Greg Perry - One for the Road (1975)

Wat er echt van deze plaat afspat is de muzikaliteit. In elke groef, elke punt, elke komma zit 100% muzikaliteit. Vind het net als tondeman een erg geslaagd album. Voor mij niet het beste ooit gemaakt, maar wel eentje die hoog in een toplijst zou komen te staan.

Lekker album met een rijke productie, zeker voor die tijd. Mooi een geheel als gezegd door tondeman en het luistert melodieus ook goed weg, zonder dat er voor mij een echte ´recht naar je hart´ topper op staat.

En misschien komt dát door net iets te weinig originaliteit. Arrangementjes zijn wel een beetje déjà vu zo hier en daar: Next Time I See You lijkt wel in de verte wat op I´ll Be Around van de Spinners en in The Boogie Man / Love Is Magic is - hoewel erg mooi op de plaat gezet als dubbelnummer - toch wel opzichtig geleend van Temptations´ Papa was a Rolling Stone. Geen harde kritiek want het blijven lekkere nummers. Aan het einde tenslotte blijkt Perry wel in staat tot een behoorlijk soeverein slotnummer, dat niet toevallig het tiitelnummer zal zijn.