zoet met Double Infinity: een toch-wel-typische Big Thief-plaat waar ze - in wat voor vorm dan ook - er nog vele van mogen maken.