Dimscûa - Dust Eater (2025)

Dank voor de nominatie in ons ontdekkingstopic Apollo; had ik niet willen missen => mooi album !

Dat het verlies van dierbaren prachtige kunst kan opleveren mag hier wel blijken. Dust Eater is een verkenning en vooral de ervaring van het verlies van dierbaren en alles wat daarbij komt kijken. En man oh man wat snijd dat hier diep zeg. Tekstueel worden op deze vier nummers krachtig het verlies en vooral de beleving die je ervaart verwoord. Niet alleen het gemis dat er is, maar ook de impact die het op je heeft. Het feit dat je alleen overblijft, je steun weg is, je liefde. Het gemis dat er is en de impact die het op ons heeft. De duisternis, de pijn en vooral het niet kunnen loslaten.

De teksten zijn aangrijpend maar komen voor mij ook griezelig dichtbij eigen ervaringen. Wat de beleving ervan alleen nog maar sterker en persoonlijker maakt.
Het verwerkingsproces gaat ook samen met een vorm van acceptatie. Het door kunnen (of moeten) gaan maar wel met de littekens van het verlies. Een wrange vorm van vrede die een rust geeft maar ook een constante herinnering is. Ook na vele jaren is zo'n verlies nooit volledig verwerkt.


Om het af te maken is het desolate, kille en harde muzikale landschap precies de juiste voor mij. De wanhoop, de pijn, het verdriet worden op deze manier enorm krachtig voelbaar gemaakt. En het uitschreeuwen van emoties heeft mij niet eerder zo diep geraakt. Waarbij het geheel prachtig samenkomt in het slotstuk On Being and Nothingness. De prachtig kalme sombere ambient intro geven een melancholische sfeer die een start vormt van de wrange acceptatie van alles. Maar de pijn is zeker niet weg en die knalt er dan ook krachtig in terug, een wond die nooit heelt en altijd voelbaar blijft. Om je uiteindelijk achter te laten met stilte. En eigenlijk is dat ook het enige dat kan volgen. Het is tijd voor rust, eventjes niets. De gedachten en herinneringen langs laten komen. De (weggestopte) emotie de vrijheid geven.
Pure stilte.
Eeuwige stilte.



Dust Eater gaat voor mij niet zonder de emotie, het verlies en de pijn. Het is een ervaring die vooral een immens diepe indruk achterlaat. En mij niet mee loslaat. Er zijn meer platen die mij wisten te raken, maar deze snijd elke keer steeds wat dieper.
Dank Apollo voor het delen in Maak Kennis met Metal. Dit zijn de platen die mij zo van muziek laten houden. Pure emotie.

Mooie openhartige review, legian! 'The Dusteater' en 'On Being and Nothingness' zijn werkelijk kippenvelnummers en steken voor mij persoonlijk wel boven de andere twee tracks uit. Alle voorkeursstemmen gaan tot nu toe ook uit naar deze twee parels zie ik. Mijn 4,0* doen geen recht aan hun kwaliteit, de cathartische afsluiter is misschien wel het beste nummer van heel 2025, dus verhoog ik mijn cijfer.

Deze plaat snijdt werkelijk door merg en been. Ik heb weinig toe te voegen aan de mooie bespreking van legian, mijn respect voor het zo vrijelijk delen van de gevoelens en emoties die deze plaat bij jou oproepen. Waar de Deense band Vægtløs vorig jaar mij met het album Aftryk wist te verpletteren met thematiek gecentreerd rond het verlies van een dierbare door kanker, zo pakt hier Dimscûa mij grandioos bij de strot door oncompromisloos en vol overgave de gierende emoties die komen kijken bij het verlies van een jongere familietelg muzikaal voor het voetlicht te brengen. Het krankzinnige The Dusteater en de meer dan briljante afsluiter steken wat mij betreft iets boven de rest uit, hoewel de kwaliteit over gehele linie natuurlijk unaniem hoog is. Ik verhoog ook mijn cijfer en ruim alvast een plekje in voor deze plaat in mijn jaarlijst.

Kan me geheel aansluiten bij Ate ABDrums
Prachtplaat deze!

Knaller

Deze stijgt snel in m'n eindejaarslijstje; heeft hetzelfde effect op mij als deze; op dit moment de aanvoerder van de lijst...

½* erbij !