Glenn Hughes - Chosen (2025)

Er zit alweer 9 jaar tussen man's laatste soloplaat Resonate en het nieuwe album. Uiteraard was Hughes druk bezig met Black Country Communion maar dat er zoveel tijd tussen zit, wekt bij mij enige verbazing.
Niettemin staat 5 september in mijn agenda, weet Hughes met Chosen het niveau aan te tikken van zijn voorganger ben ik in mijn nopjes.

Volgens mij is Hughes een van de hardwerkendste muzikanten. Binnenkort 74 jaar oud en nog steeds zo productief als maar kan. Petje af daarvoor. De drie al vrijgegeven nummers, Voice in My Head, Chosen en Into the Fade klinken prima. Met name Into the Fade vind ik erg lekker
19 september ga ik hem zien in Maastricht. Nu maar hopen dat Hughes niet teveel Purple nummers gaat spelen. Die ben ik inmiddels wel moe gehoord.

iggy, wat zeg je nu toch weer?

Nix mis hoor met Purple. Maar als ik naar een Hughes concert ga dan prefereer ik toch zijn solo nummers. Vandaar ik ook zijn tour met alleen maar Purple nummers bewust heb overgeslagen. Komt dan ook meer over als een verijdelde cover band.

Dan zijn wij het eens met elkaar.

Wat vindt jij overigens van Hughes solo ?

Ik heb alleen zijn album "Addiction" in mijn bezit. Dat vind ik een waanzinnig goed album. Andere albums van Glenn ooit geleend uit de Centrale Bibliotheek in Rotterdam.

Ik vond een concert van Glenn Hughes die alleen Deep Purple speelt ook niet aanlokkelijk. Maar commercieel gezien waarschijnlijk goed om te doen, de mensen vinden het prachtig. Geef mij maar een combinatie van zijn solowerk, Hughes/Thrall, trapeze en een enkele paar Deep Purple klassieker ertussen (dit doet hij de komende tour weer wel). Hij heeft zelf in 1995 al gezegd dat hij geen Deep Purple meer wilt brengen op het podium. Maar dat voornemen heeft hij snel los moeten laten....

Een prachtig interview van Phil Aston van Now Spinning met Glenn Hughes over Chosen en de mens en zijn verhaal erachter > klikkerdeklik voor een gesprek van mens tot mens van een half uur.

Spoiler in reactie op het bericht van BlauweVla: in zijn huidige set zit nog maar één nummer van Purple.

De wat oudere liefhebbers van Hughes gaan los op Burn en You Keep On Moving. Het werk van Hughes met Purple. Niet dat dit als een molensteen om zijn nek hangt, maar misschien wordt dit ook wel door een deel van het publiek in de zalen verwacht.

Met name het Deep Purple album "Burn", met medewerking van Glenn Hughes en David Coverdale, is natuurlijk ijzersterk. Als Glenn een nummer als "Sale Away" of "Might Just Take Your Life" ten gehore zou brengen zou ik als "Glenn Hughes concert bezoeker" heel erg gelukkig worden.
Ik begrijp van Iggy dat Glenn Hughes op 19 september een optreden geeft in Maastricht? Ik heb er wel een twee uur durende autorit voor over om daar bij te zijn. Maar eens even in de agenda kijken.

Uiteraard wordt dit verwacht, dat vind ik niet raar. Ikzelf vind het ook goed om live te horen. Ik heb door neus en lippen door toch wel in interviews vaak gehoord van Hughes dat hij gemengde gevoelens heeft over zijn Deep Purple connectie. Hij heeft er zijn doorbraak aan te danken. Al beweerd hijzelf dat Trapeze op het punt van doorbreken stond toen hij die band verliet voor Deep Purple. Ieder zijn ding maar ik vind een carrière overzicht tijdens een Glenn Hughes concert het meest interessant. Ik ben tijdens concerten net zo onder de indruk geweest van "First Step of Love" of de vet rockende live uitvoering van "Orion" als van de "Deep Purple" klassiekers.

Je bent natuurlijk van harte welkom de 19e in Maastricht. Zeker als je boyke Iggy overlaad met gratis bier.
Maar 3 september speelt Hughes ook in Zoetermeer en 20 september in Nijmegen. Waarschijnlijk is dat korter bij huis.

3 september in Zoetermeer is idd dè perfecte optie!

Twee nieuwe songs mogen aanhoren tot nu toe, namelijk: Chosen en Into the Fade. Het zijn degelijke nummers, maar ik moet bekennen dat ik niet van de sokken wordt geblazen.
Dat was destijds wel het geval met Resonate; Heavy deed zijn titel eer aan, wat een power en energie.
Hopelijk weet Hughes mij met het overige songmateriaal van Chosen wel volledig te overtuigen.

Negen jaar hebben we moeten wachten op een nieuwe soloworp van Hughes.
Resonate blijf ik nog steeds een prima album vinden in het oeuvre van de man met een bijzondere levenswandel.
Wat voor plaat is Chosen als je het afzet tegen de bij vlagen energieke en venijnige voorganger.
In principe ligt deze worp in het verlengde van zijn voorganger hoewel de Brit wat minder fel van leer trekt dan op Resonate.
Het songmateriaal is iets minder to the point dan we gewend zijn van Hughes, noem het slepender of simpelweg meer ruimte nemend om een song te laten gedijen.
Heal en Come and Go vormen hier voorbeelden van.
Het blijft verbazingwekkend hoe de stembanden van Glenn geen enkele schade lijken te ondervinden van de jaren die gaan 'tellen'. Hij blijft een geweldenaar achter de microfoon.
Liefhebbers van Hughes kunnen deze plaat blindelings aanschaffen, grenzen worden niet meer opgezocht, de funk blijft grotendeels achterwege, goed gecomponeerde songs, zo weggelopen uit de jaren 70 is wat je ervoor terugkrijgt. Knap gedaan.

@ milesdavisjr: Het blijft verbazingwekkend hoe de stembanden van Glenn geen enkele schade lijken te ondervinden van de jaren die gaan 'tellen'. Hij blijft een geweldenaar achter de microfoon.
Dat kun je ook zeggen van Gino Vannelli ( jaartje jonger dan Glenn)

Allicht, maar doe mij Glenn Hughes maar. Wat een klasbak!

Hughes spot bijna met de natuurwetten. Zeker nu hij het gegil de laatste jaren - al dan niet gedwongen - steeds meer achterwege laat, ligt de nadruk op zijn inhoud en power.
Ik blijf het verbazingwekkend vinden voor een man met zijn levenswandel.

Nu ik over twee weken van mijn WAO ga genieten wordt het tijd voor een terugblik in het verleden. Daar maakte Deep Purple absoluut deel van uit. Weliswaar heb ik vooral de Ian Gillan periode vanuit mijn pubertijd meegekregen, maar met een half oor ook het tijdperk van Glenn Hughes.

De hardrock kwam wat op een zijspoor te staan, maar de laatste paar maanden komt die oude liefde weer meer boven drijven. Dus dit album maar eens opgepikt. En dat blijkt verrassend fris te klinken. Geen spoor van slijtage maar wel met een retro sound.

Het album smaakt naar meer. Wat zoveel betekent als een inhaalslag van 15 GH albums. behalve zo te zien zijn kerstalbum uit het jaar 2000. Of dat gaat lukken is echter de vraag.

Over dit album alleen maar positieve woorden. De opener is even warm draaien maar daarna volgen stuk voor stuk hardrock nummers die allemaal herkenbaar maar vooral vertrouwd klinken. Een van de betere albums voor een artiest met zo'n lange staat van dienst. Chapeau.

Het is geen WAO maar AOW, maar dit terzijde. Ikzelf geniet sinds 12 augustus van mijn AOW en pensioen. Aangezien ik een omvangrijke lp en cd verzameling bezit heb ik nu tijd om al die in tijden niet gedraaide albums te beluisteren.
Dat ik Deep Purple liefhebber ben is denk ik wel bekend. Zanger en bassist Glenn Hughes heeft mee gewerkt aan drie studio albums van de beste rockband allertijden. Solo ben ik Glenn ook altijd blijven volgen. Nu is er dan het album "Chosen". Via de stream heb ik al het e.e.a. gehoord. Een goed en degelijk rockalbum. Ik ga er als gepensioneerde man lekker van genieten.

Hoewel dat voor mij nog enige tijd op zich laat wachten kan ik mij goed voorstellen dat er genoeg muziek op je zit te wachten, om het bekende zwarte gat bij je AOW te omzeilen.
Het lijkt mij prettig om zonder 'verplichtingen' ongelimiteerd te kunnen genieten van je muziekbibliotheek.

Chosen is een album die rijpheid ademt, een plaat waar de ervaring van Hughes werkelijk vanaf spat.
Het songmateriaal is absoluut niet verrassend of enorm inventief - Glenn is altijd al meer een volger geweest dan een vernieuwend muzikant - maar dat is in dit geval niet erg.

Het zijn de kleine details die mij opvallen, zoals de zoemende bas van Hughes in het intro van de titeltrack, een subtiel maar fijn element.
De venijnige zanglijnen in My Alibi vallen ook in positieve zin op, het geeft tevens aan wat een geweldige paar stembanden de Brit heeft.
Ik heb het al eerder gememoreerd maar Hughes tart met zijn vocale kunnen de natuurwetten, en dat voor een muzikant met zijn levenswandel.

Is dan alles even goed en sterk?
Het is jammer dat veel songs net te lang worden uitgesmeerd, weliswaar steken ze allemaal heel degelijk in elkaar, maar niet alles is even gevarieerd.
Glenn laat zijn adoratie voor Stevie Wonder en het Motown genre achterwege, echter dergelijke elementen kon ik altijd wel waarderen, het kwam de afwisseling ten goede.
Nu heb ik af en toe moeite om mijn aandacht er tegen het einde bij te houden.

Desalniettemin is Chosen een prima plaat, een schijf als een goede fles wijn, niet 1 met een kenmerkende of afwijkende smaak, maar meer wijn waar je regelmatig naar teruggrijpt omdat het nooit teleurstelt.
Chosen vormt een fraaie aanvulling op het uitdijende oeuvre van Glenn.

Je hebt gelijk. Ik ga de AOW in. WAO heb ik ook gehad een tijdje vandaar de verschrijving. Maar dit is een prima album inderdaad. Met tegen het einde ook nog de fijne ballad Come and Go.

Een beetje een Hughes/ Thrall album. Met die Deense gitarist haalt Glenn wederom een klasbak in huis!!!

Ik heb een vijftal solo-CD's van Glenn Hughes in huis, maar die dateren allemaal van wat langer geleden (Soul mover is de meest recente). Deze uit nieuwsgierigheid eens beluisterd en bevalt zowaar erg goed. Zangtechnisch heeft de man ondanks het klimmen der jaren nauwelijks ingeleverd, onvoorstelbaar. Goede nummers en dito uitvoeringen, en ook nog eens een aangename productie, iets wat ik anno 2025 meer en meer een uitzondering ga vinden.

Best mogelijk dat dit een nieuwe fysieke aanschaf wordt. En dan is het te hopen dat hij in een jewelcase-versie leverbaar is, want ik word eerlijk gezegd vrij moedeloos van die hopeloze kartonnetjes waar ik de laatste jaren in toenemende mate mee geconfronteerd word...

EDIT: hè, gelukkig!

Prima plaat van Glenn.
Hij klinkt vertrouwd. Zijn stem heeft nauwelijks ingeboet door de jaren. Klinkt als een klok!
Daarbij bromt zijn bas regelmatig lekker prominent.
Kortom weer een lekkere hardrock plaat met funk en r&b invloeden waar ome Glenn sinds zijn tijd in Deep Purple al patent op heeft.
Shappoo mr. Hughes!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het is al vaak gezegd, maar de vorm waarin Glenn Hughes vocaal nog steeds verkeert is ongelofelijk. Zeker als je bedenkt dat de beste man in de jaren '70 en '80 er niet bepaald een gezonde leefstijl op nahield. Hij geeft zijn generatiegenoten in ieder geval het nakijken.

Ook muzikaal komt Hughes nog steeds uitstekend voor de dag. Chosen is weer een lekkere rockplaat geworden waarop Hughes zijn kunnen etaleert. Geen hele spannende nummers, maar een lekker plaat voor tijdens een auto- of fietsrit.

Score: 74/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Chosen is met name heel degelijk en dat is zonder negatieve ondertoon.
Alle songs steken gedegen in elkaar, en de plaat telt een fijne balans.
Hughes doet niks nieuws, de funkinvloeden heeft hij ditmaal redelijk ingeperkt - wat ik persoonlijk wel jammer vindt - maar met Chosen is weinig mis.
Het album behoort niet tot zijn beste platen maar onderhoudend is het allemaal wel.

Vorige maand meldden kort na elkaar twee zangers uit de historie van Deep Purple ermee te gaan stoppen. David Coverdale met onmiddellijke ingang wegens falende stembanden en Ian Gillan doet nog één tournee met Purple, waar diens toenemende gezichtsbeperking hem kennelijk zal dwingen daarna een punt achter zijn carrière te zetten.
Glenn Hughes was tweede zanger bij Purple in de dagen met Coverdale. Hij is ondanks diens voorbije drugsverslavingen echter nog altijd zeer actief én beschikt over lenige stembanden. Ik ben niet 's mans grootste fan, had altijd moeite met diens funkkant, die zich vocaal uitte in gilletjes en ad libs. Als ik dan lees dat dat aspect hier ontbreekt, raak ik echter geïnteresseerd.

Chosen biedt inderdaad robuuste hardrock, waar zijn stem, riffs en ander gitaarwerk plus een ronkend basgeluid samengaan. Daarbij geniet ik vooral van de melodieën in opener Voice in My Head, titellied Chosen dat ingetogen en stevige delen kent, Heal heeft een pakkende melodielijn en riff, In the Golden heeft een onverwacht fel start en slot, met tussendoor een slepende groove. Daarna treedt bij mij een verzadiging op en word ik nergens echt bij de lurven gepakt, terwijl het niveau nergens is gezakt. Ligt dat aan mij?
Producer en gitarist is de Deen Søren Andersen, die niet uit is op lange solo's maar wél in dienste van de composities speelt. Toch had ik wel iets meer spetterend gitaarwerk willen horen.

Chosen is minimaal degelijk met soms wat extra's; voor de pure rocker waarschijnlijk meer dan dat. De sfeer van feel-good maakt dat ik er uiteindelijk een 7 aan geef.

Chosen is inderdaad degelijk en het songmateriaal is gedegen. De ervaring en zelfverzekerdheid spat van dit schijfje af.
Echter klinkt de schijf ook wat minder spetterend in vergelijking met voorganger Resonate. Die plaat was fris, schopte bij vlagen flink kont en knalde de huiskamer in.
Dat gegeven maakt niet Chosen niet direct veel minder maar ik grijp wel veel sneller terug naar de voorganger.