Sef - Lieve Monsters (2025)

Wat vinden jullie hiervan? Zijn vorige album klonk strijdbaar, tegen alles wat mis is in de wereld. Deze plaat klinkt alsof hij zich overgeeft, alsof de stijd verloren is? Het ene moment voel ik heel erg met hem mee, het andere moment vindt ik het een beetje soft. Zware tijden! Ik had toch op iets meer punk (attitude) gehoopt, maar ja, ik heb makkelijk praten als stuurlui aan de wal.

In een interview heeft hij gezegd dat dit album over angst (reëel en irreëel) gaat. Dat is niet hetzelfde als niet meer strijdbaar zijn.

Nee, dat klopt. Bedankt voor de toevoeging. Misschien is het me iets te apathisch. Begrijpelijke emotie wel, daar niet van...

Indien hierboven gevraagd wordt naar een mening: fuck ja!

Indien niet: excuses, maar luister tóch nog maar eens...

Tijdje niet geluisterd, en ja hoor, nu komt 'ie wel binnen.
Misschien met de verkeerde verwachtingen voor gaan zitten de eerste keer.
My bad!

Knap hoe hij zijn ziel bloot geeft.

Ik vond zijn vorige album al heel tof, maar deze kant van Sef raakt nog meer. Teksten die gaan over irreële en reëele angsten en dan op gortdroge beats. Die tegenstelling werkt zo goed, alsof het allemaal niet meer uit maakt. Moegestreden het laatste feestje tegemoet, voordat we met zn allen ten onder gaan. Het is soms bijna een rave. Je ziet ze haast dansen die gen z'ers, met pupillen zo groot en met knarsende kaken, on de zorgen maar even niet te hoeven voelen. Geen huis kunnen kopen, natuur naar de klote geholpen en overal oorlog en opkomend fascisme. Voor altijd bang geweest...
Niemand vangt de tijdsgeest beter dan Sef.

Eerste paar luistersessies positief verrast met het open en frisse geluid dat Sef produceert en vertelt. Helaas is de houdbaarheidsdatum van korte duur en is het bij de 5e luistersessie vermoeiend om naar te luisteren. 3 tracks: Pacifist, Voor Alles Bang en Hel kom ik nog voor terug, de rest zijn skippers geworden.