Fleetwood Mac - Like Crying (2025)
Alternatieve titel: The Songs of Danny Kirwan
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Warner
-
Coming Your Way (3:45)
-
When You Say (4:32)
-
One Sunny Day (3:11)
-
Although the Sun Is Shining (2:25)
-
Without You (4:35)
-
My Dream (3:31)
-
Like Crying (2:25)
-
World in Harmony (3:26)
-
Station Man (5:51)
-
Jewel Eyed Judy (3:19)
-
Earl Gray (4:04)
-
Tell Me All the Things You Do (4:15)
-
Dragonfly (2:45)
-
Purple Dancer (5:40)
-
Woman of 1000 Years (5:24)
-
Sands of Time (7:20)
-
Sometimes (5:24)
-
Trinity [Mono Version] (4:07)
-
Child of Mine (5:27)
-
Sunny Side of Heaven (3:10)
-
Bare Trees (5:04)
-
Danny's Chant (3:18)
-
Dust (2:41)
2
geplaatst: 6 juli 2025, 15:27 uur
Op een gegeven ogenblik is er al zoveel uitgebracht van een band, zoveel verpakt, herpakt, geremasterd, akoestisch gemaakt, alle eerdere versies zijn aan albums toegevoegd. Je kunt van één album vijf LP's uitbrengen met alle remixen en live uitvoeringen. Wat kun je nog verzinnen.
Dat maakt deze verzamelaar zo interessant: daar was er nog helemaal geen van.
Ik had er zelf ooit één voor mezelf gemaakt maar dat telt natuurlijk niet.
De rol van Danny Kirwan binnen Fleetwood Mac was een lastige. Hij was een zeer gevoelige jongen, een jonge jongen eigenlijk, achttien toen hij door Peter Green werd gevraagd te komen spelen. Hij werd een Green protegé en sprak hoofdzakelijk alleen met Green. Het verhaal gaat dat hij vaak moest huilen als hij zijn eigen nummers moest spelen, vandaar vermoedelijk de titel, en liever trad hij helemaal niet op. Daar kon hij niet tegen.
Na het vertrek van Green (1970) bleef hij, tot en met het album Bare Trees (1972). Hij moest uiteindelijk door Mick Fleetwood worden ontslagen.
Maar de nummers die hij heeft geschreven, misschien dat hij er daardoor ook zelf zo emotioneel van werd, waren om door een ringetje te halen. Eén van mijn all-time favorieten van FM is bijvoorbeeld zijn nummer Dust, samen gezongen met Christine McVie. In de loop van die vier jaar veranderde zijn repertoire langzaam van pure blues tot meer blues rock en vervolgens werd het meer en meer op de Amerikaanse leest geschoeid.
Feitelijk zou hij de rol van Green moeten overnemen na diens vertrek. Peter Green was voor Kirwan een legende en de jonge gitarist was bereid te acteren en te seconderen in zijn schaduw, ondanks zijn eigen prachtige liedjes. Maar de leadrol was voor de jongen absoluut niet weggelegd en Fleetwood Mac haalde Bob Welch.
Beiden hebben samengespeeld op Future games en Bare Trees.
En Welch en Kirwan, mag snel worden geconcludeerd, dat was geen koppel. Kirwan had zware mentale problemen. Mick Fleetwood dacht dat hij interessant wilde zijn. Maar Kirwan wilde niet repeteren, liever niet de bühne op en sprak dus nu helemaal met niemand. Hij kreeg een feitelijk verwaarloosbare solocarrière in de jaren '70 met een drietal albums en is overleden in 2018.
Maar zijn werk voor Fleetwood Mac is natuurlijk onuitwisbaar en was nooit eerder prachtig op een rijtje gezet. Je ziet ook dat hij later meer is gaan schrijven. Zo te zien is er een chronologische volgorde aangehouden. De laatste vijf tracks zijn van Bare Trees, maar ik zie ook de losse single Dragonfly en het b-kantje Purple Dancer er tussen zitten.
Kirwan staat op de hoesfoto rechts van Christine McVie.
Het kan raar lopen in de muziek.
Dat maakt deze verzamelaar zo interessant: daar was er nog helemaal geen van.
Ik had er zelf ooit één voor mezelf gemaakt maar dat telt natuurlijk niet.
De rol van Danny Kirwan binnen Fleetwood Mac was een lastige. Hij was een zeer gevoelige jongen, een jonge jongen eigenlijk, achttien toen hij door Peter Green werd gevraagd te komen spelen. Hij werd een Green protegé en sprak hoofdzakelijk alleen met Green. Het verhaal gaat dat hij vaak moest huilen als hij zijn eigen nummers moest spelen, vandaar vermoedelijk de titel, en liever trad hij helemaal niet op. Daar kon hij niet tegen.
Na het vertrek van Green (1970) bleef hij, tot en met het album Bare Trees (1972). Hij moest uiteindelijk door Mick Fleetwood worden ontslagen.
Maar de nummers die hij heeft geschreven, misschien dat hij er daardoor ook zelf zo emotioneel van werd, waren om door een ringetje te halen. Eén van mijn all-time favorieten van FM is bijvoorbeeld zijn nummer Dust, samen gezongen met Christine McVie. In de loop van die vier jaar veranderde zijn repertoire langzaam van pure blues tot meer blues rock en vervolgens werd het meer en meer op de Amerikaanse leest geschoeid.
Feitelijk zou hij de rol van Green moeten overnemen na diens vertrek. Peter Green was voor Kirwan een legende en de jonge gitarist was bereid te acteren en te seconderen in zijn schaduw, ondanks zijn eigen prachtige liedjes. Maar de leadrol was voor de jongen absoluut niet weggelegd en Fleetwood Mac haalde Bob Welch.
Beiden hebben samengespeeld op Future games en Bare Trees.
En Welch en Kirwan, mag snel worden geconcludeerd, dat was geen koppel. Kirwan had zware mentale problemen. Mick Fleetwood dacht dat hij interessant wilde zijn. Maar Kirwan wilde niet repeteren, liever niet de bühne op en sprak dus nu helemaal met niemand. Hij kreeg een feitelijk verwaarloosbare solocarrière in de jaren '70 met een drietal albums en is overleden in 2018.
Maar zijn werk voor Fleetwood Mac is natuurlijk onuitwisbaar en was nooit eerder prachtig op een rijtje gezet. Je ziet ook dat hij later meer is gaan schrijven. Zo te zien is er een chronologische volgorde aangehouden. De laatste vijf tracks zijn van Bare Trees, maar ik zie ook de losse single Dragonfly en het b-kantje Purple Dancer er tussen zitten.
Kirwan staat op de hoesfoto rechts van Christine McVie.
Het kan raar lopen in de muziek.
* denotes required fields.
* denotes required fields.