Arjuna Oakes - While I'm Distracted (2025)

Arjuna Oakes, afkomstig uit Nieuw-Zeeland, werkzaam in Londen, heeft al wat EP's gemaakt. Volgens hem waren die nodig om uit te zoeken wat wel en niet werkte om zo aan een debuut album te beginnen, en dat is er nu in de vorm van While I'm Distracted.

Mijn eerste gedachte was: José James. Dat is niet heel vreemd omdat ook Arjuna soul met jazz vermengt, maar hij gaat soms een stapje verder door elektronische elementen toe te voegen (en dan krijg ik een soort gevoel dat ik ook bij het Franse duo Air heb).

Het album is een zoektocht naar kwetsbaarheid in een harde wereld en behandelt thema's als zoeken naar je identiteit, depressie, verlies van onschuld en hoop. Thema's die uiteraard wel vaker aan bod komen bij artiesten.

Wat ik vooral fijn vind aan dit album is de heerlijke flow die telkens scherpe randjes krijgt om het allemaal wat spannender te maken. Jazz, soul r&b, electronica...... het komt allemaal voorbij.

Een zeer aangename verrassing wat mij betreft en hier is zeker meer publiek voor te vinden.
Voer voor liefhebbers van José James (de soul-jazz fusie), D'Angelo (de neo-soul grooves en organische ritmes), RY X (de dromerige, sferische productie en gevoelige vocalen), Bon Iver (de elektronische lagen en het gevoel van eenzaamheid / introspectie), Air (de sfeervolle, trage grooves), Maxwell (de neo-soul connectie) en in mindere mate Prince.

While I'm Distracted | Arjuna Oakes - arjunaoakes.bandcamp.com

De nieuw-Zeelandse Arjuna Oakes werd mij ooit aangeraden, waarbij andere artiesten als José James als kader werden genoemd. We gaan het zien. Het start allemaal met een intro en dan horen we Nothing’s Gonna Fill You Up. Het is een sfeervol nummer, je hoort ook dat er goed over nagedacht is. Maar ergens beklijft het mij toch ook niet écht. No Joke had inderdaad zo van José James kunnen zijn. Had bijvoorbeeld op zijn album Blackmagic gepast. Catche Me is een rustige, sfeervolle song en heeft een loom karakter. Pocketful of Paranoia is een sterk opgebouwde song. Sfeervol en werkt echt ergens naartoe. Lay Low is weer een klein, gevoelig liedje. Before It’s All Over is experimenteler van aard en heeft hints van de muziek van Jamie Lidell. Dan duiken we even meer de jazz in op zowel The Love That I Feel als Motel. Via een interlude worden we naar het prima Get Me Some Grief geleid en via het toch wel wat saaie (duurt lang) I Am Alive naar het korte Caught. Maar de kwaliteit van de nummers van voor die interlude raakt Arjuna Oakes niet meer aan. Ook de laatste drie nummers vallen niet op in kwaliteit. Potentie? Zeker, maar de uitvoering is het nog niet helemaal voor mij.