Curtis Harding - Departures & Arrivals: Adventures of Captain Curt (2025)

Benieuwd naar dit album. De vrijgegeven nummers klinken op eerste gehoor oké. Live geen beste reputatie, maar zijn albums vind ik fijn.

Klopt, live is dit heerschap hoogst onvriendelijk, maar zijn studiowerk is niet perse slecht.
Ik hoorde True Love Can't Be blind toevallig op een playlist voorbij komen en werd wel getriggerd door de fijne vibe van het nummer. Snel opgezocht en toen bleek het Harding te zijn. Ik ga dit album toch maar een kans geven in september.

Benieuwd hoeveel er de gang naar TiVre aandurven in november. Dit keer sla ik nog even over.

Mij ook niet gezien, ook al kreeg ik geld toe. Mijn meest onbevredigende concert ervaring wil ik niet nog eens dunnetjes over doen.

Klinkt best lekker deze plaat! Hulde aan Curtis. Ik was eigenlijk van plan nooit meer naar hem te luisteren na twee slechte concerten, maar deze nummers overtuigen wel. En als ik eerlijk ben: ik luister ook nog naar Van Morrison, terwijl hij live nou niet bepaald top is. Dus OK, deze gaat de komende dagen op de playlist, en wellicht komt de vinyl versie er dan ook nog eens.

Wat een goed album! Er staan echt een paar parels op zeg...
De vorige albums van Curtis kenden altijd wel wat hoogtepunten maar ook een hoop ronduit vervelende songs maar deze plaat is eigenlijk van begin tot einde gewoon goed. Het was even inkomen maar hoe vaker ik hem luister hoe beter ik hem ga vinden. Voorlopig vier sterren maar dat kan nog meer worden...

Van Morrison live niet top? Het kan een brombeer zijn, maar ik heb toch wel een mooi en goed concert gezien. Nou was dat wel een jaar of 20 terug, dus mogelijk heeft hij er heden ten dage geen zin meer in?

Nog niwt aan dit album toe gekomen door mijn vakantie; luxe probleem.

Zwaagje, ik heb Van vroeger ook in goede doen gezien, maar zijn concert afgelopen zomer in Groningen vond ik niks. Een soort coverband waar hij zelf in speelde. Sorry, beetje off-topic dit.. terug naar de heer Curtis Harding.

Een paar luisterbeurten verder en ik vind het een prima album. Keerzijde wat mij betreft: er staan ook geen echte uitschieters op; het is allemaal vrij vlak.
Ik wacht nog even met stemmen, misschien moet het album nog beklijven.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Curtis Harding - Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Curtis Harding - Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt
De Amerikaanse soulzanger Curtis Harding heeft de lat hoog gelegd met zijn vorige album, maar levert ook met Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt weer een fraai georkestreerd album met grootse zang af

Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt is alweer het vierde album van de Amerikaanse soulzanger Curtis Harding, die op zijn debuutalbum nog vooral leunde op zijn soulstem, maar op de twee albums die volgden ook profiteerde van een zeer fraaie productie. De Amerikaanse muzikant produceerde het deze week verschenen Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt zelf, maar het album klinkt net zo goed als zijn voorgangers. Curtis Harding kan overweg met invloeden uit de neo-soul van het moment, maar dompelt zich ook graag onder in de soulmuziek uit de jaren 60 en 70. Het klinkt allemaal geweldig, mede door de heerlijke soulstem van de muzikant uit Atlanta, Georgia.

Curtis Harding werd in de Verenigde Staten in 2014 warm onthaald als een zeer talentvolle soulzanger, maar in Europa moesten we in eerste instantie niet zoveel hebben van een volgende grote soulzanger in de dop. Uiteindelijk was er ook in Europa geen houden aan en vielen we ook hier voor de soepele soulstem van de Amerikaanse muzikant.

Het was de stem van Curtis Harding die van Soul Power een prima album maakte, maar in muzikaal opzicht schoot het wat mij betreft nog wat teveel kanten op. Op het met producer Danger Mouse gemaakte Face Your Fear uit 2017 viel echter alles op zijn plek. Curtis Harding schakelde op zijn tweede album makkelijk tussen vintage soul uit de jaren 60 en 70 en neo-soul van recentere datum. Het album klonk in muzikaal opzicht interessanter dan de andere vintage soul en neo-soul albums van dat moment en iedereen die op basis van het debuutalbum nog twijfelde over de vocale prestaties van Curtis Harding werd door Face Your Fear alsnog overtuigd.

De Amerikaanse muzikant koos voor zijn derde album toch wel wat opvallend voor Sam Cohen als producer, maar met If Words Were Flowers bevestigde Curtis Harding zijn status en maakte hij wat mij betreft het beste soulalbum van 2021. Dat laatste was overigens mede de verdienste van de fraaie productie van Sam Cohen, die invloeden uit een aantal decennia soul op fraaie wijze aan elkaar wist te smeden.

Deze week is een nieuw album verschenen van Curtis Harding, die inmiddels ook bekend staat als een nogal onaangename podiumpersoonlijkheid. Dat laatste heb ik zelf nog niet ervaren, waardoor ik toch weer met hoge verwachtingen begon aan Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt.

Op zijn vierde album gaat Curtis Harding grotendeels verder waar zijn vorige albums ophielden. Ook Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt klinkt afwisselend als een soulalbum uit een ver verleden of een neo-soul album uit het heden. De balans slaat ook dit keer door naar de soulmuziek uit het verleden, wat alles te maken heeft met het rijk georkestreerde soulgeluid, dat herinnert aan legendarische albums van onder andere Marvin Gaye en naamgenoot Curtis Mayfield.

De muzikant uit Atlanta, Georgia, had dit keer geen behoefte aan een producer en nam de productie van zijn vierde album zelf voor zijn rekening. Dat leek me op voorhand een riskante of zelfs overmoedige stap, maar het pakt verrassend goed uit. Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt klinkt net als zijn voorgangers bijzonder aangenaam met een geluid vol echo’s uit het verleden, maar ook voldoende invloeden uit het heden.

Het warme en soms kosmische soulgeluid op het album, dat werd georkestreerd door ene Steve Hackman, biedt een fraaie basis voor de stem van Curtis Harding en die klinkt ook op Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt weer prachtig. De Amerikaanse muzikant laat ook op zijn vierde albums weer horen dat hij moet worden gerekend tot de beste soulzangers van dit moment en het is gelukkig een soulzanger die niet verliefd is op eindeloze stembuigingen.

Ik ben er nog niet uit of ik Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt beter vind dan voorganger If Words Were Flowers, dat in alle opzichten de weg heeft geplaveid voor het nieuwe album, maar het is absoluut een uitstekend album en zeker een van de betere soulalbums van 2025. Later dit jaar staat Curtis Harding in TivoliVredenburg, voor wie het aandurft. Erwin Zijleman

Curtis Harding is terug in topvorm. Ik hoor wel degelijk een paar uitschieters op deze plaat, zoals There She Goes, Out in the Black & Time. Een minder nummer heb ik niet gehoord.

Een aanrader voor vinyl liefhebbers is deze fraaie LP:

Curtis Harding: Departures & Arrivals: Adventures Of Captain Curt (Limited German Exclusive Edition) (Strawberry Milkshake Vinyl) (LP) – jpc.de

Na een paar keer luisteren ben ik ook wel een beetje uitgeluisterd. Het klinkt allemaal lekker, maar ook wel een beetje te smooth. De nummers springen er niet uit. Uiteindelijk toch een beetje saaie avonturen van kapitein Curt.

Ik kan mij voorstellen dat There She Goes positief is opgevallen bij verschillende mensen die nog niet bekend waren met Curtis Harding. Het nummer kreeg bij de NPO-zenders en bijv Veronica de nodige aandacht. En terecht. Het is een heerlijk nummer.

Zodoende begin ik dus ook aan mijn eerste album van Curtis Harding. Het prijsnummer krijg je direct al. Out In The Black is ook een mooi ingetogen nummer. Dan wordt het geheel wat makker, met ook nog een frapant Chipmunk plaatje onder de naam Hard As Stone. Zo'n stemvervormer komt op Felt It Inside ook nog om de hoek kijken. Dat zijn wat mij betreft dan ook slechts de enige 2 minpunten van het album. Verder een OK soulplaat met 2 echte uitschieters die je in het begin al tegenkomt. Het tweeluik aan het eind mag er ook zeker zijn, maar tegen die tijd is voor mij de magie al aardig weg.

Toch nog een kaartje gescoord via Ticketswap. Het is hier in Utrecht, dus ik waag het erop. Ook omdat ik dit nieuwste album erg goed vind.

Ik ben eigenlijk wel oprecht benieuwd eigenlijk hoe hij het er live vanaf brengt? Zou fijn zijn als hij wat sympathieker over zou komen live, maar ik vind destijds (toen ik hem live zag) zijn band ook heel anoniem en van weinig samenspel waarbij je de muzikanten onderling ook echt ziet connecten was zeker geen sprake.

Ik laat het weten. Hopelijk is het dit keer wel beter!

En hoe was ie?

Oh verdraaid: dat zou ik hier melden.

Het was dit keer erg goed. Curtis had er zin in, zong goed en praatte met het publiek. Zijn band speelde nu retestrak en met plezier. Kortom, een geslaagd funky concert.

Oh wat is fijn. Hij komt ook op best kept Secret geloof ik. Dan is de gok minder moeilijk te maken op zo'n festival, maar jouw goede indruk neem ik hierin ook zeker mee!

Ik zag het, op vrijdag komt ook Jack White die ik dit jaar ook in TivoliVredenburg 2x zag schitteren.

Ja Jack White, Gorillaz en Nick Cave met zn slechte zaadjes staan allemaal zeker op het programma!

Album nummer vier van Curtis Harding. De vorige drie vond ik zelf allemaal erg fijn, dus dan is de stap naar de plaat een logische. En dat wordt niet gelogenstraft met de mooie rijke opener of het opvolgende en wat timide Out in the Black. Harding zet dit album vooral een algehele sfeersetting neer. Zo’n plaat die conceptueel werkt, een plaat die je vooral als één geheel moet luisteren in plaats van voor de losse nummers. Luister maar eens naar Bahn Me of het goede energie bevattende Time (misschien wel het sterkste nummer van de plaat). Alles staat in dienst voor een totaal sfeer. Natuurlijk met hier een daar wat nuances. Zo is er disco op The Power (Chic-gitaartje?), lekker wat groove op True Love Can’t Be Blind, het rijke I’m With You of het dromerige Felt It Inside. The Winter Soldier is lekker relaxed en de afsluiter brengt ontspannen vibes richting het einde. Lekker plaatje weer van Harding en beter ook dan zijn vorige plaat. Het nestelt zich als het ware bij de eerste twee.