Spin Doctors - Pocket Full of Kryptonite (1991)

Two princes vond ik fabuleus swingende single maar het album als geheel viel me toch tegen. Ik trek hem vrijwil nooit meer uit de kast.

Dit is zo'n plaat die af en toe weer een snaar boven komt en voor een frisse wind door muziekland zorgt.

Nu ik hem vandaag en gister weer een aantal keer de reveu heb laten passeren zijn er eigenlijk maar twee nummers die echt goed zijn, natuurlijk Two Princes en de andere is How Could You Want him (if you knew you could have me) Ik herriner me nog dat ik de tijds al niet snapte waarom ze dat nummer nooit op single uitgebracht hebben (ik geloof dat toen Little miss can't be wrong nog een single geweest is) 2*

Op z'n tijd is dit best een aardig plaatje. De typische US-rock valt bij mij goed in de smaak Two Princes is jeugdsentiment, maar ook Little Miss Can't Be Wrong is geweldig. Beide nummers lijken wel wat op elkaar trouwens. Maar niettemin een leuk album: 3 sterren.

Bij vlagen leuk maar meer ook echt niet.

Ik verhoog 'm naar 3,5, want ik begin 'm steeds leuker te vinden. Vooral Forty or Fifty, Two Princes, Little Miss... en How Cold You Want Him?

Mijn twee sterren zijn bij nader inzien ook wel war karig, ik verhoog naar 3*

Toendertijd nog mogen kopen voor 25 gulden
2,5 is niet te weinig, en niet teveel.

Dat laatste nummer Shinbone Alley / Hard to Exist. Is echt een geweldig nummer. Als al die nummers op deze plaat van dat niveau waren geweest had ik er 4,5 ster voor gegeven. Maar de rest is van een vrij matig niveau.

2,5 ster.

Ik ben hem nu aan het draaien en merk dat ik hem bij het stemmen flink heb onderschat. Van 3 naar 4 stemmen.

Het is echt een heerlijk funky album. Juist geen typische US-rock zoals ergens hierboven vermeld.

De singles Two princes en Little miss can't be wrong zullen bekend zijn, maar dit album heeft veel meer goede tracks. Het lang uitgesponnen Shinbone Alley / Hard to exist, het superfunky What time is it ?, het mooie How could you want him.

Ik ben blij dat dit album gisteren weer onder mijn aandacht kwam.

Door een zekere nieuwe user

Ik had wel verwacht dat hij zelf een berichtje bij zijn nummer 1 had geplaatst.

bij deze...mijn fav naast two princess is 'Refrigerator car'. De rare maatsoort (9/8) is te gek, heb ik mijn hoofd over lopen breken. Verder heerlijk album, lekker funky

2 princes

man, waarom komt die schijtplaat anno 2007 toch minstens 1 keer per dag voorbij op een of andere radiostation?

als die plaat al niet kapotgedraaid is door diezelfde stations, dan wel door eindeloos herhaal in mening commercial

de neus uit komt ie, en de rest van het gezelschap zal me worst weze

1 hitje heeft dit zootje gehad en dat ene hitje wordt nog steeds uitgebuit

bagger

Niet echt een mening over het album he?

Uitstekende band, snap de haat van veel mensen hier niet.
Trouwens de single Two Princes mag er ook wezen.

ik vind de ''het is commercieel dus het is kut'' beredenering, die veel mensen nog wel eens uit de kast trekken, ook nergens op slaan.

Was destijds lid van een cd club en moest wat bestellen. Vond 2 Princes goed en bij gebrek aan andere goede cd's deze besteld, niet wetende wat me te wachten stond. Vrolijke muziek, niet slecht, maar gewoon niet goed genoeg. Na een paar keer draaien heb je het gehad.

de toppers van deze cd zijn Two Princes en Little miss an't be wrong

Fantastische plaat. Het niveau van dit album heeft de band helaas niet meer geëvenaard.

Zijn de 2 hits, niet de toppers van dit album....

Er is onlangs een 20th Anniversary Edition uitgekomen van deze plaat met 17 extra tracks. Ook zal de band Dordrecht en Zoetermeer aan gaan en zal waarschijnlijk deze plaat (integraal?) gaan spelen.

Ik vraag me af hoe populair deze band nog is. Volgens mij werden ze in de eindejaarlijsten van 1991 al afgestempeld als onedayflies en het resultaat hier komt ook niet boven de 3 sterren.

Grappig dat zo'n band 20 jaar na dato nog steeds teert op 1 hit (en vooruit: Little Miss heeft op nr 27 gestaan)

Persoonlijk vind ik "Pocket Full of Kryptonite" een van de beste albums van de jaren 90 en behoort hij dan ook tot mijn favorieten. De lage score hier verbaast mij dan ook behoorlijk en ben ik het er dus ook niet mee eens. Smaken verschillen uiteraard, maar in dit geval sterkt het mij in de overtuiging van dit album. "Pocket Full of Kryptonite" is meer dan alleen de wereldhit "Two Princess" en in mindere mate de single "Little Mis Can't Be Wrong". Dit album rockt en grooved de pannen van het dak. Die groove komt met name van het funkende basspel van Mark White. Mooie voorbeelden daarvan zijn "What Time Is It?", "Refrigerator Car" en het afsluitende "Shinbone Alley/Hard to Exist". Samen met drummer Aaron Comess zorgt White voor een fantastische ritmesectie. Het gitaarwerk van Eric Schenkmann is ook prima in orde. Mooie solo's en lekker ritmespel dat goed past in de funk van White. De stem van Chris Barron is uit duizenden herkenbaar. Onder de rock en funk schuilt de echte roots van Spin Doctors. De geest van de blues waart door de liedjes op "Pocket Full of Kryptonite" en maakt dit album voor mij behoorlijk onweerstaanbaar. Misschien guilty pleasure, maar Spin Doctors is zoveel meer dan de hit "Two Princess". Die ene hit heeft ervoor gezorgd dat de heren nooit meer een normale baan hoeven te aanvaarden, maar muzikaal doe je Spin Doctors daarmee veel te veel tekort. Heerlijk album!

Na dit vlammende betoog ga ik dit album binnenkort maar weer eens uit de kast halen. Ik had het idee dat het met de 2 bekende hits verder een totaal oninteressant album was. Ik heb hem toen een paar keer gedraaid en daarna nooit weer. Ik heb mijn stem een poosje terug maar weer weggehaald, omdat ik wel moet kunnen vertellen waarom ik een bepaald oordeel geef. Ik ben benieuwd hoe dit album tegenwoordig in mijn oren klinkt.

Zie ook zijn betoog hier dan: Spin Doctors - If the River Was Whiskey (2013). Het heeft in ieder geval mijn interesse gewekt.... en meteen maar de magnifieke homebelly groove live cd in de lade geduwd...

"Homebelly Groove" ga ik maar eens ontdekken dan. Die ken ik nog niet.

Als je die nog niet kent... zeker checken, erg fijn groovend en swingend live plaatje....

De eerste 3 zijn heerlijk funky, "Forty Or Fifty" is echt een verschrikkelijk saai en loom nummer.
More Than She Knows klinkt bluesy/country achtig, wel een grappig nummer maar ook niet geweldig goed of zo. 2 Princes is natuurlijk HET bekende nummer en naar mijn mening nog steeds een ge-wel-di-ge track...kan ik nog altijd op elk moment opzetten en denken "lekker nummer".
Off My Line is kwa gitaarspel lekker funky maar ik vind de zang niet zo tof.
How Could You Want Him is te saai en leunt teveel op het telkens wederkerend gitaar geluidje..
Shinbone Alley is dan ineens weer een super vet funky geluid...
Dit album voor mij is meer een introductie van het talent dat Spin Doctors zeker bezit, maar waar het er nog niet helemaal uit kwam.
3*

Het funkt, het rockt en het swingt als een malle. Bassist Mark White en drummer Aaron Comess leggen een solide basis waarover gitarist Erik Schenkman heerlijk los gaat. Maar die zang van Chris Barron hè, die staat me soms zo enorm tegen. Eigenlijk de zwakste schakel van een verder best wel leuke album. Maar ga hem niet vaak meer in de cd lade stoppen.

we hebben de afgelopen week de radio aan gehad en in die korte tijd heb ik ze grotendeels voorbij horen komen, I Knew You Were Waiting (For Me), It Must Have Been Love, Under the Bridge, Every Breath You Take... et cetera, je raadt 't al, ook weer Two Princes. Het is 2025, je zou zo langzamerhand verwachten dat al die nummers die in de 80s en 90s misdadig overplay kregen dat die zijn uitgewerkt, nou mispoes het blijft als een oneindige ketting doorgaan. Hoe zit het met al die andere muziek uit de jaren vijftig en zestig of de minder bekende singles? Gebruiken de kanalen dit als wapen? Of ben ik toevallig altijd en overal maar op de verkeerde tijd op het verkeerde moment???

Het begon in 1993 al op satire te lijken, er is niemand die iets anders kent van Spin Doctors behalve een handje harde kern van wie ik ga beweren dat ze hen pas kennen na hun daverende success. Dit album lag in AUGUSTUS 1991 reeds in de schappen, en niemand kon voorspellen, oh tracknummer zeven van het album zou met wat aandacht wel eens kunnen uitgroeien tot een wereldhit. In twee lange jaren ben je namelijk wel een heel stuk ouder. Ik beschouw het leven als een denkbeeldige tocht op een schip te midden van de oceaan, jij bent als luisteraar de passagier, het schip zijn de kanalen en het patrijspoortje dat je opent geeft toegang tot de wereld van de muziek die je kunt ontdekken. Hoe is het dan mogelijk, dat je telkens maar dezelfde nummers hoort om je heen?

two princes is er één van een ander kaliber. Niet te vergelijken met Shania Twain die ik in de 1998s zo veel hoorde dat ik zo giftig werd dat ik door gewapend glas kon rammen. Dat hield op een gegeven moment op, na dat die hype voorbij was heb ik haar [bijna] nooit meer gehoord. Flowers is er zo eentje die geen vergelijkbare schade meer kan uitrichten als Two Princes, want ten tijde van Two Princes heb ik nog een heel leven voor me, maar ik vraag me ook af met hoeveel pompuren mijn arme rikketik nog over heeft, hoe vaak ik Two Princes nog moet gaan aanhoren. Waarom kunnen kanalen nou eens niet wat anders draaien, is het zo dat er niks meer is dan een selectieve greep waar altijd uit gekozen moet worden? En wat het nog ietsje enger maakt, er zijn van die 15-jarige tiktok groentjes die denken leuk te zijn door iets als 'whats up' door hun filmpjes te draaien en surprise surprise het is ineens weer een influencerhit voor maanden net zoals murder on the dance floor vorig jaar.