Paradise Lost - Ascension (2025)

Eerste single is samen met de aankondiging van dit album vandaag gedropt. Hier te luisteren.

Nieuw PL spul is altijd leuk.

Ik schrik wel van de speelduur. Op Lost Paradise en Gothic kon het in nog geen drie kwartier.

Das war einmal

Paradise Lost is de laatste albums vrij consistent en levert degelijke nummers, maar weet mij lang niet altijd in te palmen zoals hun albums tot aan Draconian Times dat doen. Maar deze eerste single is raak! Sterke pakkende riffs, de vocalen zijn wat steviger en als kers op de taart een interessante gitaarsolo. Er zit flink wat pit in en een duister randje. Klinkt veelbelovend voor de rest van de plaat.

Hier alvast de eerste video: PARADISE LOST - Silence Like The Grave (OFFICIAL MUSIC VIDEO)

Silence Like The Grave is een hele goede track en een goede mix van alles dat PL afgelopen 3 decennia heeft laten horen, ik ben heel benieuwd naar het album, maar dat is nog wel even wachten dus.

Ik vermoed dat de "gewone" versie de eerste 10 nummers bevat, en de laatste 2 zullen bonusnummers zijn op een luxe uitvoering

rushanne, u hebt gelijk, tien / twaalf nummers bij:

** Bandcamp: Ascension | Paradise Lost - paradiselostofficial.bandcamp.com
** cd: https://www.nuclearblast.com/products/paradise-lost-ascension-cd?_pos=7&_psq=paradise+lost&_ss=e&_v=1.0
** Digisleeve: https://www.nuclearblast.com/products/paradise-lost-ascension-digi-cd?_pos=9&_psq=paradise+lost&_ss=e&_v=1.0
** Limited Edition: Paradise Lost - Ascension Ltd. - 2 Picture Vinyl Boxset | Nuclear Blast - nuclearblast.com

Correctie uitgevoerd.

Serpent On The Cross klinkt toch wel erg goed hoor...

De eerste twee vrijgegeven tracks klinken zeer veelbelovend en krijg al zin in de herfst, terwijl ik ook nog heel veel van de zomer wil genieten. Ondermeer door zoveel mogelijk het werk van deze band te leren kennen.

Dit album heb ik vast besteld als Limited Boxset met crystal amber 2lp, cd met 2 bonus tracks en 7" met diezelfde bonustracks, 12 pagina's booklet en art print.

En nu klokt hij op 51 minuten. Dat is toch netjes binnen de marges naar oude maatstaven?

Kijk aan. Ik zie dat een tweetal nummers als bonustrack is aangevinkt. Dat brengt de speelduur terug naar de gangbare speelbuur van metalalbums uit de jaren 90. Erg benieuwd waar we de bonusnummers dan wel of niet aan gaan treffen.

9 minuten verschil

51 of 60 minuten, ik vermoed dat het weer briljant gaat worden

51 of 60 minuten, ik vermoed dat het weer tegen gaat vallen

Hun jaren 90 werk was geweldig, ja ook dingen als One Second. Maar daarna ben ik afgehaakt, wat een uitgeblust gezelschap is het geworden zeg, niks aan.

HEEUL veel zin in. Momenteel bezig aan de gehele discografie van PL en dan vooral de wat onbekendere albums aan het (her) ontdekken.

De vrijgegeven track Serpent on the Cross is best vet hoor, en na een dipje eind jaren 90/begin 2000 is Paradise Lost gewoon consistent en levert altijd wel leuke muziek af. Zo goed als Icon, Shades of God en Draconian Times is het niet meer geworden nee, maar slecht is het zeker niet.

Tja smaken verschillen, Serpent on the Cross doet me helemaal niets. De afgelopen decennia spelen ze vooral op de automatische piloot. Op zich degelijke producties waar labels als Nuclear Blast en Century Media tevreden mee zullen zijn - men doet wat wat er verwacht wordt - maar erg spannend is het allemaal niet.

Dat het alweer een dikke 5 jaar geleden is dat voorganger Obsidian op de wereld werd losgelaten verbaasd mij enigszins. Voor mijn gevoel is het een stuk korter terug maar de tijd gaat misschien wel gevoelsmatig sneller als je ouder wordt
De band blijft mij verbazen, vaak in positieve zin maar ook wel eens op een mindere manier.
De 'Depeche Mode' periode van Paradise Lost heeft in retrospectief helemaal niet zo slecht uitgepakt. Toegegeven; Believe in Nothing blijft in mijn ogen de zwakste schakel in het oeuvre van de heren maar voor het overige scoort elk album van de band bij mij een voldoende tot fenomenaal.
Dat Holmes weer ging grunten wekte bij mij destijds enige verbazing, ten tijde van Draconian Times was Nick zeer resoluut, hij zou deze manier van zingen nooit meer gaan oppakken.
Toch heeft hij deze techniek weer van stal gehaald en dat mag natuurlijk.
Persoonlijk hou ik veel meer van zijn zangkunsten ten tijde van Icon, nog steeds laag en met een rafelig randje maar tegelijk nog steeds karakteristiek.
Waar voorgangers als The Plague Within, Medusa en Obsidian mij nooit volledig over de streep trekken deed het bij vlagen felle Tragic Idol dat weer wel.
Ik vermoed dat men met Ascension doorgaat waar men bij Obsidian was gebleven, maar als altijd ben ik benieuwd wat de heren ervan hebben gemaakt.

Meer beelden en geluiden: Paradise Lost - Tyrants Serenade (Official Music Video).

Alle drie de nummers die reeds vrijgegeven zijn, zijn stuk voor stuk heerlijke nummers. Nog maar 1 maandje wachten op albm nummer 17(!) van deze klasbakken. En laat op 19 september ook nog eens het nieuwe album van Novembers Doom uitkomen. Wat een mooie dag gaat dat worden

De riff van Tyrants Serenade lijkt als twee druppels water op die van No Hope In Sight.
Dat gegeven vind ik trouwens geen enkel probleem, je mag als band wat mij betreft altijd putten uit je eigen archief.

Laat de herfst maar komen inderdaad, met regen, wind en duisternis weet ik wel welk album ik opzet .
5 november ben ik van de partij in Tivoli

De eerste twee luisterbeurten zitten erop, incl de bonus tracks. En wat een geweldig album is het geworden! Pffff, niet teveel draaien, al heb ik daar met Obsidian ook geen problemen mee (voor nu mijn favoriete album van de band).

Ik vind dit echt weer zo'n wonderlijk verschijnsel: ik blijf deze Ascension maar draaien.

Ik kom hier vast nog wel een keer op terug. Blijven draaien, dus...

Ik heb al 15 albums van deze band en wilde Ascension aan me voorbij laten gaan. Maar jullie lovende reacties maken het me wel moeilijk!

Ik meld mij in het koor van enthousiastelingen! Dit is de eerste Paradise Lost die ik gekocht heb sinds ik zestien jaar geleden in de Elpee in Groningen stond om Faith Unites Us... te kopen.

Ik weet niet of het louter studio albums betreft maar ik zou het nieuwe album toch maar bestellen (je weet nooit wat je mist) en die andere twee die je niet hebt ook maar gelijk bestellen. Ascension is het 18e album. Die laatste is best goed, vandaag twee keer beluisterd en is toch wel, ja wat eigenlijk, verrassend en ook veel raakvlakken met het eerdere werk.

Von Helsing, Icon 30 en Believe in Nothing heb ik niet. Deze nieuwe zal ik wel aanschaffen waarschijnlijk.

Ascension is uiteraard het 17e album, Icon 30 is slechts een heropname, en het aanschaffen niet waard, want nergens benadert het de originele Icon

Ik schaf ook alles blind aan van deze grootheden, nooit teleurgesteld door hen. Ook deze is weer meesterlijk en heeft al de nodige rondjes gedraaid. Op naar Utrecht!!

Ascension moet als een warm bad voelen voor diegenen die het Britse treurwilgencollectief Paradise Lost een warm hart toedragen. Heel simpel gezegd worden we via het nieuwe album niet verrast maar wel betoverd door een flinke handvol meeslepende songs vol melancholische doom-, goth- en wave-klanken.

Sinds The Plague Within uit 2015 maakt Paradise Lost albums waarin alle elementen die de band ooit over het voetlicht bracht samengebald worden. Enkel de elektronische wave-elementen van One Second en Host raken hierin ondergesneeuwd. Dus dat biedt ons soms herinneringen aan Gothic en soms aan Draconian Times en alles wat er tussen hangt. Daarmee is Paradise Lost een soort 'legacy act' geworden, of als je advocaat van de duivel speelt, een soort AC/DC die niet het wiel opnieuw uitvindt, maar het wiel wel ongelooflijk soepel laat rollen.

Het albums opent met de eerder uitgegeven tracks Serpents On The Cross en Tyrants Serenade. Het zijn comfortabele tracks die de onrust om te skippen of iets anders op te zetten direct wegnemen. Bij het navolgende Salvation doemen er enkele voorzichtige herinneringen aan Type O Negative op. Sluimerend zakken ze weer weg in het uit duizenden herkenbare Paradise Lost geluid met het schreiende gitaarwerk van Gregor Mackintosh.

Over het geluid gesproken: het moet me andermaal van het hart dat de klankenkasten muurvast aan elkaar geplakt zijn. Er past geen kruimeltje meer tussen het volgepropte geheel. Dan denk ik met weemoed terug aan Shades Of God waarop trommels als trommels klonken en akoestische passages en stiltes de atmosfeer wisten te versterken omdat ze zo warm en dichtbij leken te zijn. Dit alles wordt ruimschoots gecompenseerd door het uitstekende compositorische geheel. Dat zorgt er toch voor dat ik een hoge waardering kan opbrengen voor Ascension.