Nation of Language - Dance Called Memory (2025)

Aii wat een tegenvaller. Na het fantastische eerste album en het goede tweede album is de lijn helaas verder naar beneden doorgezet. De nummers kunnen kwalitatief niet mee met de eerste twee albums. Waar is het fout gegaan? Saaie popsongs zonder enige pakkende melodien of teksten.

Zijn er ook positieve zaken aan het album? Naja, het eerste nummer is nog best te doen. En merk ook wel enige mate van vernieuwing. Silhouette is een song waarbij we niet alleen andere zang horen maar ook een andere stijl. Helaas, het album samenvattend is het een geen pakkend geheel. Ik grijp nog even naar het eerste album en de song The Wall & I heerlijk.

Je kunt je amper voorstellen dat men tegenwoordig naar de Koude Oorlog uit de jaren tachtig terugverlangt. Die tijd lijkt nu soms een aangenaam gevoel van veiligheid en saamhorigheid te bieden. Melancholische romantici die een hoopvol toekomstbeeld scheppen en daar veel kracht en winst uit halen. ‘I don’t wanna break my fall’, Ian Richard Devaney verwoordt het heel mooi in Can’t Face Another One, de openingstrack van Dance Called Memory, de vierde studioplaat van het New Yorkse Nation of Language.

Op voorganger Strange Disciple miste ik diepgang. Het was geen slechte plaat, het teerde alleen teveel op het wegverbredende werk van de synthpop-pioniers. Geen tijdmachine, maar liftmuziek die ergens halverwege blijft steken.

Ian Richard Devaney bezit een eentonig licht deprimerend stemgeluid, dat als het ware in de muzikale omlijsting vervaagt. De zanger cijfert zichzelf in de postpunk-leegte weg. Voorzichtig nemen de gitaren Can’t Face Another One voor hun rekening en dwingen ze de elektronica naar de achtergrond. Ian Richard Devaney omarmt een nieuwe dag, al is deze nog steeds regenachtig en grijs.

Het is de mind set achter Dance Called Memory: we dansen op het verleden, vieren het verleden, alleen dan met de hedendaagse inzichten. In Another Life bevestigt nogmaals dat je gedane zaken niet kan terugdraaien. Het is een leerzame geschiedenisles, zelfs foute beslissingen brengen je uiteindelijk verder. In die weerspiegelende schaduwdans uit het verleden, Silhouette, is daar ruimte voor. Een hoog donker postpunkgehalte dus, met het dromerige van Ian Richard Devaney die er een verhalende en diepere twist aan geeft. Het blijkt dat hij een betere zanger is dan wat hij tot nu toe heeft laten horen.

Nation Of Language wekt in het opzwepende Now That You’re Gone de indruk dat de drums echt ingespeeld en niet voorgeprogrammeerd zijn. I’m Not Ready for the Change opent de poort naar een lichte shoegazer noise variant. De veranderingen zijn nog voorzichtig en een beetje ontwenning, het is een prettig teken aan de wand dat Nation Of Language vooruitdenkt. I’m not ready for the change, maar het begin is er. Can You Reach Me leunt tegen de progrock en folk aan, en het afsluitende Nights of Weight is een meer dan fraaie ballad. Het lukt producer Nick Millhiser nog niet om het maximale uit het vat te halen. Nation Of Language heeft echter lang genoeg gerijpt, het daadwerkelijk consumeren mag beginnen.

Nation of Language - Dance Called Memory | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Deze band heeft een vreemde uitwerking op mij. Elke keer dat ik een nieuwe plaat van ze hoor, denk ik: 'ja ja, zo weten we het wel weer, jullie hebben vooraan in de klas gezeten bij de cursus vroege jaren tachtig synthpop voor gevorderden, dat weten jullie griezelig goed na te bootsen, haast niet van echt te onderscheiden.' Nou ja, dat denk ik dan zo ongeveer smalend tijdens het luisteren naar zo'n plaat, die ik dan toch maar steeds niet afzet aangezien het nu eenmaal lekker wegluistert en het toegegeven toch ook wel behoorlijk sterke liedjes zijn. Liedjes die aanvankelijk niet al teveel opvallen, maar al gauw diep onder je huid kruipen. Waardoor ik toch elke keer weer terug moet komen op die aanvankelijke scepsis, moet toegeven dat deze band wel degelijk aan dat vertrouwde recept iets volstrekt eigens weet toe te voegen, wat dat dan ook moge zijn. Met dit album heb ik dat nog aanzienlijk meer dan met de voorgangers. Ik hoor hierop ook wel iets meer andere invloeden naar voren komen, hier en daar een snufje shoegaze bijvoorbeeld. Deze band ontwikkelt zich op een subtiele en intrigerende manier. En wat een sterke melodieën zijn 't weer, die zalig blijven rondspoken in je hoofd. Dat Nation Of Language een bedrielijke band is, moge inmiddels wel duidelijk zijn. Met albums als dit blijf ik daar maar al te graag keer op keer intrappen.

Hou eens op met de zang met Mark Hollis te vergelijken. Dat is écht niet zo.