Kathleen Edwards - Billionaire (2025)

Prachtig album. Ik las dat het (mede) geproduceerd is door Jason Isbell en dat hoor je denk ik vooral door het indringende maar warme gitaargeluid. Daar luister ik graag naar. De schitterende stem van Kathleen Edwards doet de rest. Zou ik graag live zien. En al helemaal sámen met Jason Isbell. Goed, ik blijf nog even dromen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kathleen Edwards - Billionaire - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kathleen Edwards - Billionaire
Kathleen Edwards leverde meer dan twintig jaar geleden een ware klassieker af met haar debuutalbum Failer, maar blijkt ook op haar deze week verschenen nieuwe album Billionaire weer uitstekend in vorm

Wanneer ik een lijstje moet maken met mijn favoriete rootsalbums van vrouwelijke muzikanten staat Failer van Kathleen Edwards daar zeker op. Ook de andere albums van de muzikante uit Ottawa zijn de moeite waard, maar het debuutalbum van Kathleen Edwards blijft toch een klasse apart. Met het deze week verschenen Billionaire komt de Canadese muzikante toch opeens dicht in de buurt. Samen met producers Jason Isbell en Gena Johnson keert Kathleen Edwards weer terug naar de rootsmuziek van Failer en het is rootsmuziek met weergaloos gitaarwerk van Jason Isbell. De alleen maar mooier geworden stem van Kathleen Edwards en haar aansprekende songs maken het feestje compleet.

De Canadese singer-songwriter Kathleen Edwards debuteerde in de eerste weken van 2003 met het album Failer. Het is een album dat me vrijwel onmiddellijk dierbaar was en nog altijd is. Het is een album met geweldige songs, met gitaar georiënteerd rootsmuziek die staat als een huis en met een stem die tien songs lang het oor streelt. Failer is wat mij betreft een van de beste rootsalbums van dit millennium, maar het is ook een album dat voor Kathleen Edwards niet te overtreffen en nauwelijks te benaderen bleek.

De muzikante uit Ottawa probeerde dat wel met Back To Me uit 2005, Asking For Flowers uit 2008 en Voyageur uit 2012. Alle drie prima rootsalbums, maar geen van allen zo memorabel als Failer. Het werd vervolgens stil rond Kathleen Edwards, maar in 2020 keerde ze terug met het wat meer pop georiënteerde en mede door de van Kacey Musgraves bekende Ian Fitchuk geproduceerde Total Freedom. Ik vond Total Freedom beter dan zijn drie voorgangers, maar het album bleef achter bij het onaantastbare Failer.

Met het deze week verschenen Billionaire komt Kathleen Edwards dichter in de buurt bij haar debuutalbum, want het nieuwe album van de Canadese muzikante heeft me zeer aangenaam verrast. Op Billionaire laat Kathleen Edwards de flirts met pop weer achter zich en kiest ze voor een gitaar georiënteerd rootsgeluid dat doet denken aan dat op Failer.

Het gitaarwerk klinkt direct vanaf de eerste track fantastisch en dit kan ook bijna niet anders, want niemand minder dan Jason Isbell tekent voor een groot deel van het gitaarwerk op het album. De Amerikaanse muzikant tekende ook voor de productie, die hij samen deed met studiotechnicus Gena Johnson, die misschien wat minder bekend is, maar stapels aansprekende rootsalbums heeft voorzien van een fantastisch geluid.

Ook Billionaire klinkt geweldig, maar dit is slechts een van de vele sterke punten van het album. Het bij vlagen lekker ruwe rootsgeluid klinkt onweerstaanbaar lekker, zeker als Jason Isbell er een vlammende gitaarsolo tegenaan gooit, maar ook de andere muzikanten op het album spelen fantastisch, met een speciale vermelding voor het orgelspel van Jen Gunderman.

Zussen Shelby Lynne en Allison Moorer duiken op in het achtergrondkoortje, maar ook Kathleen Edwards zingt prachtig en nog wat mooier dan op haar inmiddels meer dan twintig jaar oude debuutalbum. De Canadese muzikante schreef bovendien een serie fraaie songs, die ook al niet onder doen voor de songs op Failer.

Het is lastig om een net verschenen album te vergelijken met een 22 jaar oude klassieker, maar Kathleen Edwards komt voor het eerst aardig in de buurt van haar onaantastbaar geachte debuutalbum. De samenwerking met Jason Isbell blijkt een schot in de roos, want song na song is het gitaarwerk echt fantastisch, maar hetzelfde kan gezegd worden van de zang van Kathleen Edwards, die laat horen dat ze nog steeds in staat is om een zeer memorabel rootsalbum te maken.

Ik vond Total Freedom vijf jaar geleden echt een prima album, maar Billionaire is wat mij betreft van een duidelijk hoger niveau. Het zat Kathleen Edwards na de release van haar geweldige debuutalbum heel vaak niet mee, maar met Billionaire heeft ze een bijzonder sterke troef in handen. Een groter verrassing dit nieuwe album van Kathleen Edwards. Erwin Zijleman

Prachtig nieuw album. Iedere keer als ik haar teksten hoor vraag ik me af hoeveel exen ze eigenlijk heeft, of dat het meeste over één persoon gaat. In ieder geval is het beter om te zorgen dat je niet in dat lijstje komt, je rare gedrag ligt snel op straat, haha.

Ik zie dat erwinz de eerste plaat van haar het sterkst vind. Ik heb zelf een enorme voorkeur voor "Asking for flowers", maar dat was ook het eerste dat ik van haar hoorde (in een cd-winkel in San Diego, heb het album toen direct gekocht). Het zou heel fijn zijn als ze een keer naar Europa komt voor optredens, maar tot die tijd geniet ik volop van deze nieuwe. Jason Isbell gaf er natuurlijk een fijne slinger aan, maar het is voor mij vooral haar stem die ik zo ontzettend goed vind.

Een eerste kennismaking blijft je meestal het best bij. Ik vind al haar albums prachtig, maar een nieuwe ontdekking geeft net dat beetje extra.

Dat viel me bij eerdere albums ook al op; wat een venijn zit er in haar teksten. Eén ding is zeker.....ze is nog niet klaar met die mannen; het blijft haar voornaamste inspiratiebron.

Kom ik bij dit album......net als bij haar teksten zit er ook muzikaal niet veel ontwikkeling in. Het zit zeker goed in elkaar en er wordt prima gemusiceerd, maar ik mis ontwikkeling. Beetje meer van het zelfde.

wooooow, wat een overrompeling!! Na het redelijk flauwe Total Freedom staat ze er volledig terug met dit album. Haar stem klonk inderdaad nog nooit zo goed & krachtig. En daar zijn die fantastische instrumentale stukken weer, met Isbell's inbreng ook beter dan ooit: Need A Ride is waanzinnig mooi met dat orgel!
Ik volg je LittleBox, wat zou ik ze graag eens live bezigzien...

Even wat songs beluisterd, maar ik vind het nèt niet. Haar stem heeft een aangenaam timbre maar de songs missen spanning. Bij mijn 'steekproef' valt 't me met name op dat werkelijk niemand in de band de grenzen van zijn kunnen opzoekt - of ze zijn gewoon niet zo virtuoos. Ik ben dan niet zo te spreken over dat nieuwe album van Wolf Alice, maar daar probeert men dat tenminste wel. Hier tref je vooral kabbelende akkoordjes die niemand tegen het hoofd stoten, maar wat me steeds meer tegen gaat staan. De vloek van de moderne tijd: de sound moet aangenaam klinken, de rest doet niet ter zake. Middle of the road muziek, zo noemden we dit vroeger toch?

En dat terwijl ik nu net wil aangeven dat ik met terugwerkende kracht dit album meer waardeer.
De reden is dat ik nou juist vind dat het goede gitaarspel van Jason Isbell bijdraagt aan de urgentie van de songs en dat naast een glasheldere productie.
Dus kabbelende akkoordje en Middle of the road? Integendeel zou ik zeggen! De urgentie druipt er van af!
Enige wat me tegenstaat zijn de teksten die waarschijnlijk of alle exen gaan. Kom op meid......ligt het voor een deel niet aan jou?
Ik verhoog mijn stem!

Deels zijn we het eens: de productie en opnametechniek zijn uitmuntend, dus thumbs up voor de producer. Een goed voorbeeld (en tevens het enige nummer dat me werkelijk doet opveren) is Need a ride. Maar behalve dat hier iemand bezig is met gouden oortjes die heel goed weet 'wat werkt' lijkt het ironisch genoeg bedoeld om de aandacht van iets anders af te leiden. Namelijk dat de mevrouw met de mooie stem wel heel erg vlak zingt, niet echt in staat is emotie over te brengen en eigenlijk ook maar heel matige nummers schrijft. Ergens doet dit album me aan Lucinda Williams denken maar dan zonder inhoud en zeggingskracht. Kortom matig talent in cadeauverpakking.

Ik lees nu dat Jason Isbell hierbij betrokken is. Geen wonder dat ik het zo goed vind.

Wat een prachtplaat. Wat een stem. En heerlijk gitaarwerk, op de pittige nummers, alsof ik Neil Young's Crazy Horse, uit de tijd van Weld hoor. En dat Need a Ride, net als je denkt "nu weet ik het wel", komt dat orgel nog voor een ouderwets mooi einde zorgen. Pine is een geweldige afsluiter.

Heel mooi gedaan inderdaad; geweldig. En waar hoor je nog een orgel solo tegenwoordig.