March - Set Loose (2020)

Loud and proud, rock 'n' roll zoals het gespeeld moet worden. Zelf omschrijft March hun muziek als punk, in mijn oren is het véél méér dan dat. Maar zeker hárd.
Het zit 'm in de gevarieerde gitaarpartijen van Hermance van Dijk, die duidelijk meer luide genres in haar platenkast heeft staan. Het is genieten van haar licks, die in fraai contrast staan met de indringende rauwe van Floor van Zuilen, waar een hooligan jaloers op zou worden. En ondertussen knalt de energie de speakers uit.
Set Loose verscheen maart 2020 en in plaats van optredens waren daar covid-19 en een lockdown. De groep vertelt erover in dit interview met 3 voor 12. En dan te bedenken dat zelfs in het geval van dit studioalbum het zweet uit de speakers stroomt.

Tweede album van de groep, de debuut-EP niet meegerekend. Set Loose is even snel en intens, maar biedt iets meer variatie. Zo zingt Van Zuilen in Already Gone het eerste deel wat ingetogener en melodieuzer, maar de muziek is uptempo en al spoedig is de strot daar weer, waarna Fear of Roses er meteen vol inbeukt, dankzij het ritmetandem Jeroen Meeus (bas) en Thomas Frankhuijzen (drums).
In She's a Hurricane plotseling een langzame, doomachtige riff, mij herinnerend aan het debuut van Black Sabbath, zij het onmiskenbaar in de aanpak van March. Het bewijst de veelzijdigheid van Van Dijk, waar Van Zuilen met haar gouden stem volop van profiteert. Op 2/3 van het nummer is daar een versnelling die het adrenalinepeil nog verder doet oplopen naar de climax, gevolgd door het snelle Nothing Ever Really Dies. Beuken op z'n Motörheads met bovendien een onweerstaanbaar refrein: iets van punk houdt het zeker.

Favorieten kiezen is onmogelijk, zwakke composities kent Set Loose niet. Laat ik er drie noemen: Start Again met ook al zo'n heerlijk oorwurmrefrein, het boze Evil Kicks. Én slotlied The Surface, dat het album, net als op voorganger Stay Put gebeurde, iets kalmer afsluit.

In vergelijking daarmee is het qua zang op Set Loose een ietsiepietsie melodieuzer, met opnieuw muziek op een meestal hoog tempo. Liefhebbers van bijvoorbeeld Foo Fighters (hun stevige kant) en het Ierse Sprints of welke felle band dan ook worden hier vrolijk van. Strak geproduceerd dendert March als een geoliede rock 'n' rollmachine, met oor voor details en variatie. Vurig en betrokken als de vlammen en bloemen op de hoes.

Drie jaar later verscheen Get In.

Ik zal deze straks, op basis van wat je bij SPRINTS achterliet, eens een kans gunnen