SPRINTS - All That Is Over (2025)

Eerste single is al weer tijdje uit; Descartes

De eerste draaibeurt laat een wat verveelde en trage indruk achter.
Het gif wat uit je speakers knalde van het debuut is nog maar sporadisch te vinden.

Letter to Self was een album dat er even lekker inhakte. Ik luister niet zo veel meer naar dit soort bands, maar dat album was op het juiste moment daar denk ik. Helaas dat het optreden in Rotown wat tegenviel omdat ze hun avond niet echt hadden denk ik.

De band shame zag ik ook ooit in Rotown en dat was ronduit geweldig en dat album pakte me ook in. Daarna verflauwde mijn aandacht snel. Ze konden mijn aandacht dus niet echt meer vasthouden (alhoewel ik hun laatste goed te pruimen vind).

Mijn gevoel zegt dat het met SPRINTS ook wel eens zo zou kunnen gaan: lekker pakkend debuut en daarna volgt wellicht de verflauwing. Maar daar hebben we eerst nog wel dit tweede album voor nodig om die conclusie te trekken.

En wat is de conclusie? Prima plaatje toch wel met vurige nummers als Descartes en Need als hoogtepunten, maar ook de wat meer afwijkende tracks als Beg of Something's Gonna Happen weten het boeiend te houden.

Ik denk dus dat ik nog even aangehaakt blijft bij SPRINTS, want All That Is Over bevalt me nog prima (met de vraag hier thuis of die takkeherrie, 'zijn dit soms die Pixies', afgezet kon worden).

De tweede overtuigt in zijn geheel. Een 'Literary Mind' effect zit er meer dan waarschijnlijk niet meer in, maar dat neemt niet weg dag All That Is Over een meer dan prima album is. De band weet een spanningsboog in nummers op te bouwen, die al dan niet tot ontlading komt en weet geweldig te rocken. Met Karla Chubb die al de mogelijkheden die haar stembereik bezit etaleert. En dan komt de samenzang met de heren nog. SPRINTS kan wel eens een blijvertje worden.

Vond de voorganger wel veel sterker hoor. Misschien het typische 2e album syndroom?

Juist ja, tweede album syndroom; D.w.z; Intenser, melo-dramatischer en overtreffend! Wat een trip!
Something gonna happen zie ik als absolute hoogtepunt van dit album

Nog een 2e keer draaien, maar nu lekker hard?

Of bedoel je: 'het 2e album is ook goed syndroom'?

Eerste indruk: sterke opvolger van het uitstekende debuut. Met prima nummers als Descartes, Beg & Something's Gonna Happen.

Goede review in Oor: Recensie: Sprints - All That Is Over - oor.nl

Haha, i see what u did there.
Misschien ben ik dit soort bandjes ook een beetje moe.
Maar vond de voorganger echt veel sterker. Hier staan maar weinig pakkende nummers op ook imo.

Ik krijg er juist energie van.

Ik twijfel.
Bovenstaande berichten snap ik allemaal wel. Als ik een eigen mening probeer te vormen denk ik dat ik het debuut vooral overrompelend vond en het daarom zo waardeerde, terwijl ik ook al een lange tijd niet meer zo van de harde herrie ben. Op deze plaat hoor ik echt goede bedoelingen, groei, variatie, maar omdat de rauwe energie grotendeels ontbreekt en de verrassing er wel af is blijft er voor mij niet zo heel veel over dan de gedachte: "knappe plaat". Ik zou een 4 geven als ik onpartijdig recensent was een 3 als het om een persoonlijke luisterervaring gaat.

Over dat fantastische debuut heen gaan is natuurlijk bijna onmogelijk maar wat een plaat vol haarzuivere bangers is dit ook weer. Ik vind het minus de opener en ballad helemaal te gek!

Vorig jaar maakte ik kennis met Sprints dankzij Letter to Self. Intense teksten van gitariste en zangeres Karla Chubb en veelal een aangename opbouw van zacht naar hard.

Anderhalf jaar verder is gitarist Colm O'Reilly vervangen door Zac Stephenson; ik herinner me de gitaristenwissel bij Editors, die destijds niet goed uitviel. Ik miste daar onstuimigheid en schurende randjes op de navolgende albums, al dacht het grote publiek daar anders over. Zou het hier wél goed gaan?

De eerste verrassing is dat All that Is Over stemmig begint met Abandon, in de sfeer van 1980 toen Thatcher regeerde; dan een akoestisch vervolg met To the Bone. Twee aangename nummers, maar met Descartes barst het alsnog los en de gitaarpartijen in Need huilen heul aangenaam.
In Beg ingetogen en heavy delen, Rage doet me minder, met Something's Gonna Happen is het weer raak en in Pieces strijden kracht en wanhoop om voorrang in zowel tekst als muziek.
Met Better dient melancholie zich aan en in de zang van Coming Alive klinkt veel, veel emotie in combinatie met de riff, intense drums en opnieuw wenende gitaar. Allemaal vrij korte nummers, totdat slotlied Desire tweemaal zo lang blijkt als de overige nummers, met bijna surfgitaren in het eerste deel. Uiteraard én gelukkig groeit dit uit tot een geluidsexplosie van het aangename soort met de passionele tekst "I wanna eat you alive", waarna een akoestisch slot de plaat afrondt.

Die teksten zijn hier en daar opmerkelijk. Hoeveel liedjes kennen we die zijn geïnspireerd door filosoof René Descartes (1596-1650)? "Vanity is the curse of culture, a cyanide for the soul". Ik denk aan menig persoon, al dan niet politicus, in de (sociale) media. Het dienen van zichzelf in plaats van de ander. Mevrouw Chubb heeft gelijk en over de hele linie blijft de muziek onverminderd fel, waarbij het "trucje" van ingetogen naar luid minder prominent aanwezig is.

Hierna keer ik terug naar March, een groep waarmee Sprints prima op één concertavond zou passen. Daar klinkt punk met de nodige andere rockinvloeden, bij Sprints wat postpunk wordt genoemd. Anders in aanpak, maar dankzij de frontvrouwen en het gevarieerde gitaarwerk zijn er de nodige overeenkomsten.

Een nummer wat maar beter en beter wordt door vaker draaien is Desire. Inmiddels aangevinkt als favoriet.

Desire doet mij trouwens denken aan the Velvet Underground. Misschien gaan ze in de toekomst meer die kant op?

Ik weet niet precies waarom, maar toch heeft SPRINTS me positief weten te verrassen met deze tweede worp. Ik ken de band al sinds de eerste EP's en hun debuut album was een sterke plaat waarmee ze terecht meer aandacht kregen. Toch raakte ze bij mij zelf een beetje uit beeld en had ik niet zoveel verwachtingen van hun tweede album. Misschien omdat ik niet zo goed wist hoe SPRINTS nog zou kunnen verrassen.

Met een nieuwe gitarist in de gelederen zijn ze gelukkig niet ineens radicaal een andere kant op gegaan, maar is de bekende sound ietsjes uitgebouwd. Het tempo is over het algemeen iets omlaag geschroefd maar daarvoor terug krijgen we veel meer onderhuidse spanningen, en dat staat SPRINTS goed. Gelukkig zijn er ook nog een paar nummers waar het gaspedaal wel lekker wordt ingedrukt zoals op bijvoorbeeld Need. Eigenlijk staat er geen nummer op waarbij ik denk 'mwah', dus het is weer een sterk album geworden. Net zoals op het debuut album sluiten ze ook deze af met een langer nummer die heerlijk word opgebouwd.

Comes Alive zou zo van Amyl kunnen zijn. Verder lekker album zonder uitschieters.
Something Gonna Happen, lijkt veel op Heavy.

Lekker stevig plaatje. Vooral de afsluiter Desire...jezusmina wat een mooie opbouw! Sterke opvolger en daarom gaat hij op de luisterlijst. Hun debuut LP vond ik al goed maar deze is wel wat rijker en gevarieerder is mijn eerste indruk.

Desire zullen ze wel mee finishen live, lijkt me.

Something gonna happen perfect idd maar Beg , Need, weergaloos allemaal weer.

Ik zie deze band onderhand echt wel als 1 van de grootste speerpunten om het geweldige en brede genre ‘alternatieve rock’ weer terug naar nieuwe generaties te brengen.

Een overdonderend postpunk debuut biedt geen garantie voor een aansluitend succesverhaal. Met het stevige Letter to Self houden Karla Chubb en haar mannen zich prima staande. Het publiek wil echter bloed zien en vraagt voor de opvolger het uiterste van SPRINTS. Door het massale kwantitatieve aanbod aan vanuit Dublin opererende punkbands moet je jezelf continu in the picture spelen. De Dublinaren hebben hierbij ook nog de pech dat ze een flinke klap moeten incasseren. Gitarist Colm O’Reilly verlaat de band en dat doet pijn. Je leeft samen naar een droom toe, jaagt deze na en vervolgens houdt het op.

Een dapper besluit van de gitarist wat zeker gerespecteerd wordt, maar hoe vervolgen we verder de weg? Deze pure noodzaak biedt SPRINTS de mogelijkheid om zichzelf te herdefiniëren. Het versterkt in ieder geval de hang naar vernieuwingsdrang. Met de komst van gitarist Zac Stephenson verandert er veel. De sound is veelzijdiger en dat doet het gezelschap goed. Wat hetzelfde blijft is de aanwezigheid van Gilla Band bassist Daniel Fox, die ook nu als producer actief is. Laten we zo het stellen, dat zijn handtekening onder een track als Need onmiskenbaar voelbaar is.

Waarom de kat in de gordijnen jagen, als je de gordijnen ook kan sluiten. Is Letter to Self nog een bermbom die direct frontale schade veroorzaakt, dan is All That Is Over de sluipmoordenaar welke zijn moment afwacht om net zo destructief toe te slaan. Het logge voorwerk van drummer Jack Callan in Abandon is hierbij de katalysator, het startsein. Het donkere Abandon vervreemdt zich van een wereld die niet meer eigen aanvoelt, omdat deze niet meer eigen is. De aarde huilt en we staan machteloos aan de zijlijn. Karla Chubb denkt na voordat ze een spervuur aan woorden loslaat. Dit is een tactische aanval waarmee ze eerst verantwoording aan haarzelf aflegt. Het koord is nog strakker gespannen. Geeft ze aan een commerciële zelfmoord toe, of blijft ze zich zichtbaar presenteren. Ze kiest bewust voor dat laatste.

To the Bone speelt met folky gitaarakkoorden en de soberheid van grijze postpunk leegte. Die leegte moet opnieuw opgevuld worden en verklaart het destructieve einde. Uiteindelijk ben je voor het eigen handelen aansprakelijk. Vanaf hier gaat SPRINTS weer ouderwets los. Dan komt de Descartes mokerslag pas echt hard binnen. Karla Chubb preekt voor eigen parochie en de groep aan volgelingen wordt alleen maar groter.

SPRINTS versterkt haar positie als liveband met meer evenwicht en rustpunten in haar sound. Rage is zompige grunge, Pieces opgefokte cyberpunk en Something’s Gonna Happen definieert SPRINTS volgens de vroegere postpunk begrippen. All That Is Over toont net zoveel variatie als de gedachtengang van een gemiddelde schizofreen.

Accepteren we dat anderen ons leven vergooien. Blijven we geloven dat genot synoniem aan pijn is. Vergiftigen we ons hart door paranoia of laten we dat orgaan bloeden om tegengas te bieden. De Better liefdesverklaring bevindt zich in het schijngebied, en klinkt als de perfecte toegankelijke single. All That Is Over is hoe dan ook veiliger dan de voorganger. Voor Karla Chubb biedt het een excuus om een afgestorven relatie met haar voormalige partner een plek te geven. Het is te eenvoudig om het mannelijke evenbeeld van de ellende de schuld te geven. Daar schuurt het wel, en daar bevinden zich de weerhaken.

Parkeren we die rocksterren ijdelheid om vanuit het intellect te handelen. De zeven hoofdzondes worden aangehaald en als boegbeeld gooit Karla Chubb haar vrouwelijkheid in de strijd. Geen wezen is zo zwak als de mens, en aan deze zwaktes dreigt men telkens weer ten onder te gaan. Het is de kunst om die energieke lading aan boosheid tot iets hoopvols om te buigen. Dus uiteindelijk komt het allemaal wel goed. Welnee, in het theatrale Spaans getinte mystieke Desire eindspel nemen de sirenes het over en brengen deze ons weer naar de realiteit terug. Of All That Is Over een paniekschreeuw of een geslaagde koerswijziging is zal de toekomst uitwijzen.

SPRINTS - All That Is Over | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com