Ethel Cain - Willoughby Tucker, I'll Always Love You (2025)

Recensie op de krenten uit de ppp:
De krenten uit de pop: Review: Ethel Cain - Willoughby Tucker, I'll Always Love You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ethel Cain - Willoughby Tucker, I'll Always Love You
Na het niet erg toegankelijke Perverts komt de Amerikaanse muzikante Ethel Cain op de proppen met Willoughby Tucker, I'll Always Love You, dat zowel in muzikaal als in tekstueel opzicht meer lijkt op haar zo imponerende debuutalbum

Ethel Cain maakte in 2022 met Preacher’s Daughter een album dat best een meesterwerk mag worden genoemd. Begin dit jaar verscheen opvolger Perverts, maar dit bleek een lastig te doorgronden album met slechts een zeer beperkt aantal aansprekende songs. Ethel Cain gooit er met Willoughby Tucker, I'll Always Love You nog een album achteraan en dit levert wel hetgeen waarop iedereen die Preacher’s Daughter koestert had gehoopt. Het is wederom een aardedonker album met vooral lange songs. Het zijn songs die flink af kunnen dwalen, maar het zijn ook songs die verrassen met uiteenlopende invloeden en echt prachtige zang. Het is met vijf kwartier muziek een lange zit, maar wat valt er veel moois te ontdekken.

Het is een druk jaar voor de fans van de Amerikaanse muzikante Ethel Cain. Eerder dit jaar verscheen immers haar tweede album Perverts, vlak voor de zomer werd haar debuutalbum Preacher’s Daughter op vinyl uitgebracht en in oktober staat ze twee keer in een uitverkocht TivoliVredenburg. Alsof het nog niet genoeg is verschijnt deze week nog een album van Ethel Cain, Willoughby Tucker, I'll Always Love You.

Terug naar het voorjaar van 2022 toen Preacher’s Daughter, het debuutalbum van het alter ego van Hayden Silas Anhedönia, verscheen. Het album kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel en groeide uiteindelijk uit tot een van de mooiste en meest indrukwekkende albums van 2022. Preacher’s Daughter maakt vijf kwartier indruk met zich langzaam voortslepende en aardedonkere songs. Het is een album met een bijna beklemmende sfeer, maar ook een album dat je af en toe op het verkeerde been zet met een bijna aanstekelijke popsong of juist met aardedonkere passages met loodzwaar gitaarwerk.

Preacher’s Daughter eindigde in 2022 hoog in mijn jaarlijstje, maar het album is me sindsdien alleen maar dierbaarder geworden. Dat laatste geldt ook wel voor het eerder dit jaar verschenen Perverts, dat ik inmiddels meer waardeer dan bij de release, maar op Perverts mis ik een groot deel van de tijd de popsongs met een kop en een staart, die Preacher’s Daughter zo indrukwekkend maakten.

Het deze week verschenen Willoughby Tucker, I'll Always Love You lijkt in meerdere opzichten weer meer op het debuutalbum van Ethel Cain. De Amerikaanse muzikante houdt niet van korte albums, want na de vijf kwartier van Preacher’s Daughter en het anderhalf uur van Perverts komt Ethel Cain wederom met vijf kwartier muziek op de proppen.

Ethel Cain vertelt op Preacher’s Daughter het beklemmende verhaal van een meisje dat wordt misbruikt in een streng religieuze gemeenschap, wegloopt, in verkeerde handen valt en uiteindelijk het leven laat. Willoughby Tucker, I'll Always Love You vertelt het verhaal dat hier aan vooraf gaat, waardoor het in tekstueel opzicht de prequel van Preacher’s Daughter is.

Ook in muzikaal opzicht zijn de twee albums verwant. Waar op Perverts vooral duistere drones waren te horen, staan op Willoughby Tucker, I'll Always Love You de songs met een kop en een staart centraal. Het zijn zich langzaam voortslepende en over het algemeen spaarzaam ingekleurde songs, al is een uitbarsting bij Ethel Cain nooit ver weg, wat haar songs voorziet van een bijzondere onderhuidse spanning.

Willoughby Tucker, I'll Always Love You is een album dat niet heel goed past bij de zomerse dagen van het moment, want Ethel Cain maakt wederom donkere muziek die het daglicht nauwelijks kan verdragen. De songs op het album zijn deels akoestisch ingekleurd, maar dikke lagen ijle synths en al even dikke lagen met gruizige gitaren zijn nooit heel ver weg.

De mix van invloeden is ook dit keer bont met inspiratie uit de slowcoew, folk, country, shoegaze en een vleugje metal. Ethel Cain neemt de tijd voor de songs op Willoughby Tucker, I'll Always Love You, die lange instrumentale passages zeker niet schuwen, waardoor uiteindelijk een substantieel deel van het album instrumentaal is. Toch is Willoughby Tucker, I'll Always Love You, veel meer dan Perverts, een album met redelijk toegankelijke songs.

De muziek op het album is echt prachtig, maar de ware betovering komt ook dit keer van de echt wonderschone stem van Ethel Cain, die kan klinken als een zwaar gedeprimeerde Lana del Rey, maar die ook indruk maakt met betoverend mooie passages. Het is een stem die op Perverts te vaak werd gemist, maar die gelukkig terug is. Perverts viel me uiteindelijk toch tegen, maar Willoughby Tucker, I'll Always Love You is van een bijzondere schoonheid. Erwin Zijleman

Waar Bon Iver de kans heeft laten liggen om een goed album af te leveren dit jaar, doet Ethel Cain dat wel in dat soort genre. Zelfs Radio Towers is een parel, lekker grimmig en spannend.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik beter bekend ben met het werk van gedeeltelijk genregenoot Chelsea Wolfe dan met dat van Ethel Cain. Hoewel ik de vorige langspeler Preacher’s Daughter heb platgespeeld, heb ik mij eigenlijk altijd weinig beziggehouden met het verhaal dat Hayden Anhedönia met haar geplande drieluik probeert te vertellen. Wel weet ik dat ik Willoughby Tucker, I'll Always Love You moet zien als de plaat die voorafging aan Anhedönia’s debuutplaat, waarin het personage Ethel Cain terugblikt op haar eerste grote liefde – Willoughby Tucker – voordat het noodlot toesloeg.

Aangezien Anhedönia het verhaal ook niet in chronologische volgorde aan de luisteraar presenteert, vind ik dat ik dit net zo goed mag doen.

Voor de release van Willoughby Tucker… werd als eerste de single ‘Nettles’ uitgebracht, een bloedmooie ballade van acht minuten die de aandacht van de luisteraar weet vast te houden. En hoewel het misschien voor een buitenstaander onlogisch lijkt om een van de langere nummers als single uit te brengen, past deze beslissing in het rijtje van eerdere keuzes die Anhedönia heeft gemaakt, zoals het uitbrengen van het drone album Perverts eerder dit jaar.

Als tweede single zag ‘Fuck Me Eyes’ het levenslicht. Dit synthesizergestuurde nummer doet erg jaren tachtig aan en wijkt het meest af van de algemene sfeer die Anhedönia op Willoughby Tucker… probeert neer te zetten. Eerder was ik bang dat dit nummer een voorproefje was van wat wij nog meer zouden kunnen verwachten op de nieuwe plaat. Gelukkig is dit niet het geval en is het eigenlijk een beetje zoals Preacher’s Daughter’s ‘American Teenager’ het meest hitgevoelige, dan wel afwijkende nummer van de plaat.

Na zoet komt zuur. Het nummer dat na één luisterbeurt al volledig beslag had gelegd op mijn gehoorgang, is ‘Tempest’. Het tien minuten durende nummer heeft lichte drone-invloeden en bouwt langzamerhand op naar een climax. In dit nummer gaat de storm juist niet liggen, maar stijgt een kolkende en steeds destructievere wind op die je een beeld geeft van de zelfbeschadiging en het middelengebruik van Willoughby Tucker: “I still dream of violence / Angry at the waiting game / Chain link on your lungs / And sulfuric acid in my brain.” Een beklemmend gevoel van zelfvernietiging.

Als luisteraar daarentegen is er geen sprake van zelfvernietiging of kastijding, aangezien zelfs een instrumentaal nummer met een zekere herhaling, zoals ‘Radio Towers’, een plezier voor het gehoor is. De zieke geest in mij zou dit nummer zeker als wachtmuziekje bij een medische instantie kunnen waarderen, ook met de onheilspellende piepjes in dit nummer.

‘Janie’, de opener, doet mij qua gitaarklanken denken aan het werk van singer-songwriter Emma Ruth Rundle. In dit nummer is het niet de instrumentatie of de tekst die uitblinkt, maar de (engelen)zang van Anhedönia. Heel soms klinkt Anhedönia zelfs als Chelsea Wolfe. En het akoestische ‘A Knock at the Door’ zie ik zelfs nog wel gecoverd worden door Wolfe, omdat dit nummer niet had misstaan op Unknown Rooms: A Collection of Acoustic Songs.

De galmende zang van Anhedönia weet het nummer ‘Dust Bowl’ naar grotere hoogten te brengen. In dit nummer staat wederom de zelfdestructie centraal, maar wordt ook de nadruk gelegd op intergenerationeel trauma, een vast motief in het werk van Anhedönia:

Grew up hard, fell off harder
Cooking our brains smoking that shit your daddy smoked in Vietnam
You'd be a writer
If he didn't leave all his hell for you
Saying if you could, you'd leave it all

De trauma’s hebben ook Willoughby Tucker in hun macht; hij kan zich niet losmaken van het verleden en het noodlot zal toeslaan. En daarmee slaat eigenlijk ook het noodlot toe bij de luisteraar.Willoughby Tucker, I'll Always Love You zit dermate goed in elkaar dat Anhedönia, ondanks de lange speelduur en de lengte van sommige nummers, je blijvend in haar macht heeft. Daarbij komt dat zij je met haar woorden, die op het eerste gezicht simpel van vorm lijken, heeft weten in te pakken omdat ze volstaan met slimme symboliek. Willoughby Tucker (en dan heb ik het over de plaat en niet de man), "I'll Always Love You."